අදටත් මට මතකයි බං ඒ දවස. හීනයක් වගේද නැත්නම් ඇත්තටම වුණාද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. ඒ වෙලාවේ මගේ හිතේ තිබ්බ හැඟීම් වලට නම් නමක් තිබ්බේ නැහැ. මගේ නම සෙව්වන්දි. සාමාන්‍ය ගමක සාමාන්‍ය පවුලක කෙල්ලෙක් මම. ඒත් මගේ ජීවිතේ සාමාන්‍ය වුණේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම ආශේන් මගේ ජීවිතේට ආවට පස්සේ මගේ මුළු ජීවිතේම උඩු යටිකුරු වුණා.
ඒක හරිම අමුතු දවසක් බං. මට මතකයි ඒ වෙලාවේ මගේ හිතේ මොකක්දෝ නොසන්සුන්කමක් තිබුණා. දවසම හරි නෑ වගේ දැනුණා. එදා තමයි මම අපේ ගමේ පන්සල ළඟ බෝ ගහ යටදී එයාව මුලින්ම දැක්කේ.
අහසට උස ගියපු බෝ ගහේ කොළ සර සර ගාලා හිනා වුණා. හිරු එළිය කොළ අතරින් පොළොවට වැටිලා පුදුම ලස්සනක් මවලා තිබ්බා. මම පොඩි හුස්මක් අරන් විතරයි තිබ්බේ. එතකොටයි එයාව දැක්කේ. සුදුම සුදු කමිසයක් ඇඳලා දණ ගහගෙන දෑත් එකතු කරගෙන එයා පන්සල් භූමියට වෙලා හිටියා. එයාගේ පිට මට පෙනුණේ මොකක්දෝ ලොකු ශක්තියක් තියෙන මනුස්සයෙක්ගේ පිටක් වගේ. එයාගේ හිසකෙස් පොදක් සුළඟට සෙලවෙන හැටි මම බලාගෙන හිටියා. මගේ හිතට නිකමට වගේ පුදුම සාමයක් දැනුණා. එයා කවුද කියලාවත් නොදැන එයා ළඟ මොකක්දෝ පිහිටක් තියෙනවා වගේ මට දැනුණා. මගේ හිතට පුදුම කුතුහලයක් දැනුණා. කවුද මේ කොල්ලා. ඇයි මගේ හිත මෙහෙම හැඟෙන්නේ.
මම නිකමට වගේ එයා දිහා බැලුවා. එයාට වයස විසි ගණන්වල මුල වගේ ඇති. මට වඩා අවුරුදු කීපයක් බාල ඇති කියලා හිතුණා. මම ඒ වෙද්දී විශ්ව විද්‍යාලය ඉවර කරලා රස්සාවක් හොය හොයා හිටපු තරුණියක්. මට එකපාරටම හිතුණා. “මේ කොල්ලා කොච්චර සන්සුන්ද”. එයා ඔළුව උස්සලා බුදු පිළිමයට වඳින ගමන් එයාගේ ඇස් නිකමට වගේ මගේ ඇස් එක්ක පැටලුනා. ඒ ඇස්… ඒවා හරිම ගැඹුරුයි. මොකක්දෝ දුකක්. ඒත් මොකක්දෝ බලාපොරොත්තුවක් ඒ ඇස් වල තිබුණා. මගේ පපුව පිපිරෙන්න වගේ ගැහුණා. මම ඉක්මනටම මූණ පහත් කරගත්තා. කම්මුල් රත් වෙලා ඇති කියලා මට හිතුණා. ඒත් මට දැනුණා එයා තව ටික වෙලාවක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා කියලා. ඒ පොඩි මොහොත මගේ හිතේ ලොකු දෙයක් පටන් ගත්තා. හරියට නිකම් මගේ ඇතුළෙන් පිපුණ මලක් වගේ. මම හුස්ම ගත්තේ හරිම අමාරුවෙන්. එයා එතනින් ගියාට පස්සේත් මගේ හිත ඒ තැනම රැඳිලා තිබුණා. මගේ ඇස් වලින් එයාගේ රූපය ඈත් වුණාට මගේ හිතෙන් එයා ඈත් වුණේ නැහැ.
එදා රෑ මට නින්ද ගියේ නැහැ. එයාගේ ඇස් ඒ බැල්ම මගේ හිතේ කැරකෙන්න ගත්තා. මම දන්නෙම නැතුව එයාට හිත ඇතුළෙන් ආදරේ කරන්න පටන් අරන් තිබුණා. ඒක පිස්සුවක් වගේ දෙයක්. නොදන්න කෙනෙක්ට මට වඩා බාල කෙනෙක්ට මෙහෙම ආදරේ කරන්න පුළුවන්ද. මම මගෙන්ම ඇහුවා. ඒත් උත්තරයක් තිබ්බේ නැහැ. මගේ හිත එයා ළඟටම වෙලා තිබ්බා. මගේ මුළු ලෝකයම එයා වටා කැරකෙන්න ගත්තා. හැම හුස්මකින්ම මට දැනුනේ එයාගේ සුවඳ. කවදාහරි එයාව ආයෙත් දකින්න ලැබෙයිද කියලා මගේ හිත හීන මැව්වා.
දවස් ගෙවීගෙන ගියා. මට එයාව ආයෙත් දකින්න ලැබුණේ නැහැ. ඒත් එයාගේ රූපය එයාගේ ඇස් මගේ හිතේ තදින්ම කාවැදිලා තිබුණා. මම අලුත් රස්සාවක් හොයාගෙන නගරයට ආවා. අලුත් පරිසරයක්. අලුත් මුහුණු. ඒත් මගේ හිතේ තිබ්බ හිස්තැන පුරවන්න ඒ දේවල් වලට බැරි වුණා. මම ඒ හිස්තැන හැදුවේ එයා වෙනුවෙන්. මගේ දිනපොතේ හැම පිටුවකම එයා ගැන තිබුණා. එයා මගේ හිතේ රහසක් වුණා.
එක දවසක් මගේ යාළුවෙක්ගේ මල් ව්‍යාපාරයක උත්සවයකට ගිය වෙලේ මට හුස්ම හිර වුණා වගේ දැනුණා. එයා එතන හිටියා. ඒ සුදු කමිසයම ඇඳගෙන ඒ ගැඹුරු ඇස්වලින් අවට බලන ගමන්. මගේ ඇඟ සීතල වෙලා ගියා. මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තේ අමුතුම විදිහකට. මට හිතුණා මේක හීනයක්ද. යාළුවා කිව්වා. “ආ සෙව්වන්දි. මේ තමයි ආශේන් මල්ලි. අපේ අයියාගේ යාළුවෙක්. මේ මල් ව්‍යාපාරයට සෑහෙන්න උදව් කළා.”
මට කතා කරගන්න බැරි වුණා බං. මම පොඩි හිනාවක් දැම්මා. එයා කිව්වා. “ආයුබෝවන්. මම ආශේන්. මම ඔයාව දැකලා තියෙනවා වගේ.” එයාගේ කටහඬ… ඒක හරිම සන්සුන්. එයා මාව දැකලා තියෙනවා කිව්වම මගේ ඇඟට පුදුම සීතලක් ගියා. මගේ ඇස් දිහාම බලාගෙන එයා කතා කරද්දී මගේ කම්මුල් රතු වෙලා ඇති කියලා මට හිතුණා. මට පුදුම ලැජ්ජාවක් දැනුණා. මම ඉක්මනටම ඔළුව පහත් කරගත්තා. ඒත් මට ඕන වුණේ එයා දිහාම බලාගෙන ඉන්න. මගේ හිත කිව්වේ. “මේ තමයි එයා. ඔයා මේ තරම් කල් හීන මැව්වේ මේ මනුස්සයා ගැන.”
එදා දවසම මම එයත් එක්ක කතා කළා. එයා මට කතා කළේ “අක්කා” කියලා. ඒ වචනය ඇහෙද්දී මගේ හිතට පුදුම වේදනාවක් එක්ක මොකක්දෝ පුදුම සතුටක් පැතිරුණා. මගේ ඇඟට පුදුම උණුසුමක් දැනුණා. අපි හිනා වුණා. පොඩි පොඩි කතා කිව්වා. එයා මගේ අතින් පොතක් අරගෙන පිට කවරේ තිබ්බ මගේ නම දිහා බැලුවා. ඒ ස්පර්ශය මගේ හදවතම කම්පා කළා. මට හිතුණා අපි අවුරුදු ගාණක ඉඳන් දන්නවා වගේ. එදා ගෙදර ආවට පස්සේ මට නින්ද ගියේ නැහැ. මම කණ්ණාඩිය දිහා බැලුවා. මගේ මූණේ පුදුම සතුටක් තිබුණා. ඒ සතුට මගේ ඇස්වලින් පිටතට පෙනුණා.
දවස් ගෙවීගෙන යද්දී අපි දෙන්නා ටිකෙන් ටික කිට්ටු වුණා. එයා මට මැසේජ් කළා. කතා කළා. හැම දවසකම අපේ කතා තවත් ගැඹුරු වුණා. පෝන් එකෙන් අපි පැය ගණන් කතා කළා. රෑට හැමෝම නිදාගත්තාට පස්සේ මම හොරෙන් එළියට ඇවිත් තරුවලට කිට්ටුව එයා එක්ක කතා කරා. එයාගේ හඬ මගේ හිත සනසනවා. අපි අපේ දවසේ සිදුවීම් හීන බලාපොරොත්තු බෙදා ගත්තා. එයා මගේ ගැන හැමදේම ඇහුවා. මගේ සිහින බලාපොරොත්තු බය. එයාගේ හැම වචනයක්ම මට දැනුනේ මාව තේරුම් ගන්න පුළුවන් කෙනෙක්ගේ වචන විදියට. මගේ ආත්මෙට කතා කරනවා වගේ. සමහර වෙලාවට අපි කතා කරලා ඉවර වෙද්දී අඬලා තිබුණා. ඒ තරමටම අපේ හිත් එකට එකතු වෙලා තිබුණා.
අපි දෙන්නා ෆොටෝස් හුවමාරු කරගත්තා. එයා මට එයා වැඩ කරන තැන එයාගේ ගෙදර සාලේ පොටෝ එව්වා. මම මගේ ගමේ ලස්සන තැන් මම ඉන්න විදිය එයාට එව්වා. එයා මගේ පොටෝ එකක් දැකලා කිව්වා. “අක්කා. ඔයා හරිම ලස්සනයි. ඔයාගේ හිනාව මගේ දවස ලස්සන කරනවා.” ඒ වචන මගේ හිත සතුටින් පිරෙව්වා. සමහර වෙලාවට එයා හිටපු තැනට වඩා මම හිටපු තැන ලස්සනයි කියලා එයා කියද්දී මට හරි ආස හිතුණා.
එක දවසක් අපි දෙන්නා පොඩි කැෆේ එකක හිටියා. එයා මගේ අත අල්ලා ගත්තා. මගේ ඇඟට පුදුම විදුලි ධාරාවක් ගියා වගේ දැනුණා. එයා මගේ ඇස් දිහා බලාගෙන කිව්වා. “අක්කා. මම ඔයාට ආදරෙයි.” මගේ හිත නැවතිලා ගියා වගේ. මගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා. ඒ මොහොත මම කවදාවත් අමතක කරන්නේ නැහැ. මම කිව්වා. “මමත් ඔයාට ආදරෙයි මල්ලි. හුඟාක් ආදරෙයි.” මට කතා කරගන්න බැරි වුණා. එයාගේ අත මගේ අතට තද කරගෙන මම එයාගේ උරහිසට ඔළුව තියාගත්තා. එයා මගේ කොණ්ඩේ අතගෑවා. ඒ ස්පර්ශය මට කිව්වේ. “මම හැමදාම ඔයා ළඟ ඉන්නවා” කියලා. මගේ හිතේ තිබ්බ හැම බරක්ම එයාගේ උරහිසට බාර දුන්නා වගේ මට දැනුණා. මට දැනුනේ මේ ජීවිතේ මට ඕනම දේට මුහුණ දෙන්න ශක්තියක් ලැබුණා වගේ.
අපි දෙන්නා ආදරේ කරන්න පටන් ගත්තා. ඒක හරිම ලස්සන කාලයක්. අපි දෙන්නා හවසට ඇවිදින්න ගියා. අත් අල්ලගෙන හිනාවෙවී. ආශේන් මල්ලි මාව බදාගත්ත වෙලාවට මගේ හිත පුරාම පිරිලා තිබුණේ එයාගේ ආදරය විතරයි. එයා මාව රැකබලා ගත්තා. මගේ හිත තේරුම් ගත්තා. මගේ හැම දුකකදීම එයා මගේ ළඟ හිටියා. එයාගේ ළඟ ඉද්දී මට දැනුනේ මම ලෝකේ ආරක්ෂිතම තැන ඉන්නවා වගේ. මගේ ජීවිතේට මට මෙච්චර ආදරයක් මෙච්චර ආරක්‍ෂාවක් කවදාවත් දැනීලා තිබුණේ නැහැ. එයාගේ ඇස්වල මට මගේ ලෝකය දැක්කා. එයාගේ හුස්ම මට දැනුණා. ඒ හැම මොහොතකම මගේ හදවත ගැහුවේ එයා වෙනුවෙන් විතරයි.
දවසක් අපි දෙන්නා ගමේ වැව ළඟ හිටියා. හිරු බැස යන අපූරු දසුනක්. ආශේන් මාව හෙමිහිට එයාගේ ළඟට ඇදලා ගත්තා. එයාගේ දෑත් මගේ ඉණ වටේ එතිලා තද වුණා. මගේ හදවත ගැස්සුණා. එයා මගේ නළල සිපගෙන හිසකෙස් අතගෑවා. “සෙව්වන්දි. ඔයාගේ මේ හිනාව මගේ ජීවිතේට ගොඩක් වටිනවා,” එයා කොඳුරුවා. එයාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ කම්මුලේ වැදුණා. මම හිස එසෙව්වා. එයාගේ ඇස්වල තිබ්බ ආදරය මාව වෙව්ලවලා දැම්මා. එයා හෙමිහිට මගේ තොල් සිපගත්තා. ඒ හාදුව මගේ මුළු ජීවිතේම වෙනස් කළා. ඒක ආදරයෙන් පිරුණු සියුම් පිවිතුරු හාදුවක්. මගේ ඇස් පියවී ගියා. මගේ මුළු ඇඟම ආදරයෙන් පිරිලා ගියා වගේ දැනුණා. ඒ මොහොතේ මට දැනුනේ මම මේ ලෝකේ ඉන්න වාසනාවන්තම කෙල්ල කියලා.
ඒත් බං හැම ලස්සන හීනයකටම බාධා එනවා වගේ අපේ ආදරයටත් බාධා ආවා. අපේ සම්බන්ධය ගැන ගෙදරට ආරංචි වුණා. මට වඩා බාල කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියන එක ඒ වගේම වෙනත් ජාතියක කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියන එක මගේ දෙමාපියන්ට දරාගන්න බැරි දෙයක් වුණා.
අම්මා දවසක් මගෙන් ඇහුවා. “සෙව්වන්දි. මොනවද මේ මම අහන්නේ. ඔයාට වඩා බාල කෙනෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් තියෙනවා කියන්නේ ඇත්තද. අපිට හොරෙන්.” එයාගේ කටහඬේ තිබ්බේ පුදුම කේන්තියක්. මම උත්තර දුන්නේ නැහැ. මට බය හිතුණා. එයා ගැන කියන්න බය වුණා නෙවෙයි. මගේ දෙමාපියන් ඒකට කැමති නැති වෙයි කියන එක මට ලොකු දුකක් ගෙනාවා. අම්මා කෑ ගැහුවා. තාත්තා මගේ දිහා බැලුවේ පුදුම කේන්තියකින්. “තමුසේ අපිට විතරක් නෙවෙයි. මේ පවුලටත් ලැජ්ජාවක්.” තාත්තා කෑගැහුවා. එයාගේ කටහඬේ තිබ්බ කලකිරීම මගේ හිත පාරවලා දැම්මා. මගේ ජීවිතේ අඳුරු වෙලා ගියා වගේ දැනුණා. මගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලාගෙන ගියා. මට හිතුණා මගේ ලෝකයම කඩාගෙන වැටෙනවා කියලා.
මම අඬන්න ගත්තා. මගේ ආදරය මෙච්චර ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියලා මම හිතුවේ නැහැ. ආශේන් මල්ලිට මම මේ ගැන කිව්වා. එයා මාව සනසලා කිව්වා. “අක්කා. බය වෙන්න එපා. අපි මේ හැම ප්‍රශ්නයකටම මුහුණ දෙමු. මම ඔයාව කවදාවත් තනියම දාලා යන්නේ නැහැ.” එයා මගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තා. ඒ ස්පර්ශය මට ලොකු හයියක් වුණා. මට හිතුණා ලෝකේ මොන ප්‍රශ්නයක් ආවත් එයා මගේ ළඟ ඉන්නවා නම් මට හැමදේටම මුහුණ දෙන්න පුළුවන්. එයාගේ හුස්ම මට දැනුනේ ජීවිතය වගේ.
දවස් ගෙවීගෙන යද්දී ගෙදරින් තත්වය තවත් දරුණු වුණා. මට එයා එක්ක කතා කරන්න දුන්නේ නැහැ. එළියට යන්න දුන්නේ නැහැ. මාව ගෙදරටම කොටු කරලා තිබුණා. මට ආශේන් මල්ලි නැතුව පිස්සු හැදෙනවා වගේ දැනුණා. හැම මොහොතකම මට හිතුණේ එයා ළඟට දුවන්න. රහසින් මැසේජ් කරන්න විතරයි පුළුවන් වුණේ. ඒ මැසේජ් වලින් මගේ හිතට පුදුම ජීවයක් ආවා. එයාගේ හඬ අහන්න බැරි වුණාට එයාගේ වචන මාව ජීවත් කරෙව්වා. හැම රාත්‍රියකම මම එයාගේ මැසේජ් එකක් එනකල් මග බලාගෙන හිටියා. ඒක මගේ ජීවිතයේ එකම බලාපොරොත්තුව වුණා.
ආශේන් මල්ලි මගේ ගෙදරට ආවා. මගේ අම්මා තාත්තා එක්ක කතා කරන්න. එයා හරිම ගෞරවනීය විදිහට කතා කළා. එයා කිව්වා. “මම සෙව්වන්දිට හදවතින්ම ආදරෙයි. මම එයාව ජීවිතේටම සතුටින් තියනවා. මම දන්නවා ඔයාලා බය වෙලා ඇති කියලා. ඒත් මම එයාට මොනම හිංසාවක්වත් කරන්නේ නැහැ. මම එයාව මගේ ජීවිතේටම රැකගන්නවා.” ඒත් මගේ දෙමාපියන් එයාට ඇහුම්කන් දුන්නේ නැහැ. එයාට බැණලා එළවලා දැම්මා. මට ඇඬුණා. මගේ ආදරයට මෙහෙම සලකන්නේ ඇයි කියලා මට තේරුණේ නැහැ. මගේ හිත කෑ ගැහුවා. මගේ ලෝකය කඩාගෙන වැටෙනවා වගේ දැනුණා. මට හිතුණා මේ ලෝකේ කාටවත් අපේ ආදරය තේරෙන්නේ නැද්ද කියලා.
දෙමාපියන්ගේ විරෝධය දවසින් දවස වැඩි වුණා. මට ගෙදර ඉන්න එක එපා වුණා. මම කාමරේට වෙලා අඬ අඬා හිටියා. එයාටත් මේ හැමදේම බලපානවා කියලා මම දැනගෙන හිටියා. සමහර දවස්වලට එයාගේ කටහඬේ තිබ්බෙත් ලොකු දුකක්. ඒත් එයා මාව කවදාවත් අතහැරියේ නැහැ. “අක්කා. අපි ටිකක් ඉවසමු. කාලයත් එක්ක හැමදේම හරි යයි,” එයා කිව්වා. ඒ වචන මගේ හිතට ලොකු ශක්තියක් වුණා.
එක දවසක් අම්මා මට කිව්වා. “තමුසේ අපිටත් ලැජ්ජා කරලා මේ ගමේ ඉන්නත් බෑ. එක්කෝ ඔය කොල්ලව අතහැරලා දානවා. නැත්තම් මේ ගෙදරින් යනවා.” එයාගේ කටහඬේ තිබ්බ තරහ මගේ හිත පිච්චුවා. මගේ ඇස් අඳුරු වුණා. මට හිතුණා මේක හීනයක් කියලා. මගේ දෙමාපියෝ මට මෙහෙම කියයි කියලා මම කවදාවත් හිතුවේ නැහැ. මට කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නැහැ. මම ආශේන් මල්ලිට මේ ගැන කිව්වා. එයා පුදුම කම්පාවට පත් වුණා. “අනේ අක්කා. ඔයා එහෙම යන්න එපා. මම එනකල් ඉන්න. අපි මේ ප්‍රශ්නෙට විසඳුමක් හොයමු.” එයා කිව්වා.
ආශේන් මල්ලි මාව බලන්න ආවා. එයා මාව ගෙදරින් යන්න දෙන්න කැමති වුණේ නැහැ. ඒත් මගේ දෙමාපියන්ගේ මුරණ්ඩුකම දැකලා එයා තේරුම් ගත්තා මට වෙන විකල්පයක් නැහැ කියලා. “අක්කා. ඔයාට මේ ගෙදරින් යන්න වෙනවා නම් මම ඔයාව තනියම දාන්නේ නැහැ. මම හැමදාටම ඔයා ළඟ ඉන්නවා,” එයා කිව්වා. ඒ වචන මගේ හිතට ලොකු සහනයක් වුණා.
අන්තිමේදී අපි දෙන්නා ලියාපදිංචි වුණා. ඒ දවස මට හීනයක් වගේ. ආශේන් මල්ලි මගේ අතින් අල්ලගෙන මගේ නළලට ආදරයෙන් හාදුවක් දුන්නා. මට දැනුනේ ජීවිතේටම දැනුණු ලොකුම ආදරය. මගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා. ඒ සතුටු කඳුළු. එයා මගේ කම්මුලකට එයාගේ කම්මුල තියාගත්තා. “අපි දිනුවා අක්කා,” එයා මට කනට කොඳුරුවා. ඒ කටහඬ මගේ හදවතේම රැව් දුන්නා. මම එයාව තදින් බදාගත්තා. එයාගේ සුවඳ මගේ මුළු ඇඟටම දැනුණා. එයා මගේ පිට අතගානකොට මට දැනුනේ පුදුම සාමයක්. මගේ හිතේ තිබ්බ හැම දුකක්ම හැම බයක්ම අතුරුදහන් වෙලා ගියා. මට හිතුණා මගේ ජීවිතේ මේ තරම් සතුටක් කවදාවත් දැකලා නැහැ කියලා. ඒ මොහොත මට දැනුනේ මගේ ජීවිතේ අලුතින් පටන් ගත්තා වගේ.
අද අපි දෙන්නා සතුටින් ජීවත් වෙනවා. මගේ දෙමාපියන් තවමත් අපිත් එක්ක වැඩි කතා බහක් නැහැ. ඒත් මම බලාපොරොත්තු වෙනවා කාලයත් එක්ක හැමදේම හරි යයි කියලා. ආශේන් මල්ලි මාව බලාගන්නේ කුමාරිකාවක් වගේ. එයාගේ හැම වචනයක්ම හැම බැල්මක්ම මට කියන්නේ එයාගේ ආදරය. හැමදාම රෑට එයා මගේ අතින් අල්ලගෙන මට කියනවා. “මම ඔයාට හැමදාටම ආදරෙයි අක්කා.” ඒ වචන මගේ හිතට ලොකු සැනසීමක් ගෙනාවා. එයා මට මගේ පවුල නැති පාඩුව පිරිමස්සනවා. මට දැන් යාළුවෝ වගේම ආශේන් මල්ලිගේ පවුලේ අයත් ඉන්නවා. ඒගොල්ලෝ මාව එයාලගේම දුවෙක් වගේ බලාගන්නවා.
අපි දෙන්නා හැම බාධකයක්ම ජය ගත්තා. අපේ ආදරය දිනුවා. මගේ ජීවිතේ ආශේන් මල්ලි වගේ කෙනෙක් හමුවීම මම කරපු ලොකුම වාසනාව. මේ කතාව මගේ ජීවිතේට ආදරය සතුට සහ හැම බාධකයක්ම ජයගන්න පුළුවන් ශක්තිය දුන්නු ආදර කතාවක්. මේක ආදර කතාවක් විතරක් නෙවෙයි. ජීවිතේ අභියෝග වලට මුහුණ දීලා ආදරය වෙනුවෙන් සටන් කරපු ඒ සටනින් ජයග්‍රහණය කරපු කතාවක්. ඔයාලත් මේ වගේ ආදරයක් හොයාගන්න හැමදාම සතුටින් ඉන්න කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා. ජීවිතේට එන හැම අභියෝගයකටම ආදරයෙන් මුහුණ දෙන්න. මොකද ආදරය තමයි ලොකුම ශක්තිය.
