නුවරඑළිය නගරයෙන් ඔබ්බට වන්නට පිහිටි “කළුගල” වත්ත යනු සිතියම්වලින් පවා මැකී ගිය හුදකලා බිමකි. එහි කෙළවරක පිහිටි පැරණි බ්‍රිතාන්‍ය පන්නයේ බංගලාව වසර පනහකට වඩා වැඩි කාලයක් අගුළු දමා තිබුණි. ප්‍රදේශවාසීන් පවසන පරිදි, එහි ජීවත් වූ “ලුවිස් පීරිස්” නම් වැවිලිකරු තම පවුලේ පිරිස අමු අමුවේ ඝාතනය කර ඔහුද ගෙල වැලලාගෙන මියගොස් තිබුණි. එතැන් පටන් එම බංගලාව දෙස හැරී බැලීමට පවා කිසිවෙකුත් එඩිතර වූයේ නැත.
තරුණ පුරාවිද්‍යා ගවේෂකයෙකු වූ “අසංක” මෙම බංගලාවට පැමිණියේ එහි ඇති ඓතිහාසික වටිනාකම සොයා බැලීමටයි. ඔහු සමඟ ඔහුගේ මිතුරා වූ නිමේෂ් ද පැමිණ සිටියේය. ඔවුන් බංගලාවේ මළකඩ කෑ ගේට්ටුව විවෘත කරන විට නැගුණු කිරි කිරි හඬ මුළු නිම්නය පුරාම දෝංකාර දුන්නේ අශුභ පෙරනිමිත්තක් ලෙසිනි. බංගලාව වටා වැඩී තිබූ දැවැන්ත පයිනස් ගස් අතරින් හමා ආ සුළඟ හඬා වැලපෙන ස්ත්‍රියකගේ හඬකට සමාන විය.
බංගලාව ඇතුළත දැඩි අන්ධකාරයක් සහ දූවිලි ගඳක් පැවතිණි. අසංක තම විදුලි පන්දම දල්වා සාලය පුරා ආලෝකය විහිදුවීය. බිත්තියේ එල්ලා තිබූ ලුවිස් පීරිස්ගේ විශාල තෙල් සායම් සිතුවම දෙස ඔහු බලා සිටියේය. එම රූපයේ දෑස් අමුතුම දීප්තියකින් යුක්ත වූ අතර, ඔබ කොතැනට ගියත් එම දෑස් ඔබ පසුපස එන බව අසංකට දැනුණි. නිමේෂ් මුළුතැන්ගෙය දෙසට ගිය අතර, හදිසියේම ඔහු කෑගැසුවේය. අසංක එතැනට දුව යන විට දුටුවේ, කිසිවෙකු නොමැති මුළුතැන්ගෙයි ලිප මත තිබූ පැරණි කේතලයකින් දුම් දමන ආකාරයයි.
“මේක වෙන්න බැරි දෙයක් නිමේෂ්, මෙහේ කවුරුත් නෑ,” අසංක වෙව්ලන හඬින් පැවසීය. නමුත් බිම තිබූ දූවිලි මත තෙතමනය සහිත කුඩා පිය සටහන් පෙළක් උඩුමහල දෙසට ඇදී යන අයුරු ඔවුන් දුටුවේය. ඔවුන් දෙදෙනාටම දැනුණේ තමන්ව කවුරුන් හෝ නිරීක්ෂණය කරන බවයි. සීතල හුළඟක් කාමරය පුරා හමා ගිය අතර, උඩුමහලේ පියානෝවක් වාදනය වන හඬ ඇසෙන්නට විය. එය ඉතා ශෝකජනක තනුවකි.
සුපිරි