අපේ හබී, නුවන් කියන්නේ හරිම අහිංසක, පාඩුවේ ඉන්න මනුස්සයෙක්. එයාට ඉන්නවා පණ වගේ යාලුවෝ දෙන්නෙක්. සමීර සහ කසුන්. නුවන් තමයි සාමකාමී පැත්ත. සමීර කියන්නේ ටිකක් ගාම්භීර, කතාව අඩු, ඒත් කෙලින්ම ඇස් දිහා බලලා කතා කරන පිරිමියෙක්. කසුන් ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්. එයා හරිම සැහැල්ලුයි, කටකාරයි, කෙල්ලන්ව වශී කරගන්න පුළුවන් ජාතියේ ආකර්ෂණයක් තියෙන කොල්ලෙක්. අපි බැඳපු මුල් කාලේ ඉඳලම මෙයාලා අපේ ගෙදර එනවා. අපි පාටි දානවා. ඒත් කවදාවත් මම හිතුවේ නෑ නුවරඑළියේ ගිය ඒ ට්‍රිප් එකේදි මේ හැමදේම වෙනස් වෙයි කියලා.
“බබා, මේ සැරේ අපි යන්නේ හන්තාන පැත්තේ තියෙන පට්ට බංගලාවකට. මීදුම අස්සේ දවස් දෙකක් පිස්සුවක් කෙලලා එමු. සමීරයි කසුනුත් එනවා.” නුවන් එහෙම කියද්දි මම හිනාවෙලා “හා” කිව්වේ ලොකු බලාපොරොත්තුවකින් නෙවෙයි. ඒත් මම දැනගෙන හිටියේ නෑ ඒ ගමන මගේ හිතේ තිබ්බ පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳලා දානවා කියලා.
අපි ගමන පටන් ගත්තේ පාන්දර 4ට විතර. කසුන්ගේ කළු පාට ඩිෆෙන්ඩර් එකේ තමයි ගමන. කසුන් ඩ්‍රයිව් කළා. එහා පැත්තේ සමීර. මමයි නුවනුයි පස්සේ සීට් එකේ. වාහනේ ඇතුලේ තිබුණේ ඒ සී ය එකේ සීතලට වඩා අමුතු උණුසුමක්. කසුන් දාපු හිමින් යන ඉංග්‍රීසි සින්දු රේඩියෝ එකෙන් ඇහෙද්දි මම නුවන්ගේ උරහිසට ඔළුව තියාගත්තා. නුවන් මගේ අතක් තදින් අල්ලගෙන හිටියා.
පාර දිගටම කසුන් විහිළු කතා කිය කියා ආවේ. අපි හිනා වුණා. ඒත් මට තේරුණා එක දෙයක්. රියර් වීව් මිරර් එකෙන් (Rear-view mirror) සමීර සැරින් සැරේ මගේ දිහා බලනවා. නිකම්ම බලනවා නෙවෙයි. එයාගේ ඇස් හරිම තියුණුයි. මම නුවන්ගේ ඇඟට හේත්තු වෙලා ඉන්න විදිහ, මම හිනා වෙන විදිහ එයා කණ්ණාඩියෙන් බලාගෙන ඉන්නවා කියලා මට තේරුණා. එක පාරක් මගේ ඇස් දෙක එයාගේ ඇස් එක්ක කණ්ණාඩියෙන් හැප්පුනා. එයා ඇස් අහකට ගත්තේ නෑ. තත්පර තුනක් හතරක් එයා ඒ විදිහටම බලාගෙන හිටියා. මගේ මුළු ඇඟම රත් වෙලා ගියා වගේ දැනුනා. මම ඉක්මනට අහක බලාගත්තා. ඒත් මගේ පපුව ගැහෙන සද්දේ නුවන්ට ඇහෙයිද කියලා මට බයක් දැනුනා.
අපි බංගලාවට ළං වෙද්දි හවස් වෙලා. වටේම තේ වතු. පාර වැහිලා තිබුණේ මීදුමෙන්. වාහනේ ඉස්සරහ ලයිට් එළිය විතරයි පේන්නේ. හරියට අපි වෙනම ලෝකෙකට ආවා වගේ. බංගලාව ලී වලින් හදපු පරණ තාලේ එකක්. වටේම ලොකු ගස්. හරිම ගුප්ත ලස්සනක් තිබුණා.
“අම්මෝ… සීතල…” මම වාහනෙන් බැස්ස ගමන් කිව්වා.
“බය වෙන්න එපා නංගි… සීතල යවාගන්න ක්‍රම තියෙනවනේ,” කසුන් මගේ ළඟින් යන ගමන් කිව්වේ මගේ දිහා බලලා පොඩි ඇහැක් ගහන ගමන්. එයාගේ කටහඬේ තිබුණේ විහිළුවක්ද නැත්නම් වෙන අදහසක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා.
රෑ වෙද්දි සීතල දෙගුණ වුණා. අපි හතර දෙනාම සාලේ තිබුණ ෆයර් ප්ලේස් (Fireplace) එක ළඟට එකතු වුණා. නුවන් එයාගේම අතින් හදපු ඩ්‍රින්ක්ස් වගයක් ගෙනාවා. ලයිට් නිවලා තිබුණේ. ගිනි මැලයේ එළියෙන් අපේ මූණු රතු පාටට දිලිසෙනවා. මම ඇඳගෙන හිටියේ තද නිල් පාට ජීන්ස් එකකුයි, ලොකු ස්වෙටර් එකකුයි. ඒත් ඒ සීතල පරදවන්න ඒ ඇඳුම් මදි වගේ දැනුනා.
අපි පරණ දේවල් කතා කළා. ඉස්කෝලේ කාලේ ක්‍රෂ් එක ගැන, හොරෙන් කරපු වැඩ ගැන. ටිකක් වෙලා යද්දි නුවන්ට ඩ්‍රින්ක්ස් ටිකක් වැඩි වුණා. එයාට ඉක්මනට වෙරි වෙනවා.
“මචං… මට පොඩ්ඩක් ඇලවෙන්න ඕනේ… ඔළුව කැරකෙනවා වගේ,” නුවන් කිව්වා.
“අඩෝ උඹට දැන්මම බැරිද? තාම රෑ 10යිනේ,” කසුන් හිනාවෙලා ඇහුවා.
“නෑ බං… මම මෙතනම කාපට් එකේ පොඩ්ඩක් ඇලවෙන්නම්. ඔයාලා කතා කර කර ඉන්නකෝ,” කියලා නුවන් මගේ උකුල උඩ ඔළුව තියාගත්තා. විනාඩි දහයක් යද්දි නුවන් ගොරව ගොරව නිදි.
දැන් මුළු සාලෙම නිශබ්දයි. ඇහෙන්නේ දර පිච්චෙන සද්දෙයි, එළියෙන් එන හුළං සද්දෙයි විතරයි. මම මැද්දේ. මගේ උකුලේ නුවන්. මගේ ඉස්සරහ සෝෆා එකේ සමීරයි කසුනුයි. ඒ දෙන්නා එක දිගටම මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම දරාගන්න මට අමාරු වුණා.
“නුවන්ට හොඳටම ගිහින් නේද?” සමීර ගැඹුරු කටහඬකින් ඇහුවා.
“ඔව්… එයාට මහන්සියි,” මම හෙමින් කිව්වා.
කසුන් හෙමින් නැගිටලා මගේ ළඟට ආවා. ඇවිත් මගේ එහා පැත්තෙන් බිම වාඩි වුණා. “ඔයාට බෝරින් ඇති නේද මෙහෙම ඉන්නකොට?” එයා ඇහුවා. එයා හිටියේ මට ගොඩක් ළඟින්. එයාගේ අත මගේ අතේ ගැවෙද්දි මම ගැස්සුණා.
“පොඩ්ඩක්…” මම බොරුවට හිනා වුණා.
“අපි එළියට යමුද? මේ වෙලාවට එළිය මාර ලස්සනයි. මීදුම ගලනවා,” සමීරත් යෝජනා කළා.
“ඒත් නුවන්…” මම මගේ උකුලේ නිදාගෙන ඉන්න නුවන් දිහා බැලුවා.
“පිස්සුද… මූට හෙට උදේ වෙනකන් ඇහැරෙන්නේ නෑ. අපි කුෂන් එකක් තියලා යමු. විනාඩි දහයක් ඉඳලා එමු,” කසුන් මට උදව් කරන්න වගේ මගේ අතින් ඇල්ලුවා. ඒ අතේ ස්පර්ශය මාව අමුතුම ලෝකෙකට ගෙනිච්චා. මම හිමින් සැරේ නුවන්ගේ ඔළුව කුෂන් එකක් උඩින් තියලා නැගිට්ටා.
අපි සාලේ ලොකු වීදුරු දොර ඇරගෙන බැල්කනි එකට ගියා.
දෙවියනේ! එතන තිබුණ පරිසරය මාව වශී කළා. මුළු ලෝකෙම සුදු පාට මීදුමෙන් වැහිලා. සඳ එළිය යන්තම් මීදුම අතරින් ඇවිත් ගස්වල කොළ උඩට වැටෙනවා. හීතල හුළඟ මගේ මූණේ වැදෙද්දි මගේ ඇඟ සීතල වුණාට, හිත ඇතුලේ ගින්දරක් පත්තු වුණා වගේ දැනුනා.
මම බැල්කනි එකේ වැටට හේත්තු වෙලා ඈත බලාගෙන හිටියා. සමීර මගේ වම් පැත්තටත්, කසුන් දකුණු පැත්තටත් ඇවිත් හිටගත්තා. දැන් මම පිරිමි දෙන්නෙක් මැද්දේ හිර වෙලා.
“ඔයා හීතල වෙලා… ගැහෙනවා…” සමීර කිව්වා. එයා එයාගේ අත මගේ පිට වටේ යවලා මාව එයාගේ පැත්තට ලාවට ඇදලා ගත්තා. ඒක යාලුවෙක් කරනවට වඩා ටිකක් එහාට ගිය ස්පර්ශයක්. එයාගේ අතේ උණුසුම මගේ ස්වෙටර් එක හරහා මගේ හමට දැනුනා.
“මේ කෙල්ලව උණුසුම් කරන්න ඕනේ සමීර…” කසුන් එයාගේ සුපුරුදු දඟකාර කටහඬින් කිව්වා. එයා මගේ අනිත් පැත්තෙන් ළං වෙලා මගේ අත ඇඟිලි පටලවලා අල්ල ගත්තා.
මගේ හුස්ම හිරවෙනවා වගේ දැනුනා. මේක වැරදියි කියලා හිතේ එක පැත්තක් කෑ ගහද්දි, අනිත් පැත්තෙන් මම මේ මොහොතට ආස කළා. මගේ හබී ඇතුලේ නිදාගෙන ඉද්දි, මම එයාගේ හොඳම යාලුවෝ දෙන්නා එක්ක මේ මීදුම අස්සේ තනි වෙලා. මේ දැනෙන ත්‍රාසය, මේ දැනෙන බය මිශ්‍ර ආසාව… ඒක වචන කරන්න බෑ.
“ඔයා දන්නවද නංගි… අපි නුවන් එක්ක ඉරිසියයි,” කසුන් මගේ කනට ළං වෙලා මිමිණුවා. එයාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ කන පසාරු කරගෙන ගියා.
“ඇයි ඒ?” මගේ කටහඬ වෙව්ලනවා මටම තේරුණා.
“මොකද ඌට ඔයා වගේ කෙනෙක් ලැබුණ නිසා. ඔයා ලස්සනයි විතරක් නෙවෙයි, ඔයාගේ ළඟ මාර අමුතු ගතියක් තියෙනවා. පිරිමියෙක්ව පිස්සු වට්ටන්න පුළුවන් ගතියක්,” කසුන් එහෙම කියද්දි මම ලැජ්ජාවෙන් බිම බැලුවා.
එතකොටම සමීර මගේ නිකටෙන් අල්ලලා මගේ මූණ එයාගේ පැත්තට හරවා ගත්තා. එයාගේ මූණේ තිබුණේ බැරෑරුම් පෙනුමක්.
“කසුන් කියන කතාව ඇත්ත. අපි නුවන්ට ආදරෙයි. ඌ අපේ සහෝදරයා. ඒත්… ඔයාව දකින හැම වෙලාවෙම අපිට හිතෙනවා, ඇයි අපිට ඔයා වගේ කෙනෙක් මුණගැහුණේ නැත්තේ කියලා.”
සමීරගේ ඇස් මගේ තොල් දිහාට ගියා. මගේ හදවත ඩක ඩක ගාලා ගැහෙනවා. මම හිතුවේ එයා මාව කිස් කරයි කියලා. මම දෑස් පිය වුණා. මම එයාව නැවැත්තුවේ නෑ. මම ඒකට ඉඩ දුන්නා. මොකද ඒ වෙලාවේ මට ඕන වුණේ ඒ තහනම් රසය විඳින්න.
නමුත් සමීර කළේ මගේ නළලට තද හාදුවක් දුන්න එක විතරයි. ඒ හාදුව තොල්වලින් දෙන හාදුවකට වඩා ගොඩක් ගැඹුරුයි වගේ මට දැනුනා. එයා තත්පර ගාණක් මගේ නළලට තොල් තියාගෙන හිටියා. ඒ වෙලාවේ කසුන් මගේ අත තද කරලා අල්ල ගත්තා. මම ඒ දෙන්නගේ ආදරේ, ආශාව සහ රැකවරණය මැද්දේ අතරමං වුණා.
“අපි යමු… නැත්නම් අපිට පාලනය නැති වෙයි,” සමීර එකපාරටම මූණ අහකට අරගෙන කිව්වා. එයාගේ කටහඬ ගොරෝසු වෙලා තිබුණා.
ඒත් කසුන් මගේ අත අතෑරියේ නෑ. “තව ටිකක් ඉමු සමීර… මේ වෙලාව ආයේ එන්නේ නෑනේ,” කසුන් කිව්වේ මගේ දිහා බලාගෙන.
“නෑ… යමු. නුවන් ඇහැරුනොත්…” සමීර කිව්වා.
අපි ආපහු සාලෙට එද්දි නුවන් තාම නිදි. ගොරවන සද්දේ මුළු සාලෙම දෙවනත් කරනවා. අපි තුන්දෙනා එකිනෙකා දිහා බලාගත්තා. ඒ බැල්මවල්වල තිබුණේ වචන දාහකින් කියන්න බැරි කතා ගොඩක්. අපි අතරේ ලොකු දෙයක් සිද්ධ වුණේ නෑ. ඒත් අපි අතරේ ඇති වුණ ඒ බැඳීම, ඒ හැඟීම කායික සම්බන්ධයකට වඩා ප්‍රබලයි කියලා මට හිතුණා.
“ගුඩ් නයිට්…” සමීර කිව්වා. එයා කාමරේට යන්න හැරුණා.
කසුන් මගේ ළඟට ඇවිත් මගේ කම්මුල පිරිමැද්දා. “ස්වීට් ඩ්‍රීම්ස්… හීනෙන්වත් එන්න,” එයා හිනාවෙලා කිව්වා.
මම නුවන් ළඟ වාඩි වෙලා එයාව ඇහැරෙව්වා. “නුවන්… නැගිටින්න… අපි කාමරේට යමු.”
නුවන් ඇස් පොඩි කර කර නැගිට්ටා. “ආ… කෝ අරුන් දෙන්නා?”
“එයාලා නිදාගන්න ගියා. යමු අපිත්…” මම නුවන්ව වත්තම් කරගෙන කාමරේට එක්කන් ගියා.
ඇඳට ගියාම නුවන් මාව බදාගෙන ආයෙත් නිදාගත්තා. ඒත් මට නින්ද ගියේ නෑ. මම ජනේලෙන් පේන මීදුම දිහා බලාගෙන හිටියා. මගේ තොල්වල තාමත් සමීරගේ හුස්ම රැඳිලා වගේ. මගේ අතේ තාමත් කසුන්ගේ ඇඟිලි සලකුණු තියෙනවා වගේ දැනුනා. මගේම හබී මගේ ළඟ ඉද්දි, මම වෙන පිරිමි දෙන්නෙක් ගැන හිත හිතා වින්දනයක් ලැබුවා. මම වැරදිද? මම දන්නේ නෑ. ඒත් ගැහැණියක් විදිහට මට දැනුණු ඒ ආකර්ෂණය මට ප්‍රතික්ෂේප කරන්න බැහැ.
පහුවදා උදේ අපි නැගිටිද්දි මීදුම පහව ගිහින් තිබුණා. ඉර පායලා තිබුණා. හැමදේම සාමාන්‍යයි වගේ පෙනුණා. සමීරයි කසුනුයි කුස්සියේ කෑම හදනවා. නුවන් එයාලට උදව් කරනවා. මම එතනට යද්දි තුන්දෙනාම මං දිහා බැලුවා.
“ආ… මැඩම් නැගිට්ටද?” නුවන් ඇහුවා.
සමීර මං දිහා බලලා පොඩි හිනාවක් දැම්මා. ඒ හිනාවේ තිබුණේ “ඊයේ රෑ වුණ දේ අපේ රහසක්” කියන පණිවිඩය. කසුන් මට කෝපි එකක් හදලා දුන්නා. “බොන්න… හීතල යන්නත් එක්ක,” එයා කිව්වේ දඟකාර විදිහට.
අපි ආපහු ගෙදර එද්දි, මම හිටියේ වෙනස්ම ලෝකෙක. කලින් දවසේ තිබුණ සාමාන්‍ය ජීවිතේ නෙවෙයි දැන් මට තියෙන්නේ. හබීගේ යාලුවෝ දෙන්නා එක්ක ගෙවන හැම තත්පරයක්ම දැන් මට ත්‍රාසජනක අත්දැකීමක් වෙලා. ඊළඟට මොකක් වෙයිද? ඊළඟ පාටි එකේදි, ඊළඟ ට්‍රිප් එකේදි මේ සීමාවල් තව දුරටත් බිඳෙයිද?
වාහනේ එන ගමන් සමීර ආයෙත් කණ්ණාඩියෙන් මං දිහා බැලුවා. මම මේ පාර අහක බැලුවේ නෑ. මම එයා දිහා බලාගෙන හිටියා. මගේ හිතේ තිබුණේ එකම එක ප්‍රාර්ථනාවයි. “ආයෙත් ඉක්මනට මීදුම ගලන රෑවක් එන්න…”
අපි කොළඹට එද්දි රෑ වෙලා. වාහනෙන් බැහැලා අපි සමුගත්තා. නුවන් සමීරටයි කසුන්ටයි හග් කරලා “තැන්ක්ස් මචංලා සුපිරි ට්‍රිප් එක” කිව්වා.
මම ඒ දෙන්නා දිහා බලද්දි, කසුන් මගේ අත තදින් මිරිකලා “බයි” කිව්වා. සමීර මගේ ඇස් දෙක දිහා කෙලින්ම බලලා “පරිස්සමෙන් ඉන්න” කිව්වා. ඒ වචන දෙක ඇතුලේ තිබුණ ආදරේ සහ අයිතිය මට විතරයි තේරුණේ.
ගේ ඇතුලට ඇවිත් දොර වහගත්තාම මට දැනුනේ මම මගේ හිතේ කොටසක් එළියේ තියලා ආවා වගේ. නුවන් මාව බදාගෙන “මහන්සිද පැටියෝ?” කියලා අහද්දි මම ඔව් කියලා නිකන් වුණා. ඒත් මගේ හිතේ මහන්සියක් තිබුණේ නෑ. තිබුණේ කුතුහලයක්. ජීවිතේ කියන්නේ හරි පුදුම දෙයක්. අපි හිතාගෙන ඉන්න සීමාවල්, මීදුම වගේ බොඳ වෙලා යන්න ගත වෙන්නේ එක මොහොතයි.
මේ කතාව තාම ඉවර නෑ… මේක ආරම්භයක් විතරයි. මගේ හබී, එයාගේ යාලුවෝ දෙන්නා සහ මම… මේ හතර දෙනාගේ කතාව ඉස්සරහට මොන වගේ වෙයිද කියලා මටවත් හිතාගන්න බැහැ. ඒත් එක දෙයක් සහතිකයි. ඒ තහනම් රසය මගේ ජීවිතේට අලුත් අමුතුම පාටක් එකතු කළා. ඒ පාට මොකක්ද කියලා දැනගන්න, මම වගේම ඔයාලත් බලාගෙන ඉන්නවා නේද?
