දුලානි ස්කූටරයේ වේගයෙන් යන්නෙ ඒ පාරෙ කෙළවරේ තියෙන පුංචි නිවහනට. ඒ නිවහන අයිති සමාධිට.
සමාධි කියන්නේ ප්‍රදේශයේ ඉන්න හරිම ජනප්‍රිය පවුල් සෞඛ්‍ය සේවා නිලධාරිනියක්. ගම්මුන් ආදරේට කියන්නේ “මිඩ් වයිෆ් නෝනා” කියලා. වයස අවුරුදු තිස් දෙකක් වුනත්, ඇය තාම තනිකඩයි. හැබැයි ඇයගේ රූපය දිහා බලන ඕනම කෙනෙක්ට හිතෙන්නේ ඇය අවුරුදු විසි පහක විතර කෙල්ලක් කියලයි. ඇයගේ හිනාවත්, කතා කරන විලාසයත් ඕනම කෙනෙක්ව වශී කරගන්න තරම් සොඳුරුයි.
දුලානි බයික් එක ගේට්ටුව ළඟ නතර කරද්දීම ලොකු වැහි බිංදු වැටෙන්න පටන් ගත්තා. ගේට්ටුවේ යකඩ අගුල පන්නලා ඇතුළට දාපු දුලානි, දුවගෙන ගිහින් ගේ ඉස්සරහ දොරේ බෙල් එක ගැහුවා. තත්පර කීපයකින් දොර ඇරුණා. ඉස්සරහ හිටියේ සමාධි. ඇය ඇඳගෙන හිටියේ ගෙදරට අඳින හරිම සැහැල්ලු කොට ගවුමක්.
“ආ… කෙල්ලෙ, උඹ ආවද? මම බැලුවා මොකද මේ පරක්කු කියලා. අහසත් කළු කරගෙන එනවා.” සමාධි හිනාවෙලා දුලානිගේ අතින් අල්ලලා ගේ ඇතුළට ඇදලා ගත්තා.
“අනේ බන් අදත් ඔෆිස් එකේ වැඩ වැඩි උනා ඒකයි වෙලාගියේ. ම්ම් උබ ඒව චෙක් කරපන්කො මාව මතක් උනේ නෑ නේද. එන්න හදද්දීම තව වැඩක් දුන්නා. කොහොමහරි පැනගෙන ආවේ උඹව බලන්නමයි. අනික එන ගමන් වැස්සටත් අහු වුනා.” දුලානි හෙල්මට් එක ගලවලා තෙත බේරෙන කොණ්ඩෙ ගසන ගමන් කිව්වා.
ගේ ඇතුළේ තිබුණේ හරිම සුවඳක්. සමාධි පාවිච්චි කරන ලාවෙන්ඩර් එයාර් ෆ්‍රෙෂ්නර් සුවඳත්, ඇයගේ ඇඟෙන් එන බේබි ක්‍රීම් සුවඳත් එකට මුසු වෙලා මුළු සාලේම පිරිලා. සමාධි තනියම ජීවත් වුනත් ඇයගේ ගේ හරිම පිළිවෙලයි. හැමදේම ලස්සනට තියලා තියෙනවා.
දුලානි බෑග් එක පැත්තකින් තියලා සෝෆා එකට ඇඟ බැස්සුවේ ලොකු හුස්මක් පිට කරන ගමන්. ඇඟට දැනෙන මහන්සිය නිවාගන්න ඇය ඇස් දෙක පියා ගත්තා.
“මහන්සි පාටයි කෙල්ලට. ඇඳුම් ටිකක් තෙමිලා නේද? ඉඳහන් මම ඉක්මනට බොන්න මොනවා හරි හදාගෙන එන්නම්.” ඇදුමක් දෙන්නද. ම්ම්ම් පස්සෙ මාරු කරමු. සමාධිගේ කටහඬේ තිබුණේ ආදරණීය අණ කිරීමක්.
ටික වේලාවකින් කුස්සියේ බ්ලෙන්ඩර් එක ක්‍රියාත්මක වෙන සද්දේ ඇහුණා. දුලානි වටපිට බැලුවා. බිත්තියේ ගහලා තිබුණු රාමු කරපු ෆොටෝ වල සමාධි යුනිෆෝම් එක ඇඳගෙන පොඩි බබාලා වඩාගෙන ඉන්න ලස්සන පින්තූර තිබුණා. ඒ පින්තූර දිහා බලද්දී දුලානිට හිතුනේ සමාධිගේ ජීවිතේ කොච්චර අරුත්බරද කියලා.
විනාඩි දහයකට විතර පස්සේ සමාධි සාලෙට ආවේ ලස්සන වීදුරු දෙකකට පුරවපු තද රතු පාට බීමක් අරගෙන. වීදුරු වල දාර දිගේ වතුර බිංදු බේරෙනවා. ඇය ඇවිත් දුලානිගේ ළඟින්ම සෝෆා එකේ වාඩි වුණා.
“ආ… මේක බීපන්. ෆ්‍රෙෂ් පැණි කොමඩු ජූස්. මම අද හවස ටවුමෙන් ගෙනාවේ.” සමාධි එක වීදුරුවක් දුලානිට දික් කළා.
දුලානි ඒක අතට ගත්තේ හිනාවෙලා. “මගෙ ජූස් එකක් බෝන්නැද්ද අද ආ… බොමු කෙල්ලෙ බොමු. මේ තකහනියෙ ආවේ උබෙ ජූස් බීලා අද මෙහෙ නැවතිලා යන්නත් එක්ක. අද නිවාඩුවක් හම්බුනා හෙට පෝයක්නේ.”
සමාධි මහ හයියෙන් හිනා වුණා. ඒ හිනාවට දුලානිගේ හිතේ තිබුණු මහන්සිය හෝදගෙන ගියා වගේ දැනුනා.
“ශෝක්නෙ බන්. මමත් බැලුවේ තනියම ඉන්න කම්මැලියි කියලා. උඹ ආපු එක කොච්චර දෙයක්ද. අද මම ටිකක් වේලාසන ආවා. උඹ දන්නවනේ මගේ රස්සාව ගැන. අදත් ගෙවල් හත අටකට විතර ගියා.” සමාධි ජූස් උගුරක් බොන ගමන් කතාව පටන් ගත්තා. ඇය වීදුරුව තොල් වලට තියද්දී ඇයගේ ඇස් දුලානිගේ මූණට එල්ල වෙලා තිබුණා.
“ඉතින් ඉතින්… අද මොකද වුනේ? අලුත් කේස් එහෙම නැද්ද?” දුලානි කුතුහලයෙන් ඇහුවා. ඇය හැමදාම කැමතියි සමාධිගේ රාජකාරි ජීවිතේ ගැන අහන්න. මොකද ඒක ඇතුළේ දුලානි නොදන්න ගෑනුන්ගේ රහස් ලෝකයක් තියෙනවා කියලා ඇයට දැනෙනවා.
සමාධි ටිකක් බරපතල විදියට දුලානි දිහා බැලුවා. “අද එක ගෙදරකට ගියා බන්. ඒ ගෙදර අලුත බැඳපු ජෝඩුවක් ඉන්නේ. කෙල්ලට තාම අවුරුදු විස්සයි. හරිම බොළඳයි. මිනිහා ඊට වඩා වැඩිමල්. ඒ කෙල්ල බය වෙලා හිටියේ දරුවෙක් හම්බෙයි කියලා.”
“ඉතින්?”
“විවාහ ජීවිතේ පිරිමියෙක් එක්ක ගෙවන ජීවිතේ කමයි, හම්බෙන ඒව, ලමයි හම්බෙන එක පාලනේ කරන ක්‍රම තියෙනවා බන්. ඒ කෙල්ල ඒ මුකුත් දන්නේ නෑ. මිනිහා කියන දේ විතරයි අහන්නේ. මන් ඉතින් පැත්තකට අරන් කියලා දුන්නා. මන් උබට කියන්නමකො… දුලා උබත් බැන්දොත් දැනගන්නත් එපැයි.” සමාධි දුලානිගේ උරහිසට තට්ටුවක් දාන ගමන් කිව්වා. ඇයගේ වචන වල තිබුණේ අමුතුම ගැඹුරක්.
“ම්ම්ම් කියාන්කො… දැනගන්නත් ආසයි. උඹට ඉතින් ඕවා හොඳට පුරුදු ඇතිනේ. මම ඉතින් තාම බැඳලා නෑනේ.” දුලානි වීදුරුවේ ඉතුරු වෙලා තිබුණු ජූස් ටික එක හුස්මට බිව්වා.
සමාධි කකුලක් උඩ කකුලක් දාගෙන සෝෆා එකට හේත්තු වුණා. “මම යනවා බන් ගෙයක් ගෙයක් ගානෙ බලන්න. මන් ඉතින් ඕනතරම් ගෑනු අයව චෙක් කරනවා දන්නවනෙ ඉතින් මගෙ අත්දැකීම් ගැන උබ ඉතින්.” ඇය පොඩි විරාමයක් ගත්තා. “සමහර වෙලාවට ඒ ගෑනු අය ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙනවා මම චෙක් කරන්න ලං වුනාම. ඒත් ඉතින් මම දන්නවානේ කොහොමද එයාලව හසුරුවන්නේ කියලා. පිරිමියෙක් එක්ක ඉන්නකොට පරිස්සම් වෙන්න ඕන විධි, අනවශ්‍ය දේවල් නොවෙන්න බෙහෙත් ගන්න විධි, ශරීරයේ වෙනස්කම් ගැන මම එයාලට කියලා දෙනවා. ගොඩක් වෙලාවට එයාලා තමන්ගේ රහස් කියන්නේ තමන්ගේ මනුස්සයාට නෙවෙයි, මට.”
දුලානි සමාධිගේ දිලිසෙන ඇස් දිහා බලාගෙන හිටියා. “ම්ම්ම් ඔව් ඔව් උබට මරු ජොබ් එකක් නේද ලැබුනෙත්. ගෑනුන්ගේ ඔක්කොම රහස් උඹ දන්නවා.”
“ඔව් බන්. හැබැයි සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා, පිරිමියෙක් නැතුව වුනත් ගෑනු අපිට කොච්චර දේවල් විඳින්න පුළුවන්ද, කොච්චර නිදහස්ද කියලා. සමහර ගෙවල් වලට ගියාම මට පේනවා ඒ ගෑනු මිනිස්සුන්ගෙන් විඳින දුක. ඒ මිනිස්සුන්ට ඕන තමන්ගේ අවශ්‍යතාවය විතරයි. ගෑනුන්ගේ හිත්, ගෑනුන්ගේ ගැන එයාලට හැඟීමක් නෑ. ඒ අතින් අපි නිදහස් දුලා.” සමාධි ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
එළියේ වැස්ස දැන් ධාරාණිපාතයක් වෙලා. හීතල හුළං පාර ජනේල අස්සෙන් රිංගලා ඇවිත් දුලානිගේ ඇඟේ වදිනවා.
“හරි හරි කතා කරමුකො… උඹේ ජූස් එක නම් මරු ආ… අද මට හොඳටම බඩගිනියි.” දුලානි මාතෘකාව වෙනස් කළත්, සමාධි කියපු දේවල් ඇයගේ හිතේ තදින්ම වැදිලා තිබුණා.
“යමු අපි මොනවා හරි හදාගෙන කමු. ඊට පස්සේ ෆිල්ම් එකක් බලමු. මම ඊයේ අලුත් කොරියන් ෆිල්ම් එකක් ඩවුන්ලෝඩ් කළා. හරිම රොමෑන්ටික් කතාවක්.”
දෙන්නා එකතුවෙලා රෑ කෑම ලෑස්ති කළා. සමාධි උයන අතරේ දුලානි එළවළු කපලා දුන්නා. පුංචි කුස්සිය ඇතුළේ දෙන්නා වැඩ කරද්දී එකිනෙකාගේ ඇඟවල් නිතර ගැටුණා. ඒ හැම වෙලාවකම දුලානිට දැනුනේ අමුතුම උණුසුමක්. සමාධිගේ අතක් දුලානිගේ ඉණේ වැදුනම දුලානි ගැස්සිලා ගියා. ඒත් සමාධි ඒක ගණන් ගත්තේ නෑ වගේ හිටියා.
රෑ කෑමෙන් පස්සේ දෙන්නා ආපහු සෝෆා එකට ආවා. සමාධි ලොකු ලොම් තියෙන පොරවක් ගෙනත් දෙන්නටම පොරව ගත්තා. දැන් මුළු ගෙදරම ලයිට් නිවලා. ටීවී එකේ එළිය විතරයි සාලෙට වැටෙන්නේ. ජනේලෙන් එන පාරේ ලයිට් එළිය වැස්ස නිසා බොඳ වෙලා පේනවා.
ෆිල්ම් එක පටන් ගත්තා. ඒක ආදර කතාවක්. ඒත් සාමාන්‍ය පිරිමි-ගැහැණු ආදරයකට වඩා ගැඹුරු බැඳීමක් ගැන කියවෙන කතාවක්. ෆිල්ම් එකේ චරිත දෙක එකිනෙකාට තුරුළු වෙලා ඉන්න දර්ශනයක් යද්දී, සමාධි හෙමින් සැරේ දුලානිගේ උරහිසට ඔලුව තිබ්බා.
“දුලා…” සමාධි හෙමින් මිමිණුවා.
“ම්ම්ම්…” දුලානි ඇස් ටීවී එකෙන් ඉවතට නොගෙනම උත්තර දුන්නා.
“මේ වැස්සට හරිම සීතලයි නේද?”
“ඔව් බන්… හොඳ වෙලාවට මේ පොරව තිබුණේ.”
“පොරව විතරක් මදි වගේ නේද?” සමාධි එහෙම කියලා දුලානිගේ අතක් අරගෙන තමන්ගේ අත් දෙක මැදට ගත්තා. සමාධිගේ අත්ල හරිම උණුසුම්. ඒ උණුසුම දුලානිගේ අත දිගේ මුළු ඇඟටම පැතිරුණා.
ටික වෙලාවක් යද්දී දුලානිට දැනුනා තමන්ගේ ඔලුව රිදෙනවා වගේ. දවසම ඔෆිස් එකේ පරිගණක තිරය දිහා බලාගෙන හිටපු මහන්සිය වෙන්න ඇති.
“සමාධි… මට පොඩි ඔලුවේ කැක්කුමක් එනවා බන්. මේ පැත්තට කරකවලා අතාරිනවා වගේ.” දුලානි නළල අතගාන ගමන් කිව්වා.
සමාධි එකපාරටම ටීවී එක ‘මියුට්’ කළා. “අයියෝ… ඉඳහන් ඉඳහන්. ඕකට මම ළඟ හොඳ බෙහෙතක් තියෙනවා.”
ඇය නැගිටලා ගිහින් පොඩි බාම් කුප්පියක් අරගෙන ආවා. “දැන් ඔහොම සෝෆා එකේ කාපට් එක උඩ වාඩි වෙයන්. මම සෝෆා එකේ ඉඳගන්නම්.”
දුලානි කියපු විදියටම පහළින් වාඩි වුණා. සමාධි සෝෆා එකේ ඉඳගෙන දුලානිගේ ඔලුව තමන්ගේ මෘදු උකුලට ගත්තා. සමාධිගේ ඇඟිලි තුඩු වල බාම් ටිකක් ගාගෙන, ඇය හෙමින් හෙමින් දුලානිගේ නළල දෙපැත්ත මසාජ් කරන්න පටන් ගත්තා.
“ආහ්… ෂෝක් බන්. උඹේ අත නම් මාරම සොෆ්ට්. කොහොමද බන් මෙච්චර හොඳට මසාජ් කරන්නේ?” දුලානි ඇස් පියාගෙන ඇහුවා.
“මිඩ් වයිෆ් කෙනෙක්නේ… අත්වල ස්පර්ශය ගැන මම හොඳට දන්නවා. ගෑනු කෙනෙක්ගේ ඇඟට දැනෙන්න ඕන කොහොමද, ස්පර්ශ කරන්න ඕන කොහොමද කියලා මට හොඳ ඉවක් තියෙනවා.” සමාධි එහෙම කියන ගමන් දුලානිගේ කොණ්ඩේ අතරින් ඇඟිලි යවමින් හිස් කබල තදින් මසාජ් කළා.
ඒ ස්පර්ශය දුලානිට දැනුනේ නිකන් මන්තරයක් වගේ. සමාධිගේ ඇඟිලි තුඩු තමන්ගේ හිස්කබලේ වදින හැම වාරයක් පාසාම ඇයට දැනුනේ ලොකු සැනසීමක්.
“උඹ දන්නවද දුලා…” සමාධි පහත් හඬින් කිව්වා. ඇයගේ හුස්ම දුලානිගේ නළලට වැදෙන තරම් ඇය පහත් වෙලා හිටියා. “අපි දෙන්නා මෙහෙම ඉද්දි මට හිතෙනවා, ජීවිතේ තව මොනවද ඕන කියලා.”
“ඇයි බන් එහෙම කියන්නේ?” දුලානි ඇස් පියාගෙනම ඇහුවා.
“නෑ ඉතින්… බලපන්. අපිට අපිව තේරෙනවා. අපි දෙන්නටම එක වගේ හැඟීම් තියෙන්නේ. පිරිමියෙක් එක්ක හිටියා නම් මේ වෙලාවේ ඌ බලන්නේ වෙන දෙයක් ගැන. ඌට ඕන උබව විතරයි. ඒත් අපි… අපි ළඟ තියෙන්නේ ඊට වඩා ලොකු බැඳීමක්.” සමාධි වාක්‍ය සම්පූර්ණ කරන ගමන් දුලානිගේ බෙල්ල පිටිපස්ස මසාජ් කරන්න පටන් ගත්තා.
ඒ වෙලාවේ දුලානිගේ යටපත් වීගෙන ගියා. බෙල්ලේ ස්නායු පද්ධතිය දිගේ ලොකු විදුලි ධාරාවක් ගියා වගේ ඇයට දැනුනා. ඇය නොදැනුවත්වම කෙඳිරි ගෑවුණා.
“රිදෙනවද?” සමාධි ඇහුවේ හරිම මෘදු විදියට.
“නෑ… නෑ… ඒක… ඒක හරිම සනීපයි.” දුලානි ගොත ගගහා කිව්වා.
සමාධි පොඩි හිනාවක් දැම්මා. “මම දන්නවා කෙල්ලෙ. මම දන්නවා උඹට දැනෙන දේ. ගෑනු ළමයෙක්ගේ ඇඟේ නිල ගැන මම දන්නවා කියලා කිව්වනේ.”
විනාඩි විස්සක් විතර යනකම් සමාධි දුලානිව මසාජ් කළා. ඒ වෙලාව පුරාවටම සාලේ තිබුණේ පින් වැටෙන සද්දේ ඇහෙන තරම් නිශ්ශබ්දතාවයක්. එළියේ වැස්සේ සද්දේ විතරයි ඒ නිහැඬියාව බිඳ දැම්මේ. දුලානි හිටියේ අඩ නින්දක වගේ. සමාධිගේ ස්පර්ශය ඇයව වෙනම ලෝකෙකට අරගෙන ගිහින් තිබුණා.
“දැන් ඔලුව හොඳද?” සමාධි අන්තිමට ඇහුවා.
“ඔව්… දැන් නම් ඔලුවක් තියෙනවද කියලවත් මතක නෑ. හරිම සනීපයි. මට නිකන් නින්ද යන්න වගේ එනවා.” දුලානි ඔලුව උස්සලා සමාධි දිහා බැලුවා. අඳුරේ වුනත් සමාධිගේ ඇස් දෙක දිලිසෙනවා ඇය දැක්කා.
“එහෙනම් යමු අපි නිදාගන්න. අද රෑට උඹ මගේ ඇඳේ නිදාගමු. වෙනම කාමරයක් හදන්න කම්මැලියි අනික මේ සීතලේ තනියම නිදාගන්න බෑ.” සමාධි යෝජනා කළේ නිකන් සාමාන්‍ය දෙයක් වගේ. හැබැයි ඒ වචන අස්සේ ලොකු සතුටක් තිබුණා.
“හා හා… මටත් තනියම නිදාගන්න බෑ මේ වැස්සෙ. අනික උඹ ළඟ ඉන්නකොට බය හිතෙන්නේ නෑ.”
දෙන්නා ලයිට් නිවලා කාමරේට ගියා. සමාධිගේ කාමරේ තිබුණේ ලොකු ඇඳක්. ඒකේ දාලා තිබුණු දම් පාට බෙඩ් ශීට් එක හරිම පිරිසිදුයි. සමාධි අල්මාරිය ඇරලා රෑට අඳින නයිට් ඩ්‍රෙස් එකක් ඇඳගත්තා. දුලානිත් තමන්ගේ බෑග් එකෙන් සැහැල්ලු ඇඳුමක් අරගෙන මාරු වුනා. දෙන්නා ඇඳුම් මාරු මාරුකරගෙන ලැජ්ජා වෙන්නවත් ගියේ නෑ. යාළුකමට සමීප බවක් දැන් දෙන්නා අතර ගොඩනැගිලා තිබුණා.
දෙන්නා ඇඳට ගොඩ වෙලා පොරව ඇඟට දාගත්තා. එළියේ වැස්ස තවත් වැඩි වෙලා. වහලයට වැටෙන වැහි බිංදු වල සද්දේ ලොකුවට ඇහුණා. කාමරේ හොඳටම අඳුරුයි. ජනේලෙන් එන අකුණු එළියෙන් විතරයි කාමරේ පෙනුනේ.
සමාධි අනිත් පැත්ත හැරිලා හිටපු දුලානිගේ පැත්තට හැරුනා. දුලානි හිටියේ උඩ බලාගෙන.
“නිදිද?” සමාධි හෙමින් ඇහුවා.
“නෑ… නින්ද යන්නේ නෑ බන්.” දුලානි උත්තර දුන්නා.
“මම අර කලින් කිව්ව දේවල් ගැන උඹ මොකද හිතන්නේ?”
“මොනවා ගැනද?”
“අර… පවුල් ජීවිතේ… පාලනය කරන ක්‍රම… ගෑනුන්ගේ ජීවිතේ…” සමාධි ටිකක් කිට්ටු වුනා. දැන් ඇයගේ හුස්ම දුලානිගේ කනට වදිනවා.
“උඹ දන්නවද දුලා, ගොඩක් අය හිතන්නේ ඒ දේවල් අවශ්‍ය වෙන්නේ පිරිමියෙක් එක්ක ඉන්නකොට විතරයි කියලා. ඒත් තමන්ගේ ශරීරය ගැන දැනගෙන ඉන්න එක කොච්චර වටිනවද? අපේ හැඟීම් වැඩ කරන විදිහ, අපේ හෝමෝන වෙනස් වෙන විදිහ…”
සමාධිගේ අත අහම්බෙන් වගේ දුලානිගේ බඩ හරියෙන් තිබුණා. දුලානි ගැස්සිලා ගියා.
“උඹ නම් මාරයි බන්. උඹට තියෙන දැනුම…” දුලානි සමාධිගේ පැත්තට හැරුනා. දැන් දෙන්නා මූණට මූණ බලාගෙන එකම කොට්ටේ.
“දැනුම විතරක් නෙවෙයි දුලා… අත්දැකීමුත් තියෙනවා. හැබැයි මම කැමති ඒ දේවල් මට ආදරේ අයට කියලා දෙන්න. උඹ වගේ…” සමාධි දුලානිගේ මූණට වැටුනු කෙස් රොදක් අතින් හදලා කන පිටිපස්සට කළා. ඒ වෙලාවේ ඇයගේ ඇඟිලි දුලානිගේ කම්මුලේ ගෑවුණා.
“දුලා…”
“ම්ම්ම්…”
“උඹ කසාද බඳින්නම ඕනද?” සමාධි එකපාරටම ඇහුවා.
දුලානි ටිකක් වෙලා කල්පනා කළා. “මම දන්නේ නෑ බන්. ගෙදරින් කියනවා. ඒත් මට හිතෙන්නේ නෑ මට පිරිමියෙක්ව දරාගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. මට ඕන නිදහස. මට ඕන මාව තේරුම් ගන්න, මට ආදරේ කරන කෙනෙක්. මගෙ විදියට ආදරේ කරන කෙනෙක්.”
“මම වගේද?” සමාධි හිනාවෙලා ඇහුවා. අඳුරේ වුනත් ඒ හිනාවේ තිබුණු සතුට දුලානි දැක්කා.
දුලානිත් හිනාවුනා. “ඔව්… උඹ වගේ නම් මරු.”
සමාධි තවත් ටිකක් දුලානිට ලං වුනා. දැන් දෙන්නගේ ඇඟවල් එකට තද වෙලා. සමාධිගේ උණුසුම දුලානිගේ මුළු ඇඟම වෙලා ගත්තා.
“එහෙනම් අපි මෙහෙම ඉමු. කවුරුත් දැනගන්න ඕන නෑනේ අපේ හිත්වල තියෙන දේවල්. උඹට ප්‍රශ්නයක් ආවම මම ඉන්නවා. මට පාළු හිතුනම උඹ ඉන්නවා. අර මම කිව්ව ‘ක්‍රම’ ගැන වුනත් දැනගන්න ඕන නම් මම කියලා දෙන්නම්. මම දන්නවා කොහොමද ගෑනු කෙනෙක්ව සතුටු කරන්න ඕන කියලා.” සමාධිගේ කටහඬේ තිබුණේ ලොකු යාලුකමක්. උබටත් මිඩ්වයිෆ් කෙනෙක් වෙන්න හරි බැරියැයි.
දුලානිගේ හිතේ තිබුණු කුතුහලය දැන් උපරිමයටම ඇවිත් තිබුණා. තමන්ගේ හොඳම යාලුවා එක්ක මේ දැනගන්නෙ මොන වගේ දේවල්ද කියලා හිතාගන්න බැරි වුනත්, ඒ වෙලාවේ ඇයට දැනුනේ ලොකු ප්‍රෙහෙලිකාවක්. ඇයට ඕන වුනේ සමාධිගේ තුරුලට වෙලා ඉන්න.
“උඹ මගේ හොඳම යාලුවා සමාධි. උඹ කියන ඕන දෙයක් මම අහන්නම්. මට උඹව විශ්වාසයි.” දුලානි සමාධිගේ අත තදින් අල්ල ගත්තා.
“හොඳ කෙල්ල. දැන් නිදාගමු. හෙට උදේට මට තව ගෙවල් ටිකකට යන්න තියෙනවා. හැබැයි හෙට රෑටත් උඹ මෙහෙ ඉන්න ඕන. අපි තව ගොඩක් දේවල් කතා කරන්න තියෙනවා. හෙට මම උඹට කියලා දෙන්නම් අර මම කිව්ව රහස් ගැන.”
සමාධි දුලානිව තමන්ගේ පපුවට තුරුළු කරගත්තා. දුලානි සමාධිගේ උරහිසට ඔලුව තියාගත්තා. සමාධිගේ හදවත ගැහෙන සද්දේ දුලානිට ඇහුණා. ඒක නිකන් බෙර පදයක් වගේ.
එළියේ වැස්ස දිගටම ඇද හැලුණා. මුළු ලෝකෙම නිදාගෙන හිටියත්, මේ කාමරේ ඇතුළේ දෙන්නෙක් අලුත් ලෝකයක් හොයාගෙන තිබුණා. මිඩ් වයිෆ් නෝනා කෙනෙක් විතරක් නෙවෙයි, තමන්ගේ ජීවිතේ සුවපත් කරන වෙද නෝනා ඇයයි කියලා දුලානි තේරුම් ගත්තා. ගැහැණියක් තවත් ගැහැණියකගේ හදවතේ ගැඹුර දකින විදිය, භාෂාව තේරුම් ගන්න විදිය සමාධි දැනගෙන හිටියා.
පිරිමියෙක් නැතුව වුනත් ජීවිතේ කොච්චර ලස්සනද, සම්පූර්ණද කියලා ඒ රෑ පුරාවටම දුලානිට හිතුනා. සමාධිගේ අත දුලානිගේ පිට වටා එතිලා තිබුණේ ආරක්ෂිත පවුරක් වගේ. ඒ උණුසුම් ස්පර්ශයත් එක්කම දුලානි හෙමින් හෙමින් නින්දට වැටුනා. ඒ නින්දේදී ඇය දැක්කේ හෙට දවස ගැන අලුත් සිහිනයක්. සමාධිත් එක්ක ගෙවන යාලුකම ගැන සිහිනයක්.
වහලයට වැටෙන වැහි බිංදු වල තාලයට, දෙන්නගේ හුස්ම වැටෙන තාලය එකට මුසු වෙලා තිබුණා. ඒක රහසක්… කාටවත් නොඇසෙන, කාටවත් නොපෙනෙන, හැබැයි ඒ දෙන්නට විතරක් දැනෙන සුන්දර රහසක්.
