මගේ නම ලවන්. මගේ ගෙවල් ගාල්ලේ. මේ වෙනකොට මට වයස අවුරුදු 24ක් වෙනවා. ඉතින් අපේ ගෙවල් වලට එහා පැත්තේ ගෙදරක් කුලියට දෙනවා. ඒ ගෙදර හිටපු අය අයින් වෙලා ගියාට පස්සේ අලුතෙන් යුවළක් පදිංචියට ආවා. ඒ ආව අක්කගේ නම පූර්ණිමා.
ඒ අක්කගේ වයස ඒ වෙනකොට අවුරුදු 26ක් විතර. එයාගේ සැමියා ඉදිකිරීම් සමාගමක සුපරීක්ෂකවරයෙක්. එයාලට පොඩි බබෙකුත් හිටියා. ඉතින් ටික කාලයක් යනකොට මේ අක්කා අපේ ගෙදරත් එක්ක හරිම එකතු වුණා. එයා ගොඩක් වෙලාවට හිටියේ අපේ ගෙදර. මාත් අක්කා එක්ක හොඳටම එකතු වෙලා හිටියේ, මොකද අක්කා පොඩි එක්කෙනා මට දීලා තමා ගොඩක් වෙලාවට එයාගේ ගෙදර වැඩ එහෙම කරගත්තේ.
දවසක් අපේ අම්මා එක්ක අක්කගේ විස්තර කතා වුණාට පස්සේ තමා දැනගත්තේ අක්කට ඉංග්‍රීසි වලට ඩිප්ලෝමා එකක් තියෙනවා කියලා. අපේ අම්මා පූර්ණිමා අක්කට කිව්වා “අපේ කොල්ලට පොඩ්ඩක් උගන්වන්න බැරිද” කියලා. අක්කත් ඉතින් “හරි කමක් නෑ, එයත් ගෙදරනේ ඉන්නේ” කියලා ඇවිත් උගන්වන්න ගත්තා.
අක්කා ගැන කිව්වොත්, එයා සාමාන්‍ය ගානට සුදු, දැක්කම හිත යන ලස්සන කෙනෙක්. උස අඩි 5යි අඟල් 2ක් වගේ. එයා හරිම සරල, චාම් විදිහට ඇඳුම් ඇන්දත්, ඒකෙන් එයාගේ පෙනුම තවත් ලස්සන වුණා. සමහර වෙලාවට එයාගේ ඇස් වල මට තේරුම් ගන්න බැරි දුකක්, තනිකමක් මම දැක්කා.
ඔය විදිහට මාස 2ක් විතර කාලයක් ගියා. මේ වෙද්දී අක්කා දවල්ට අපේ ගෙදර එනවා ෆිල්ම් බලන්න එහෙම. එයාටත් ගෙදර තනියම ඉන්න කම්මැලියි කියලා මට තේරුණා. ඒක නිසා අපේ ගෙදරම තමා එයාගේ සැමියා එනකල් ඉන්නේ. හවස 3ට වගේ ළමයා මට බලාගන්න කියලා එයා යනවා නාලා උයලා එහෙම එන්න. ඔය විදිහට තමා අපේ දවස් ටික ගෙවුණේ.
ඊට ටික දවසකට පස්සේ අපේ අම්මා ළඟ වැඩපොළකට වැඩට ගියා එයාටත් ගෙදර ඉන්න කම්මැලියි කියලා. ආර්ථික ප්‍රශ්නත් එක්ක තාත්තගේ පඩිය විතරක් මදි නිසා තමා අම්මත් වැඩට ගියේ. ඉතින් දැන් දවල්ට අක්කයි මායි විතරයි ගෙදර. අපි එකට ෆිල්ම් බලද්දී, සමහර සංවේදී, ආදරණීය කතා බලද්දී අක්කාගේ ඇස් වල කඳුළු පිරෙනවා මම දැකලා තියෙනවා. ඒ වෙලාවට මම මොකුත් නොකියා නිහඬව ඉන්නවා.
ඉතින් ඔය වගේ කාලෙක තමා කොරෝනා ආවේ. ඒකෙන් පස්සේ ගෙවල් වලින් කොහෙටවත් යන්න බැරි නිසා අපි ගෙදරටම වෙලා හිටියා. අක්කත් ඈත ඉඳන් කතා කළා විතරයි ළඟට ආවේ නෑ. කොරෝනා තත්ත්වය අඩු වුණාට පස්සේ තමා ආයේ අක්කා අපේ ගෙදර එන්න පටන් ගත්තේ. ඒත් එක්කම අක්කගේ සැමියාට වැඩ වැඩිවෙලා, සති දෙකක් එක දිගට වැඩපොළේ නතර වෙන්න වුණා. එයා ගෙදර එන්නේ සති දෙකකට සැරයක්.
ඒක හින්දා අපේ අම්මා කිව්වා අක්කට අපේ ගෙදර රෑට ඉන්න එන්න කියලා, මොකද එයයි ළමයි විතරනේ තනියම ඉන්නේ. ඒකට මගේ හිතේ ලොකු සැනසීමක් ඇතිවුණා, මොකද අක්කා තනියම ඉන්න එක ගැන මටත් තිබුණේ කනගාටුවක්. ටික දවසකින් අක්කා පොඩි එක්කෙනාට සෙල්ලම් කරන්න හුළං පුරවලා හදන පොඩි පිහිනුම් තටාකයක් ගෙනාවා.
දවසක් දවල් අපි ඕකට වතුර පුරවලා, චූටි බබයි, අක්කායි, මායි සෙල්ලම් කරන්න ගත්තා. අක්කා ඇඳලා හිටියේ සාමාන්‍ය ගෙදරට අඳින ඇඳුමක්. අපි තුන්දෙනා වතුර ගහමින් සෙල්ලම් කරද්දී, කාලෙකට පස්සේ අක්කගේ මූණේ හරිම සතුටු හිනාවක් මම දැක්කා. පොඩි බබාත් අපි දිහා බලන් හයියෙන් හිනාවෙනවා.
සෙල්ලම් කරමින් ඉන්න අතරේ, එකපාරටම අක්කා සෙල්ලම නතර කරලා, වතුරෙ පාවෙලා ආපු සෙල්ලම් බඩුවක් අතට ඇරන් එයා කිව්වා මේ සෙල්ලම් බඩු තමයි මගෙ තනිය නැති කරන්නෙ දැන් කියල. ඒ පාවෙලා ආපු සෙල්ලම් බඩු වල තිබෙ පොඩි කෙනා සෙල්ලම් කරන කැරට් අල ඒ වගේ පොඩි පොඩි සෙල්ලම් බඩු කීපයක්. දුකින් මගේ දිහා බැලුවා. “මට ගොඩක් තනිකමක් දැනෙනවා මල්ලි…” කියලා ඇය කිව්වේ හරිම හෙමින්. ඒ වචන ටිකට මගේ හිත කකියලා ගියා. අවුරුදු ගාණක දුකක් ඒ වචනවල ගැබ්වෙලා තිබුණා. මට මොනවා කියන්නද කියලා හිතාගන්න බැරි වුණා. මම නිකමට වගේ එයාගේ අතකින් අල්ල ගත්තා.
ඒ මොහොතේ අපි දෙන්නගේ ඇස් එකට හමු වුණා. ඒ බැල්මේ තිබුණේ වචන වලින් කියන්න බැරි තරම් ලොකු කතාවක්. ඒක තනිකම, දුක, සහ තේරුම් ගැනීමක් හොයන බැල්මක්. අපි දෙන්නා අතරේ යාලුකමක් ඒ මොහොතේ ඇතිවුණා. ඒක එකිනෙකාගේ තනිකම තේරුම් ගත්ත බැඳීමක් වගෙයි මට දැනුනේ.
ඒ සිදුවීමෙන් පස්සේ, අක්කයි මායි අතරේ තිබුණු යාළුකම ගැඹුරු වුණා. අපි ගොඩක් දේවල් කතා කළා. එයා එයාගේ හිතේ තියෙන දුක, තනිකම මාත් එක්ක බෙදාගත්තා. සැමියාගෙන් අවධානය නොලැබෙනකොට දැනෙන පාළුව ගැන එයා මට කිව්වා. මට පුළුවන් විදිහට මම එයාට සැනසීමක් වෙන්න උත්සාහ කළා.
එදා රෑ, බබා නිදි කරවලා අක්කා සාලෙට ආවා. අපි දෙන්නා නිහඬව ටීවී බලාගෙන හිටියා. ඒත් ඒ නිහඬ බව ඇතුළේ ලොකු කතාවක් තිබුණා. එකපාරටම අක්කා මගේ ළඟට ඇවිත්, මගේ උරහිසට ඔළුව තියා ගත්තා. “මට ඔයාව විතරයි මල්ලි ඉන්නේ මේ දේවල් තේරුම්ගන්න…” ඇය මිමිණුවා.
ඒ මොහොතේ මගේ හිතේ ඇතිවුණේ අනුකම්පාවක් එක්ක ආදරයක්. වැරදි සිතුවිලි මගේ හිතට ආවත්, ඇයව ඒ තනිකමෙන් මුදවගන්න ඕන කියන හැඟීම ඊට වඩා ප්‍රබල වුණා. එදායින් පසු අපේ යාලුකම ආපසු හැරවිය නොහැකි හොදම යාලුවො උනා. අපි දෙදෙනාගේම තනිකම අපව මිත්‍රත්වය තවත් වැඩි උනා.
ඊට පස්සේ දවස්වල, අපි අතරේ තිබුණේ ලොකු චිත්තවේගී බැඳීමක්. අපි දෙන්නා දෙන්නට සැනසීමක් වුණා. එයා මට කිව්වේ, “මල්ලි නිසා මම ආයෙත් ජීවත් වෙන්න ආසාවක් ඇති කරගත්තා” කියලයි. ඒ වචන මගේ හිතට සතුටක් ගෙනාවත්, අපේ මේ යාල්කමේ සම්බන්ධයේ අවසානය මොන වගේ වෙයිද කියන බයත් මගේ හිතේ කොනක තිබුණා.
අපි දෙන්නා තනිවුණු හැම මොහොතකම, වචනවලින් තොරව, බැල්මකින්, අත අල්ලගැනීමකින් අපේ හැඟීම් හුවමාරු කරගත්තා. ඒක හරියට හිතට දැනුන ලෝකයක අපි දෙන්නා සැරිසරනවා හැඟීමක්. වෙන ප්‍රශ්න අපිට මතක් කරන්න ඕන වුණේ නෑ. ඒ මොහොතේ දැනුණු සැනසීම විතරයි අපිට වැදගත් වුණේ දෙන්නගෙම තනිකම නිසා අපි ගොඩක් යාලුකම වැඩි උනා.
“අයියා නැතුව මට ජීවිතේම එපා වෙලා හිටියේ. ඔයා තමයි මගේ හිත හැදුවේ” කියලා අක්කා නිතරම කිව්වා. ඒත් මේ සතුට තාවකාලිකයි කියලා මගේ හිත මට අනතුරු ඇඟෙව්වා.
ඉතින් අපි නිරන්තරයෙන් හමු වුණා. එයාගේ සැමියා ගෙදර එන්නේ ගොඩක් කාලෙකින් නිසා, ඒ කාලය ඇතුළත අපේ යාලුකම ශක්තිමත් වුණා. ඒ අතරේ එයා මට හොඳට ඉංග්‍රීසි ටිකත් කියලා දුන්නා. අපි ෆෝන් එකෙන් රෑට කතා කළා. දුක සැප අපි කතා කලා.
ඔහොම කාලය ගත කරද්දී අයියා නිවාඩු ආවා.
අයියා නිවාඩුවට ආවට පස්සේ දවස් කීපයක් යනකොට අක්කගේ වෙනසක් එයාට තේරෙන්න ගත්තා. පූර්ණිමා අක්කා දැන් ඉස්සර වගේ නෙවෙයි, නිතරම සතුටින් ඉන්නවා, ෆෝන් එකත් එක්ක වැඩිපුර කාලය ගත කරනවා, මූණෙත් අමුතුම දීප්තියක් තියෙනවා. අයියා අක්කව සැකයෙන් බලන්න ගත්තා.
දවසක් හවස පූර්ණිමා අක්කා නාන්න ගිය වෙලාවේ, අයියා අක්කගේ ෆෝන් එක අරගෙන බැලුවා. එයාට අපේ චැට් ඉතිහාසය හම්බුණා. ඒකේ අපි දෙන්නා අතරේ හුවමාරු වුණු සංවේදී පණිවිඩ, අපි එකිනෙකාට කොයිතරම් සමීප යාලුවන් වෙලාද කියලා තහවුරු කරන දේවල් තිබුණා. මේවා දැකලා අයියාට කේන්තියෙන් ඇඟ පත්තු වුණා. එයාගේ ඇස් රතු වුණා.
අක්කා නාලා එනකල්ම එයා ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන හිටියා.
පූර්ණිමා අක්කා නාලා එළියට ආපු ගමන් අයියා ඇයව තදින් අල්ලා “මේ මොනවද?” කියා ෆෝන් එක ඇගේ මුහුණට එල්ල කළා. පූර්ණිමා අක්කා ඒ පණිවිඩ දැකලා වෙව්ලන්න ගත්තා. “මම නැතිකොට තමුසෙලා කරන්නේ මේ වගේ දේවල්ද?” අයියා කෑගැහුවා.
පූර්ණිමා අක්කා මුලින්ම ගොළු වී සිටියත්, “ඔයා මාව තනි කළා! මගේ දුක තේරුම් ගත්තේ නෑ! මට කතා කරන්න කෙනෙක් ඕන වුණා!” කියා තමන්වම නිවැරදි කරගන්න උත්සාහ කළා.
ඒත් අයියා ඒ කිසිවක් පිළිගත්තේ නැහැ. “මේ එහා ගෙදර මල්ලි නේද? මම දන්නවා ඒක!” කියා අයියා කෑගැහුවා. එතනින් පස්සේ දවස් ගාණක් පුරා ඒ ගෙදර මහා රණ්ඩු සරුවල්.
දවස් කීපයකට පස්සේ අයියා මේ හැමදෙයක්ම අපේ ගෙදරට කිව්වා. මගේ අම්මායි තාත්තායි මේ කතාව අහලා ගොඩක් කම්පාවට පත් වුණා. ඔවුන්ට මම ගැන ඇතිවුණේ ලොකු කලකිරීමක්.
අපේ ගෙදරට මේ කතාව දැනගත්තාට පස්සේ, පූර්ණිමා අක්කාට තවදුරටත් ඒ ගෙදර ඉන්න බැරි වුණා. දවස් කීපයකට පස්සේ ඇය තමන්ගේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන, දරුවවත් අරගෙන නිවසින් පිටව ගියා.
ඒ දවස මට පුදුම විදිහට දුක හිතුණු දවසක්. අක්කා නැතුව අක්කගෙ යාලුකම නැතු උනාම මට ගොඩක් පාළුයි කියලා දැනුණා. මගේ මුළු ලෝකයම හිස් වුණා වගේ හැඟීමක් ඇති වුණා.
පූර්ණිමා අක්කා නිවසින් ගියාට පස්සේ මගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. මුලින් දැනුණු පාළුව තනිකම දරාගන්න බැරි වුණත්, ටිකෙන් ටික මට තේරෙන්න ගත්තා. මොනා උනත් එයා වෙනම ලොකෙක කෙනෙක්නෙ එහෙම යාලුකමක් ඒ අයියට වැරදිවට පේන්න ඇති කියලා.මගේ ක්‍රියාවන් නිසා අක්කාගේ පවුල් ජීවිතයට ප්‍රශ්න වුණා විතරක් නෙවෙයි, මගේ පවුලටත් ලොකු අපහසුතාවයක් ඇති වුණා.
තනිකමෙන් මිදෙන්න කියලා මම ගිය මේ මාර්ගය අවසානයේ මම වරදි කරයෙක් උනා කියලා මට හිතුනා.
අවසානයේදී මම තේරුම් ගත්තේ සැබෑ සතුට සහ මානසික සාමය පිටින් හොයාගන්න බැහැ, ඒක තමන්ගේ ඇතුළතින්ම ඇති කරගන්න ඕන කියලයි. අදටත් මට ඒ සිදුවීම ගැන පසුතැවීමක් තියෙනවා. ඒ වගේම මගේ ජීවිතේ මට ලැබුණු ලොකුම පාඩම මේක.
