අක්කා කිව්වට ඇත්තටම එයා මට වඩා අවුරුදු අටක් විතර බාලයි. මගේ අයියගේ බාලම පුතා—කවීන්. කවීන් මල්ලි කියන්නේ අපි යාලුවෝ වගේ හින්දා. හැබැයි සුපිරි වැඩ්ඩා හොදේ… උගේ පෙනුම වුණත් හරිම ලස්සන හීන්දැරි කොල්ලෙක්. එයා ඉස්සරහ ඉද්දි මට දැනෙන්නේ මගේ පාලනය මගෙන් ගිලිහෙනවා වගේ හැඟීමක්.
“සන්ධ්‍යා අක්කා.. මම බයික් එකේ එද්දී හොඳටම තෙමුණා. බයික් එකේ ලයිට් එකත් කැඩුණා. පාර පේන්නේ නැති හින්දා මම මෙහෙට හැරෙව්වා.” එයා කිව්වේ වෙව්ල වෙව්ල. පොරගේ ඒ ගැඹුරු පිරිමි කටහඬ මගේ හදවත කුං… කුං.. ගානවා වගේ වුනා. ඉන්න තැනත් අමතක වෙනවා ඔය වෙලාවට මට ඉතින්…
කොල්ලා ඇඳගෙන හිටපු සුදු පාට ටී-ෂර්ට් එක හොදටම තෙමිලා ඇඟටම ඇලිලා තිබුණා. ඒ නිසා එයාගේ ශක්තිමත් පපුවේ සහ උරහිස්වල හැඩය මට පැහැදිලිවම පෙනුණා. එයාගේ කොණ්ඩෙන් වැහි වතුර බිංදු බිංදු මූණ දිගේ පල්ලෙහාට වැටෙනවා. මම එකපාරටම එයාව ඇතුළට ගත්තා.
“අනේ කවීන්, එන්න ඉක්මනට ඇතුළට. ඔයා හොඳටම තෙමිලානේ. ඔහොම හිටියොත් හෙම්බිරිස්සාව හැදෙයි.” මම කිව්වේ එයාගේ අතින් අල්ලලා ඇතුළට අදින ගමන්.
එයාගේ අත මගේ අතේ වැදුණු වෙලාවේ මට දැනුණේ පුදුම විදිහේ විදුලි සැරයක් වගේ දෙයක්. එයාගේ අත හරිම සීතලයි, හැබැයි ඒ සීතල ඇතුළේ මොකක්දෝ ප්‍රබල උණුසුමක් මට දැනුණා. අපි දෙන්නා සාලේ මැද නතර වුණා. එයාගෙන් එන ඒ වැස්ස මිශ්‍ර වුණ පිරිමි සුවඳ මගේ නාස් පුඩු අතරින් ගිහින් මුළු ඇඟ පුරාම පැතිරුණා.
“අක්කේ, මම සාලේම තෙමනවා නේද?” එයා මගේ දිහා බලලා අහිංසක විදිහට හිනා වුණා. ඒ බැල්ම.. ඒක මීට කලින් මම දැකලා තිබුණේ නැති බැල්මක්. එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ ගෞරවයට එහා ගිය මොකක්දෝ දැඩි ආකර්ෂණයක්. මට තත්පර ගාණකට මගේ වචන අමතක වුණා. මම එයාගේ තෙමුණු පපුව දිහයි, ඒ තද ඇස් දෙක දිහයි බලාගෙන හිටියේ නිකන්ම නෙමෙයි. මගේ හදවතේ රිද්මය වෙනස් වෙලා කියලා මටම දැනුණා.
“ඒකට කමක් නැහැ කවීන්.. ඔයා මෙතනින් ඉඳගන්න. මම තුවායක් අරන් එන්නම්.” මම ඉක්මනට කාමරේට ගියේ මගේ හිතේ ඇතිවුණ මේ අමුතු කලබලය පාලනය කරගන්න.
තුවාය අරන් එන අතරතුර මම මගේ මූණ දිහා කණ්ණාඩියෙන් බැලුවා. මගේ මූණ රතු වෙලා. මගේ හුස්ම ගන්න වේගය වැඩි වෙලා. මම හිතෙන් මටම බැනගත්තා “නෑ.. මම මෙහෙම හිතන්න හොඳ නැහැ” කියලා. හැබැයි මගේ හදවත මට ඇහුම්කන් දුන්නේ නැහැ. මම තුවායත් අරගෙන සාලේට ගියා.
මම සාලේට එද්දී කවීන් එයාගේ තෙමුණු ටී-ෂර්ට් එක ගලවලා පුටුව උඩින් දාලා. එයා තුවායෙන් එයාගේ කොණ්ඩේ පිහදානවා. මම එකපාරටම එතනම නතර වුණා. එයාගේ උඩුකය නිරුවත් වෙලා තිබුණ ඒ දර්ශනය මගේ හුස්ම මොහොතකට නතර කළා වගේ දැනුණා. එයාගේ ශක්තිමත් උරහිස් සහ මස්පිඬු අතරින් වැහි වතුර බිංදු හෙමින් හෙමින් පල්ලෙහාට ගලාගෙන යනවා. ඒ රන්වන් පාට හම අඳුරේ දිලිසෙන හැටි මම බලාගෙන හිටියේ හුස්ම අල්ලගෙන.
“කවීන්.. මේක ගන්න..” මම එයාට තුවාය දික් කළා. එයා තුවාය ගන්න මගේ අත ගාවට ආවා. එයා ඉන්නේ මට හරිම කිට්ටුවෙන්. එයා තුවාය ගන්නකොට එයාගේ ඇඟිලි මගේ ඇඟිලිවල තදින් පටලැවුණා. මම දැනගෙන හිටියා ඒක අහම්බයක් නෙමෙයි කියලා. එයා හෙමින් මගේ ඇඟිලි පිරිමැද්දා. මට දැනුණේ මුළු ලෝකයම නතර වුණා වගේ. එයාගේ හුස්ම මගේ මූණට වදිනවා. එයා තුවාය ගන්නේ නැතුව මගේ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන හිටියා. ඒ ඇස් දෙක ඇතුළේ තිබුණේ ලොකු ගින්දරක්.
“සන්ධ්‍යා අක්කේ..” එයා හෙමින් මිමිනුවා. ඒ හඬේ තිබුණේ ආයාචනයක්.
“ඇයි කවීන්?” මගේ කටහඬ වෙව්ලුවා.
“ඔයා හරිම ලස්සනයි අද..” එයා ඒ වචන ටික කිව්වේ මගේ ඇස්වලින් බැල්ම අයින් කරන්නේ නැතුවමයි.
ඒ වචන ටික ඇහුණම මගේ ඇඟේ හිරිගඩු පිපුණා. මම දන්නවා මම ඒ වෙලාවේ එයාගෙන් ඈත් වෙන්න ඕනේ කියලා. හැබැයි මගේ කකුල් දෙක බිමට ඇලිලා වගේ. එතකොටම ලොකු අකුණක් ගැහුවා. ඒත් එක්කම මුළු ගෙදරම කරුවල වුණා. ලයිට් ගියා. දැන් මුළු සාලේම කළුවරයි. මට පේන්නේ ජනේලයෙන් වැටෙන අඳුරු නිල් පාට එළිය විතරයි. ඒ අඳුර ඇතුළේ කවීන්ගේ හුස්ම වැටෙන රිද්මය මට තදින්ම දැනෙන්න ගත්තා. එයා මට තවත් අඩියක් කිට්ටු වුණා. මට දැනෙනවා එයාගේ ඇඟේ උණුසුම.
“බය වෙන්න එපා අක්කේ.. මම ඉන්නවා.” එයා මගේ උරහිස උඩින් එයාගේ අතක් තිබ්බා.
එයාගේ අල්ලේ උණුසුම මගේ සාරි පටිය හරහා මගේ සමට දැනෙද්දී, මගේ මුළු ඇඟ පුරාම හීන් හිරිගඩුවක් පිපුණා. මම මගේ හුස්ම අල්ලගෙන හිටියා. ඒ උණුසුම් ස්පර්ශය මගේ හිතේ තිබුණ හැම සීමාවක්ම කඩලා දානවා වගේ මට දැනුණා. මගේ ඉණ වටේට එයාගේ අත් දෙක තද වෙද්දී, මගේ මුළු ලෝකයම මොහොතකට නතර වුණා වගේ දැනුණා. මම හුස්ම ගත්තේ හරිම අමාරුවෙන්. එයාගේ පපුවට හේත්තු වෙලා ඉන්නකොට, ඒ ශක්තිමත් පපුවේ ගැහෙන හෘද ස්පන්දනය මගේ පිටට පැහැදිලිවම දැනෙනවා.
“කවීන්.. මාව අතාරින්න.. කවුරු හරි දැක්කොත්..” මම එහෙම කිව්වේ ඇත්තටම මට එයාගෙන් ඈත් වෙන්න ඕනේ නිසා නෙමෙයි. මගේ හිතේ තියෙන බය සහ මේ දැනෙන අමුතු සතුට අතර ඇති වුණ පොරබැදීම නිසයි.
“කවුරුත් නැහැ අක්කේ.. මේ වැස්ස වෙලාවේ මේ මුළු ලෝකෙම ඉන්නේ අපි දෙන්නා විතරයි වගේ මට දැනෙන්නේ.” එයාගේ කටහඬ කලින්ට වඩා ගොඩක් ගැඹුරු වෙලා. එයා මගේ උරහිස උඩින් නිකට තියාගෙන මගේ කන ගාවටම වෙලා ඒ වචන ටික කියද්දී, මගේ ඇඟ දිගේ විදුලියක් ගියා වගේ සීතලක් දැනුණා. එයාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ බෙල්ලේ වැදෙන හැම වතාවකම මගේ ඇස් පියවෙනවා.
මම හෙමින් එයාගේ පැත්තට හැරුණා. දැන් අපි දෙන්නා මූණට මූණ බලාගෙන. ජනේලයෙන් වැටෙන අඳුරු එළියෙන් මම දැක්කා එයාගේ ඇස්. ඒ ඇස්වල තිබුණේ මාව සම්පූර්ණයෙන්ම දිය කරලා දාන්න පුළුවන් තරමේ දැඩි බැල්මක්. එයාගේ තෙමුණු කොණ්ඩෙන් වැටුණ වතුර බිංදුවක් එයාගේ නහය දිගේ ඇවිත් මගේ මූණට වැටුණා. මම මගේ දකුණු අත හෙමින් එයාගේ පපුව උඩින් තිබ්බා. එයාගේ සම හරිම සිනිඳුයි, හැබැයි ඒ යට තියෙන මස්පිඬු හරිම ශක්තිමත්. මගේ ඇඟිලි තුඩුවලට දැනුණ ඒ උණුසුම මගේ හිතේ තිබුණ හැම තර්කයක්ම නැති කරලා දැම්මා.
“ඔයාට සීතල නැද්ද?” මම ඇහුවේ හරිම හීන් හඬකින්.
“දැන් නම් නැහැ.. ඔයා ගාව ඉන්නකොට මට දැනෙන්නේ මුළු ලෝකෙම තියෙන උණුසුම මට ලැබෙනවා වගේ.” එයා කියන ගමන් මගේ මූණ එයාගේ දෑත් දෙකට මැදි කරගත්තා. එයාගේ අත්වල රළු බව මගේ කම්මුල්වලට දැනෙද්දී මට දැනුණේ මම මේ ලෝකේ ඉන්න ආරක්ෂිතම තැන ඉන්නවා කියලා. එයා එයාගේ මාපටැඟිල්ලෙන් මගේ තොල් පෙති හෙමින් පිරිමැද්දා. ඒ පොඩි ස්පර්ශයට මගේ මුළු ඇඟම වෙව්ලලා ගියා.
“අක්කා දන්නවද.. මම කොච්චර කාලෙක ඉඳන්ද මේ මොහොත එනකන් බලාගෙන හිටියේ කියලා?” එයා රහසින් වගේ කිව්වා.
“මොනවාද මේ කියන්නේ කවීන්? ඔයා මට වඩා කොච්චර බාලද..” මම එහෙම කිව්වේ හිනාවෙන්න උත්සාහ කරන ගමන්.
“වයස මට අදාළ නැහැ. මට දැනෙන දේ මට තේරෙනවා. මට ඔයාව දකිද්දී දැනෙන මේ ආකර්ෂණය.. ඒක මට පාලනය කරගන්න බැහැ.” එයා එහෙම කියලා මගේ නළලට එයාගේ නළල හේත්තු කළා. අපි දෙන්නගේ හුස්මවල් දැන් එකට මුසු වෙනවා. එයාගේ පිරිමි සුවඳ සහ ඒ වැස්සේ සුවඳ මගේ මනස සම්පූර්ණයෙන්ම ව්‍යාකූල කරලා දැම්මා.
මම මගේ අත් දෙක එයාගේ බෙල්ල වටේ යවලා එයාව තවත් මට කිට්ටු කරගත්තා. එතකොටම සාලේ කෙළවරේ තිබුණ ලොකු ඔරලෝසුවේ ටික් ටික් සද්දේ මට තදින් ඇහෙන්න ගත්තා. ඒ සද්දේ එක්ක වැස්සේ රිද්මයත් එකතු වෙලා අමුතුම සංගීතයක් මැවුණා. කවීන් එයාගේ මූණ මගේ කන ගාවට අරන් ගියා. එයාගේ හුස්ම මගේ හම දිගේ ගලාගෙන යද්දී මට දැනුණේ මගේ පණ යනවා වගේ. එයාගේ හුස්ම මගේ බෙල්ලේ වදින හැම වතාවකම මට දැනුණේ මගේ මුළු ඇඟ පුරාම පුංචි පුංචි හිරිගඩු පිපෙනවා.
“ඔයාගේ සුවඳ.. ඒක හරිම පුදුමයි.. මාව පිස්සු වට්ටනවා.” එයා මිමිනුවා. මම එයාගේ කොණ්ඩේ අතරින් මගේ ඇඟිලි යැව්වා. එයාගේ තෙමුණු කොණ්ඩේ මගේ ඇඟිලිවල පැටලෙද්දී, මට දැනුණේ එයාගේ සහ මගේ අතර තියෙන ඒ බැඳීම තවත් තද වෙනවා වගේ. අපි දෙන්නම දැනගෙන හිටියා මේක සාමාන්‍ය දෙයක් නෙමෙයි කියලා. හැබැයි ඒ මොහොතේ ඒ කිසිම දෙයක් අපිට වැදගත් වුණේ නැහැ.
අපි දෙන්නම සෝෆා එකේ වාඩි වුණා. සෝෆා එකේ තිබුණ මෘදු බවට වඩා මට දැනුණේ කවීන්ගේ ඇඟේ තිබුණ ඒ ශක්තිමත් උණුසුම. එයා මගේ අතක් අරගෙන එයාගේ අත්ල මැද්දේ තියාගෙන පිරිමදින්න ගත්තා. එයාගේ රළු අල්ල මගේ සිනිඳු අතේ ඇතිල්ලෙනකොට මට දැනුණේ මගේ ඇඟ ඇතුළේ ලොකු ගින්දරක් පත්තු වෙනවා වගේ.
“ඔයා බයද?” එයා මගේ ඇස් දිහා බලලා ඇහුවා.
“මට හිතාගන්න බැහැ කවීන්.. මේක හීනයක් වගේ.” මම කිව්වේ ඇත්තටම මට දැනෙන දේ.
“මේක හීනයක් නෙමෙයි. මේක තමයි ඇත්ත. මට ඕනේ හැමදාම මේ වගේ ඔයාට කිට්ටු වෙලා ඉන්න.” එයා මගේ උරහිසෙන් ඔළුව තියාගත්තා. මම මගේ අතින් එයාගේ නිරුවත් උරහිස හෙමින් පිරිමැද්දා. ඒ වෙලාවේ වැස්ස ටිකක් අඩු වෙලා පරිසරය තවත් නිශ්ශබ්ද වුණා. ඒ නිශ්ශබ්දතාවය ඇතුළේ අපේ හුස්ම ගන්න සද්දේ විතරක් ඇහුණා.
අපේ හුස්මවල් එකිනෙකාට දැනෙන තරමට අපි හිටියේ ගොඩක් කිට්ටුවෙන්. මම මගේ දෑස් තදින් පියාගත්තා. මට ඕනේ වුණේ මේ මොහොතේ හැම දෙයක්ම අමතක කරලා මේ හැඟීමට ඉඩ දෙන්න විතරයි. කවීන් එයාගේ අත හෙමින් මගේ බෙල්ල පිටුපසින් තියලා, මගේ මූණ එයාගේ පැත්තට තවත් ලං කරගත්තා. එයාගේ ඇඟිලි තුඩුවල තිබුණ ඒ සිනිඳු රළු බව මගේ හමට දැනෙද්දී මගේ මුළු ඇඟම පණ නැති වෙලා යනවා වගේ දැනුණා.
“හරි වැරැද්ද තීරණය කරන්නේ අපේ හිත්. මට දැනෙන මේ ආකර්ෂණය මට තවත් හංගගෙන ඉන්න බැහැ. ඔයාගේ මේ සුවඳ, ඔයාගේ මේ සමීප බව.. මාව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරනවා.” එයා එහෙම කියලා එයාගේ අතින් මගේ කම්මුල දිගේ පල්ලෙහාට හෙමින් අතගාගෙන ගියා. එයාගේ අල්ල මගේ බෙල්ල ගාව නතර වෙද්දී මගේ හෘද ස්පන්දනය මටම ඇහෙන තරමට වේගවත් වුණා. මම මගේ අත්වලින් එයාගේ නිරුවත් උරහිස් තදින් අල්ලගත්තා. එයාගේ ඒ ශක්තිමත් මස්පිඬු මගේ ඇඟිලිවලට තද වෙද්දී, මට දැනුණේ මම ලොකු ආරක්ෂාවක් මැද ඉන්නවා කියලා.
අපි දෙන්නා අතරේ තිබුණේ පුදුමාකාර නිශ්ශබ්දතාවයක්. හැබැයි ඒ නිශ්ශබ්දතාවය ඇතුළේ දහසක් දේවල් කියවුණා. කවීන් හෙමින් එයාගේ මූණ මගේ මූණට තවත් කිට්ටු කළා. අපේ නහයන් එකිනෙක ස්පර්ශ වුණා. ඒ මොහොතේ දැනුණ ඒ හිරිවැටීම මගේ මුළු ඇඟ පුරාම පැතිරිලා ගියා. එයාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ තොල් පෙති මත වැදෙද්දී, මම මගේ පාලනයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදුණා.
එයා මාව තවත් තදින් එයාට ලං කරගත්තා. මගේ සාරි පටිය සහ එයාගේ උණුසුම් සම අතර තිබුණේ ඉතාම කුඩා පරතරයක් විතරයි. මට දැනුණා එයාගේ පපුව මගේ පපුවට තද වෙනවා. ඒ දෙන්නගේම හදවත් ගැහෙන රිද්මය දැන් එකම තාලයකට වැටෙන්න ගත්තා. වැස්සේ සද්දෙත් එක්ක ඒ හෘද ස්පන්දනය මුසු වෙලා අමුතුම සංගීතයක් මැවුණා.
මම මගේ ඔළුව එයාගේ උරහිස උඩින් තියාගත්තා. එයා එයාගේ දෑත්වලින් මාව සම්පූර්ණයෙන්ම ඔතාගත්තා. ඒ වෙලාවේ මට දැනුණේ මම මේ මුළු ලෝකෙම ඉන්න වාසනාවන්තම ගැහැනිය කියලා. මගේ හිතේ තිබුණ හැම සැකයක්ම, හැම බියක්ම ඒ උණුසුම හමුවේ දිය වෙලා ගියා. අපි දෙන්නා අතරේ ගොඩනැගුණ ඒ බැඳීම වචනයෙන් විස්තර කරන්න බැරි තරම් බලවත්.
“සන්ධ්‍යා.. මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි..” එයා හරිම බැරෑරුම් විදිහට කිව්වා. ඒ වචන ටික මගේ හිතේ තිබුණ අවසාන බැම්මත් කඩලා දැම්මා. මම එයාගේ මූණ දිහා බැලුවා. ඒ ඇස්වල තිබුණේ අවංක බවක් සහ ලොකු ආශාවක්. මම මගේ අතින් එයාගේ තෙමුණු කොණ්ඩේ අතරින් ඇඟිලි යවලා එයාගේ ඔළුව මගේ පපුවට තද කරගත්තා.
වැස්ස හෙමින් හෙමින් අඩු වෙන්න ගත්තා. අකුණු ගහන එකත් නතර වුණා. මුළු පරිසරයම අමුතුම ශාන්ත බවකට පත් වුණා. හැබැයි අපේ හිත් ඇතුළේ තිබුණ ඒ ගින්දර තවමත් නිවුණේ නැහැ. අපි දෙන්නා ඒ විදිහටම සෑහෙන වෙලාවක් සෝෆා එකේ වැළඳගෙන හිටියා. කවුරුත් කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. හැබැයි ඒ නිහඬ බව ඇතුළේ අපිට දැනුණේ ලොකු බැඳීමක්.
පැයකට විතර පස්සේ ලයිට් ආවා. එකපාරටම සාලේ එළිය වෙද්දී අපි දෙන්නම මොහොතකට තිගැස්සුණා. අපි එකිනෙකාගෙන් ටිකක් ඈත් වුණා. මම මගේ සාරිය හරි කරගන්න ගමන් කවීන් දිහා බැලුවා. එයා තවමත් හිටියේ ඒ දැඩි බැල්මෙන්ම මගේ දිහා බලාගෙන.
“දැන් වැස්ස නතර වෙලා කවීන්.. ඔයාට යන්න පුළුවන් වෙයි.” මම හෙමින් කිව්වේ හිතේ තියෙන අකමැත්ත හංගගෙන.
“මම දන්නවා.. හැබැයි අද රෑ වුණ දේ මම කවදාවත් අමතක කරන්නේ නැහැ.” එයා පුටුව උඩ තිබුණ එයාගේ තෙමුණු ටී-ෂර්ට් එක අතට ගත්තා. එයා දොර ගාවට ගිහින් ආයෙත් හැරිලා මගේ දිහා බැලුවා. “අපි ආයෙත් හම්බවෙමු නේද?”
මම මොහොතක් එයාගේ ඇස් දිහා බලාගෙන ඉඳලා පොඩි හිනාවක් දැම්මා. “අපි බලමු කවීන්..”
එයා දොර ඇරගෙන එළියට ගියා. එයාගේ බයික් එක ස්ටාර්ට් කරන සද්දේ ටික වෙලාවකින් පාර දිගේ ඈතට ඇහිලා ගියා. මම දොර වහලා ඒකට හේත්තු වුණා. මගේ මුළු ඇඟම තවමත් ඒ උණුසුමෙන් පිරිලා වගේ මට දැනුණා. මගේ හුස්ම තවමත් සාමාන්‍ය වෙලා තිබුණේ නැහැ. සාලේ තිබුණ ඒ පාලු ගතිය දැන් මට දැනුණේ නැහැ. ඒ වෙනුවට මගේ හිතේ තිබුණේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් සහ අමුතුම විදිහක සතුටක්.
මම හෙමින් කාමරේට ගිහින් ඇඳේ වැතිරුණා. මගේ ඇස් පියවෙද්දීත් මට මැවිලා පෙනුණේ කවීන්ගේ ඒ දැඩි ඇස් දෙක සහ එයාගේ උණුසුම් වැළඳගැනීම විතරයි. වැහි බිංදු තාමත් වහලට වැටෙන සද්දේ ඇහෙනවා. ඒ සද්දේ අස්සේ මම මගේ ජීවිතේ සුන්දරම හීනයක් දකින්න දෑස් පියාගත්තා. හෙට උදේ අවදි වෙද්දී ලෝකය වෙනදා වගේම තියෙයි, හැබැයි මම දන්නවා මගේ හදවතේ එක කොනක මේ වැහි රාත්‍රියේ මතකය සදහටම රහසක් විදිහට තැන්පත් වෙලා තියෙයි කියලා.
