මම තුශාරි. අපේ ගමේ කඩේ තාත්තට උදව් කරන්නේ මම. වයස අවුරුදු 27යි. ඒ දවස්වල මගේ ජීවිතේ හරි නීරසයි. රෑට ෆෝන් එක අරන් වීඩියෝ එකක් නරඹලා ගෙවන ජීවිතේ ඒ හැඟීම මට එපාවෙලා තිබ්බේ. උදේ, හවස් කඩේ වැඩ, ගෙදර වැඩ කියලා දවස ගෙවෙනවා. කඩේ කියන්නේ අපේ පවුලේ ආදායම් මාර්ගය. අම්මා ගෙදර වැඩ බලාගන්නවා. මගේ ජීවිතේ ගැන හීනයක්වත් තිබුණේ නෑ. ඒත් කඩේදී මට වුණ සිද්ධිය නිසා ඒ දවසේ ඉඳන් මගේ ජීවිතේ මුළුමනින්ම වෙනස් වුණා.
ඒ දවසේ හවස 4ට විතර තාත්තා “දුවේ මම ටිකක් බැංකුවට වෙලා එන්නම්. ගිහින් එන්න පැයක් විතර යයි” කියලා කඩෙන් එළියට ගියා. මම කඩේ තනියම රාක්ක පිළිවෙලට සකස් කරමින් හිටියේ. කඩේ ඇතුළේ පරණ රේඩියෝ එකෙන් මෘදු සංගීතයක් වාදනය වෙනවා. එතකොට කමල් ආවා.
කමල් අපේ ගමේම කොල්ලෙක්. වයස මගේ වයසම තමයි. උස, හැඩවත් ශරීරයක් තියෙන, කළු කොණ්ඩය පිටිපස්සට තල්ලු කරගෙන, සුදු ෂර්ට් එකක් ඇඳගෙන ඉන්න එයාව දැක්කම මගේ හදවත වේගෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. එයා කඩේට එනකොට හැමදාම මම වෙනස් වෙනවා. මගේ අත් දහදිය දාන්න ගන්නවා.
“තුශාරි, තාත්තා නැද්ද?” එයා ඇහුවා, එයාගේ හඬේ යම් නිශ්චිත අරමුණක් තිබුණා. ඒ වෙලාවේ මට මොකක් වෙනවද කියලා හිතාගන්න බැරි වුණා. මට ඒ වෙලාවේ දැනුණේ මගේ මූණෙන් ගලාගෙන එන දහදිය මගේ පපුව මැද්දෙන් පහළට ගලාගෙන යනවා ඒ වෙලාවේ මට හොඳටම දැනුණා. හරියට මාව තෙත් වුණා කියලයි මට හිතුණේ. එහෙම වුණේ මට පළවෙනි පාරට. මට දැනුණේ මගේ පපුව බැලූනයක් වගේ ගැස්මට ප්‍රසාරණය වෙනවා වගේ කියලයි. මට දැනුණේ ඇඟේ හිරිගඩු පිපෙද්දීමයි. ඒ තරම් තිගැස්මක් ඒ වෙලාවේ මට තිබුණේ.
“නෑ, බැංකුවට ගියා. පැයක් විතර යයි කිව්වා,” මම කිව්වා, එයාගේ ඇස් දිහා බලන්න බැරුව, කවුන්ටරේ මත තිබුණ බිල් පොත පිටපත් කරන්න වගේ.
එතකොට එයා මගේ ළඟට ආවා. කඩේ දොර පිටුපසින් වහලා. මට එයාගේ පර්ෆියුම් සුවඳ දැනුණා. එයා මගේ අත මෘදුව අල්ලගත්තා. මගේ ඇඟ පුරා විදුලියක් ගලා ගියා වගේ. මගේ ඇඟිලි වෙව්ලන්න ගත්තා.
“තුශාරි, මට ඔයාට කියන්න දෙයක් තියෙනවා. මම මාස ගණනක් හිතේ තියාගෙන හිටියා,” එයා මගේ ඇස් දිහා බලමින් කිව්වා.
මට හුස්ම ගන්න අමාරු වුණා. මගේ කම්මුල් රතු වෙනවා දැනුණා. එයා මාව මෘදුව බිත්තියට තල්ලු කරලා, මගේ මූණ අත්දෙකෙන් කොමලව අල්ලගත්තා. එයාගේ ඇඟිලි මගේ කම්මුල් දිගේ ගියා. මගේ ඇස් වැහුණා. එයා මගේ තොල්වලට එයාගේ තොල් තිබ්බා. මුල් වතාවට කිස් කළා. මෘදුව, ආදරෙන්, කොමලව. මගේ ඇඟ මුළුමනින් වෙව්ලන්න ගත්තා. මම එයාගේ ෂර්ට් එකෙන් තදින් අල්ලගත්තා. මගේ හිතේ මල් පිපෙනවා වගේ දැනුණා.
“කමල්… මේක හරි නෑනේ…” මම හුස්මක් අතරෙ කිව්වා, ඒත් මගේ අත් එයාව තල්ලු කළේ නෑ.
එයා මාව තවත් ළඟට ඇදගත්තා. එයාගේ අත් මගේ ඉණ වටේ මෘදුව ඔතාගත්තා. මට එයාගේ හදවත මගේ පපුවට එරෙහිව ගැහෙනවා දැනුණා. අපි ආයෙත් කිස් කළා. මේ පාර තව ගැඹුරින්, තව ආදරෙන්, තව කොමලව.
හදිස්සියේම තාත්තගේ හඬ ඇහුණා. “කවුද ඉන්නේ?” කියලා. කමල් ඉක්මනින් මගෙන් ඈත් වෙලා කවුන්ටරේ එහා පැත්තට පැනලා, බඩු බලන්න වගේ රාක්කය ළඟට ගියා. මම වෙව්ලන අත්වලින් මගේ කොණ්ඩේ හදාගත්තා, තොල් තෙත බව දැනුණා, රතු වෙලා තිබුණා.
“තුශාරි, කඩේ කොහොමද? කවුරු හරි ආවද?” තාත්තා ඇහුවා, කඩේ ඇතුළට එනගමන්.
“හ…හොඳයි තාත්තේ, කමල් මහත්තයා බඩු ගන්න ආවා,” මම කිව්වා, හඬ වෙව්ලනවා වසන් කරන්න උත්සාහ කරමින්.
“ආ කමල්. මොනවද ඕනේ?” තාත්තා කමල් ළඟට ගිහින් ඇහුවා.
“සීනි කිලෝ එකයි, තේ පැකට් එකයි ඕනේ අංකල්,” කමල් සාමාන්‍ය හඬින් කිව්වා, ඒත් එයා මා දිහා බලද්දි එයාගේ ඇස්වල හුරතල් දීප්තියක් තිබුණා.
ඒ දවසේ ඉඳන් කමල් හැමදාම කඩේට එන්න ගත්තා. තාත්තා ඉන්න වෙලාවට සාමාන්‍ය පාරිභෝගිකයෙක් වගේ. තාත්තා නැති වෙලාවට එයාගේ ඇස්වලින් මට වෙනම ආදර කතාවක් කියනවා. එයා මගේ අත හොරෙන් අල්ලනවා, ඇඟිලි එකිනෙක ගැටගහනවා, මගේ කම්මුල් මෘදුව ස්පර්ශ කරනවා. අපිට ඒ ස්පර්ශයන් වෙනම මානයකට දොරවල් විවර වෙනවා වගේ දැනුණා.
දවසක් රෑ 11ට විතර මම ඇඳේ වැතිරිලා වීඩියෝවක් බලමින් හිටියා. මගේ ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වුණා. “තුශාරි, ඔන්ලයින් එන්න, please. මට ඔයාව දකින්න ඕනේ” කියලා මැසේජ් එකක්. කමල්. මම ඔලුව යට කම්බලිය දාගෙන, කාමරේ ලයිට් එක අඩු කරලා වීඩියෝ කෝල් එක ආන්සර් කළා. මම එදා රෑ ෂෝටක් ඇඳන් හිටියේ. මම කකුල් දෙකත් ලං කරගෙන තද කරගෙන කෝල් එකේ හිටියේ. මාව ටිකක් ගැහෙනවා වගේ මට ඒ වෙලාවේ දැනුණා.
“තුශාරි…” එයා මගේ නම කියද්දි මට එයා මගේ කනට ළඟින් ඉන්නවා වගේ දැනුණා. එයාගේ හඬේ තියෙන මෘදු බව, ආදරේ මගේ ඇඟ පුරා උණුසුම් රැල්ලක් වගේ ගලා ගියා. “ඔයාට මාව පේනවද කෙල්ලේ, මාව දැක්කම ඔයාට මොකද වෙනවා දැනෙන්නේ?” කියල මගෙන් ඇහුවා. කිරි වීදුරුවක් කකුල් දෙක ළඟ බිම වැටිලා කිරි විසිරිලා ගියා වගේ. මගේ ආදර කිරි මුට්ටිය උතුරා ගලා යන බව මට ඒ මොහොතේ දැනුණා.
“කමල්, ඔයා මගේ ළඟම ඉන්නවා වගේ දැනෙනවා. ඔයාගේ හඬ මගේ කනේ, ඔයාගේ හුස්ම මගේ ගාව,” මම ෆෝන් එක තදින් අල්ලගෙන, එයාගේ මූණ දිහා බලාගෙන කිව්වා. රෑ වෙලා ඒ පේන එයාගේ දර්ශනය මාව පිස්සු වැට්ටුවා.
“මම ඔයා ළඟම ඉන්නවා තුශාරි. දුර කොච්චර වුණත්, මගේ හිත, මගේ ආත්මය ඔයා ළඟ. මම හැම මොහොතකම ඔයා ගැන හිතනවා,” එයා කිව්වා. එයාගේ ඇස් මගේ ඇස් දිහා බලාගෙන හිටියා. මට එයාගේ හුස්ම දැනෙනවා වගේ හිතුණා.
“ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්. කමල්, මට දැනෙනවා ඔයා මාව බදාගෙන ඉන්නවා වගේ. මගේ මුළු ඇඟම උණුසුම්. ඔයාගේ ස්පර්ශය මගේ සමේ මත,” මම ලජ්ජාවෙන්, ඒත් සත්‍ය හැඟීමෙන් කිව්වා.
“තුශාරි, ඔයා මගේ හීනෙත් එනවා. මට ඔයා නැතුව හුස්ම ගන්නත් බෑ. දැන් ඔයා මගේ ඇස් ඉදිරියේ ඉන්නකොට, ස්ක්‍රීන් එකක් හරහා වුණත්, මට ඔයාව ස්පර්ශ කරන්න බෑ කියන එක මාව වද කරනවා,” එයා කිව්වා, එයාගේ ඇස්වල වේදනාවක් පෙනුණා.
“මටත් එහෙමයි කමල්. ඔයාගේ හඬ අහනකොට මගේ හදවත වේගෙන් ගැහෙනවා. මම ඇස් වහගත්තම ඔයා මගේ ළඟ ඉන්නවා දැනෙනවා. මාව තෙත් වී යන බව මට දැනෙනවා කමල්. මම කකුල් දෙක එකක් උඩින් එකක් දාගෙන තද කරගෙන ෆෝන් එක දිහා කකුල් සොලවමින් බලාගෙන හිටියා. මගේ සිනිඳු ඇඟිලි තුඩු මගේ අත්වල, බෙල්ලේ මා විසින්ම දැවටෙනවා. ඔයාගේ කිස් එක මගේ තොල් මත තාම තියෙනවා,” මම කිව්වා, මගේ අතකින් මෘදුව මගේ තොල් ස්පර්ශ කරමින්.
අපි පැය ගණන් කතා කළා. එයා මට එක එක කතා කියනවා, මාව වශී කරවන හැම දෙයක්ම කෝල් එකෙන් අඩු නැතුව මට දෙනවා. මම එයාට හිනාවෙනවා. එයා මගේ හිනාව දකිනකොට එයාගේ ඇස් දිලිසෙනවා. රෑ 2 වෙනකම් අපි කතා කළා, එකිනෙකාගේ හදවත් විවෘත කළා.
“හෙට තාත්තා නැති වෙලාවක කඩේට එන්නම්. මට ඔයාව තදින් බදාගන්න ඕනේ, ඔයාව කිස් කරන්න ඕනේ,” එයා කිව්වා.
පසු දවසේ උදේ 10ට විතර තාත්තා “දුවේ මම පොළට බඩු ගෙන්න යනවා. දහවල් වෙනකම් එන්නේ නෑ” කියලා ගියා. විනාඩි 10කින් විතර කමල් කඩේට ආවා. එයා කඩේ දොර වහලා, මගේ ළඟට වේගෙන් ආවා.
“තුශාරි, ඊයේ රෑ ඔයාත් එක්ක කතා කරද්දි මට ඔයා ළඟම ඉන්නවා වගේ දැනුණා. ඔයාගේ හිනාව, ඔයාගේ හඬ, සියල්ල මගේ හිතේ,” එයා කිව්වා.
එයා මාව උස්සගෙන කවුන්ටරේ උඩ වාඩි කරවලා, මගේ මූණ අත්දෙකෙන් කොමලව අල්ලගත්තා. මගේ ඇස් දිහා බලාගෙන, “තුශාරි, මම ඔයාට පිස්සු වගේ ආදරෙයි. ඔයා නැතුව මට ජීවත් වෙන්න බෑ,” එයා මගේ ඇස් දිහා ගැඹුරින් බලමින් කිව්වා.
“මටත් ඔයාට ආදරෙයි කමල්. ඔයා මගේ හුස්ම, මගේ හදවත, මගේ සියල්ල,” මම කිව්වා, මගේ ඇස්වලින් කඳුළු එනවා.
රෑට රෑට වීඩියෝ කෝල් කරලා පැය ගණන් කතා කළා. එකිනෙකාව වර්චුවල් හරි හම්බවීම අපේ දවසේ හයිලයිට් එක වුණා.
“තුශාරි, මට ඔයාව ළඟින් දකින්න ඕනේ. මම රෑ ඔයාගේ ගෙදරට එන්නම්,” දවසක් එයා කිව්වා, එයාගේ හඬේ අධිෂ්ඨානයක් තිබුණා.
ඒ රෑ දොලහයි තිහට විතර මගේ කාමරේ ජනේලයට මෘදු තට්ටු කිරීමක් ඇහුණා. මම බයෙන් වෙව්ලමින්, ඒත් උද්වේගයෙන් ජනේලේ ඇරියා. කමල් පරිස්සමින් ඇතුළට නැග්ගා. එයා මාව හුස්මක් තියන්න දෙන්නේ නැතුව තදින් බදාගෙන කිස් කළා.
“ඔයා උන්මත්තකයෙක්. අම්මලා තාත්තලාට ඇහුණොත්? බල්ලා බුරනවා නම්?” මම එයාගේ පපුවට මෘදුව තට්ටු කරමින් කිව්වා.
“කිසිම හඬක් නැතුව ඉමු. මට ඔයාව දකින්න ඕනේ වුණා. වීඩියෝ කෝල් මදි,” එයා මගේ කනට ළඟින් රහසින් කිව්වා. එයාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ කනේ වැදුණා.
අපි ඇඳේ කෙළවරේ වාඩි වුණා. අපි ඇඳේ වැතිරිලා හිටියා. ඇඳේ ඒ මේ අත පෙරළෙමින් පෙම් සුව වින්දා දෙන්නම. එයා මාව එයාගේ උකුලට කොමලව ඇදගත්තා. මම එයාගේ උරහිසට හේත්තු වුණා. එයාගේ අත් මගේ කොණ්ඩේ අතරින් මෘදුව යනවා, පිටේ දිගේ යනවා. මට හුස්ම ගන්න අමාරුයි, හදවත වේගෙන් ගැහෙනවා. කාමරය පුරා කුරුඳුමල් සුවඳ විසිරී ගියේ අපි දෙන්නගේ තුරුලු වීමත් එක්කමයි.
මාස කීපයක් එහෙම ගියා. අපේ ආදරේ දවසින් දවස ගැඹුරු වුණා, ශක්තිමත් වුණා. අන්තිමට අපේ අම්මලා තාත්තලා දැනගත්තා.
කමල්ගේ අම්මා කෙනෙක් කඩේට ඇවිත් තාත්තා එක්ක කතා කළා. “අපේ කමල් ඔයාලගේ දුවට කැමතියි. හොඳ කසාදයක් ගැන කතා කරන්න ආවේ,” කියලා.
තාත්තා මාව කැඳවලා, “දුවේ, කමල් ඔයාට කැමතිලු. ඔයා මොකද කියන්නේ?”
“මම… මම කමල්ට ආදරෙයි තාත්තේ,” මම බිම බලාගෙන, ලජ්ජාවෙන් කිව්වා.
“අපි දන්නවා දුවේ. ඔයාලා දෙන්නගේ හැසිරීම දැකලා අපි තේරුම් ගත්තා. කමල් හොඳ, වගකීමකාර කොල්ලෙක්. අපි කැමතියි,” අම්මා මගේ ඔලුව අතගාමින් කිව්වා.
මම ඉක්මනින් කමල්ට කෝල් කළා. “කමල්, අපේ අම්මලා තාත්තලා කැමතියි! අපිට කසාද බඳින්න පුළුවන්!”
“තුශාරි, අන්තිමට අපිට හොරෙන් හම්බවෙන්න ඕනේ නෑ! අපිට වීඩියෝ කෝල් එකේ පමණක් නෙමෙයි, ඇත්තටම, නීත්‍යානුකූලව එකට ඉන්න පුළුවන්!” එයා සතුටින් හඬ නඟා කිව්වා.
මාස දෙකකින් අපේ මඟුල් දවස ආවා. මඟුල් සූදානම් කාලේ කමල් හැමදාම මාව මුණගැහුණා, උදව් කළා. මඟුල් සාරි තෝරන්න, ආභරණ තෝරන්න එයත් එක්ක ගියා.
මඟුල් දවසේ උදේ ඉඳන්ම මගේ හදවත සතුටින් වේගෙන් ගැහුණා. මම රෝස පාට මල් සාරියක් ඇඳගත්තා. කමල් සුදු පාට ජාතික ඇඳුමකින් සැරසිලා හිටියා.
මඟුල් පොරුවේදී කමල් මගේ අත තදින් අල්ලගෙන, “තුශාරි, අද මගේ ජීවිතේ වැදගත්ම දවස. ඔයා මගේ වෙනවා, සදහටම,” එයා මගේ ඇස් දිහා බලමින් කිව්වා.
පොරුව උඩදී කමල් මගේ අත අල්ලගෙන හැමෝම ඉදිරියේ කිව්වා, “තුශාරි, ඔයා මගේ හදවත, මගේ ආත්මය, මගේ සම්පූර්ණත්වය. මම ඔයාව මරණය වෙනකම්, ඊටත් එහා ආදරේ කරනවා.”
මගේ ඇස්වලින් සතුට කඳුළු ගලා ගියා. “කමල්, ඔයා මගේ සියල්ල. මගේ අතීතය, වර්තමානය, අනාගතය. මම ඔයාව ජීවිතේ අන්තිම හුස්ම වෙනකම් ආදරේ කරනවා.”
මඟුල් භෝජන සංග්‍රහයේදී කමල් මගේ කනට ළඟින් කිව්වා, “මතකද තුශාරි, අපේ පළමු කිස් එක? කඩේ ඇතුළේ?”
“කොහොමද අමතක වෙන්නේ? ඒක මගේ ජීවිතේ වෙනස් කළ මොහොත,” මම එයාගේ අත මෘදුව මිරිකමින් කිව්වා.
මඟුල් රාත්‍රියේ, අපේ කාමරේ කමල් මාව තදින් බදාගත්තා. “අන්තිමට තුශාරි, වීඩියෝ කෝල් නෙමෙයි, හොරෙන් හම්බවීම් නෙමෙයි, ඔයා මගේ. නීත්‍යානුකූලව, සදහටම.”
“ඔව් කමල්. දැන් සැබෑවටම අපි එකට. කවුරුත් අපිව වෙන් කරන්න බෑ,” මම එයාගේ පපුවට හේත්තු වෙමින් කිව්වා.
දැන් අවුරුදු දෙකක් ගියා අපේ මඟුලට. අපි තවමත් මුල් දවස්වල වගේම ආදරේ කරනවා. හැමදාම එකිනෙකාට පොඩි සර්ප්‍රයිස් දෙනවා. කඩේ වැඩටත් කමල් උදව් කරනවා. තාත්තා අපි දෙන්නා දිහා බලලා සතුටින් හිනාවෙනවා.
සමහර රෑවල අපි වීඩියෝ කෝල් දවස් මතක් කරමින් හිනාවෙනවා.
“මතකද තුශාරි, ඔයා කියනවා මම ළඟ ඉන්නවා වගේ දැනෙනවා කියලා? දැන් මම ඇත්තටම ළඟ,” කමල් මාව බදාගෙන කියනවා. “ම්ම්ම්ම්ම්, ඇත්තටම.” “ඔව්. ඒ දවස්වල හීනය දැන් යථාර්ථයක්. ඔයා මගේ යථාර්ථය,” මම එයාට කිස් කරමින් කියනවා.
කඩේ ඉන්නකොට කමල් හොරෙන් මගේ අත අල්ලනවා, කනට ළඟින් “ආදරෙයි” කියනවා. මම ලජ්ජාවෙන් හිනාවෙනවා. ඒත් දැන් ඒක හොරෙන් නෙමෙයි. හැමෝම දන්නවා අපි කොච්චර ආදරේ කරනවද කියලා.
අපේ ආදර කතාව අන්න එහෙමයි. හොරෙන් පටන්ගත්තු, බයෙන් තිබුණු, වීඩියෝ කෝල් වලින් පෝෂණය වුණු, ඒත් අන්තිමට මුළු ලෝකෙටම කියන්න පුළුවන් ශක්තිමත් ආදරයක් බවට පත් වුණා. කඩේ කෙල්ල සහ ගමේ කොල්ලාගේ සරල ඒත් ගැඹුරු ආදර කතාවක්.
