ඔන්න ළමයි, අද නම් ගෙනාවේ සුපිරිම පොල්වත්තේ කෙරීල්ලක් ගැනයි. ඉතින් ඔයත් මගේ චැනල් එකට අලුත් කෙනෙක් නම් මේ වගේ කතා හැමදාම අහන්න චැනල් එකත් සබ්ස්ක්‍රයිබ් කරන් යන්න. කතාවට යමු එහෙනම්.
ඉතින් මම ගැන කියනවා නම් මම පොඩ්ඩක් චබී හොඳද. හැබැයි ඉතින් චබී වුණාට මොකද චබී කෙල්ලෝ තමයි හොඳම. කතාවට යන්කෝ අහලම බලන්නකෝ මං ගැන දැනගන්න පුළුවන් ඉස්සරහට.
ඉතින් අපේ ගේ තිබ්බේ කුරුණෑගල පොල් වත්තට මායිම් වෙලා. හරියටම කිව්වොත්, පොල් වත්තේ අද්දරටම වෙන්න පුංචි ගෙදරක්. ඒ පුංචි ගෙදර මගේ මුළු ලෝකෙ වුණා. වටපිටාවම කොළ පාටින් පිරිලා. උදේට ඇහැරෙද්දි ඇහෙන කුරුළු නාදෙට හිතට දැනුණේ පුදුම සැනසීමක්.
සීයා තමයි මගේ මුළු ලෝකෙම. මට මතක හැටියට මං පුංචි කාලේ ඉඳන්ම සීයාත් එක්කයි හිටියේ. අම්මලා නැති අඩුව එයා මට දැනෙන්න දුන්නේ නෑ. මාව හැම වෙලාවෙම හිනස්සන්න එයා පුදුම විදිහට මහන්සි වුණා. මගේ හැම අවශ්‍යතාවක්ම එයා ඉටු කළා. සීයා මගේ ජීවිතේ හැම මොහොතකම මාත් එක්ක හිටියා. මට හැමදේටම අත දුන්නා, මාව ආදරෙන් රැක බලාගත්තා.
උදේට මං නැගිටින්නත් කලින් සීයා පොල්වත්තට යනවා. එයාට පොල් ගස් එක්ක තිබ්බේ පුදුම සම්බන්ධයක්. හැම ගහක්ම, හැම පඳුරක්ම සීයාට හුරුයි. සමහර වෙලාවට එයා ගස්වලට කතා කරනවා වගේ මට දැනුණා. දවස පුරාම සීයා පොල්වත්තේ වැඩ. පොල් අහුලනවා, පොල් කඩනවා, වතුර දානවා, වල් පැළ නෙලනවා, වියළි පොල් කොළ එකතු කරනවා. ඒ හැම වැඩක්ම සීයා කළේ මහන්සියෙන්, හිතේ සතුටින්, ඔහුගේ රැකියාවට තිබ්බ ආදරයෙන්. හවස් වෙනකොට සීයා පොල්වත්තේ වැඩ ඉවර කරලා ගෙදර එනවා. අපේ ජීවිතේ පුරුද්දකට වගේ ගලාගෙන ගියා.
දින සති මාස ගෙවිලා ගියා. ඒත් මගේ හිතේ තිබ්බ හිස්තැනක් මට දැනිලා තිබ්බා. ඒ අම්මා කෙනෙක්ගෙන්, තාත්තා කෙනෙක්ගෙන් ලැබෙන ආදරේ වෙනස් නිසා වෙන්න ඇති. ඒ ආදරේ හොය හොයා හිටපු මට දවසක මගේ ජීවිතේට නුහුරු නුපුරුදු ආදරයක් කඩාගෙන වැටුණා. ඒ තමයි පොල්වත්තෙ ආදරේ. මේ මං කියන්න යන්නේ මගේ හොර රහසේ කරගෙන ගිය ඒ රහස් ලව් එක ගැනයි. ඒක මගේ හිතේ තියෙන ලොකුම රහස. සීයාටවත්, වෙන කාටවත් කියන්න බැරි රහසක්. මගේ හදවතේ රහස්ම කුටියේ හැංගිලා තියෙන ආදර කතාවක්. ඒ කතාව මගේ හදවතේ රිද්මය වගේ, හැම තත්පරේම ගැහෙනවා.
පොල්වත්තේ ගස්වලට බෙහෙත් දාන්න ගිය දවසක තමයි මං ඌව දැක්කේ. ඌගේ නම සමන්. ඒ දවස්වල මට නිවාඩු තිබ්බ නිසා සීයා පොල් වත්තට යනකොට මාවත් එක්කන් ගියා. ඒක මට පුරුදු දෙයක් වුණා. ඒ දවස්වල මං සීයා එක්ක පොල් වත්තට ගියේ කිසිම අරමුණක් නැතුව, නිකම්ම කම්මැලිකමට. හැබැයි එදායින් පස්සේ ඒක වෙනස් වුණා.
සමන් හිටියේ පොල් ගස් වලට නැගලා, බෙහෙත් දානවා. උස මහත, ඇඟපත පිරිච්ච පොරක් ඌ. එයා පොල් ගස් උඩට නගින විදිහ, ඒ වේගය මට පුදුමයක් වුණා. දහදියෙන් දිලිසෙන කළුපාට ටී-ෂර්ට් එකකින් ඌගේ මාංශ පේශී කැපිලා පෙනුණා. ඒ දහදිය බිංදු ඌගේ ඇඟ දිගේ බේරීගෙන යන හැටි මං දැක්කා. ඌගේ හැඩරුව මගේ ඇස් දෙකටම හුරු වුණා. ඌගේ දහදිය සුවඳත් මගේ හිතට දැනුණා වගේ. ඒ ඇඟ දැක්කම මගේ හිතට පුදුම හැඟීමක් ආවා. මගේ වගේම, සරාගී පෙනුමක් තියෙන චබී කෙල්ලෙක් වුණ මට, සමන්ව දැක්කම මොකක්දෝ විදුලියක් වැදුනා වගේ දැනුනා.
මුලින්ම සමන් මාව දැක්කෙත් නෑ. ඌ හිටියේ තමන්ගේ වැඩේ කරනවා මිසක්, අවට බැලුවේ නෑ. හැබැයි මං ඌ දිහාම බලාගෙන හිටියා. පොල්ගස් උඩ නඟින, පොල් කඩන සමන්ගේ හැඩරුව මගේ හිතේ ඇඳී ගියා. ඒ මාංශපේශී, දහදිය, ඒ රළු පෙනුම මගේ හිතට පුදුම ආකර්ෂණයක් ගෙනාවා. එදා ඉඳන් මං පොල්වත්තට වැඩට යන හැමදාම, ඌව දකින්න පුදුම ආසාවක් ඇති වුණා. උදේට සීයා යන්න කලින් මං ඇහුවා “සීයේ අදත් පොල් වත්තට යනවද?” කියලා. එයා “ඔව් දුවේ” කිව්වම මගේ හිතට පුදුම සතුටක් දැනෙනවා. ඒ සතුට කිසිම කෙනෙකුට කියන්න බැරි රහසක් වුණා. ඒ සතුට මගේ හිතේ හැංගිලා තිබ්බ රහස් හීනයක් වගේ වුණා. සමන්ව දකින හැම වෙලාවකම මගේ හිත ගැහෙනවා. මටම හිතාගන්න බැරි හැඟීමක් ඒක, ඒ හැඟීමට මං මුලින්ම බය වුණා.
දවස් කීපයක්ම සමන් දිහා හොරෙන් බලාගෙන හිටියට පස්සෙ, දවසක් ඌ මට කතා කළා. මං පොල්වත්තෙ අයිනට වෙලා පොල් කඩන ඌ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට ඌ හිමීට මගේ ලඟට ඇවිත්, “නංගි, මොකද ඔහොම බලාගෙන ඉන්නේ?” කියලා ඇහුවා. මුලින්ම ලැජ්ජ හිතුනත්, මං ඌ එක්ක කතා කළා. “අනේ අයියා, පොල් කඩනවා බලන් හිටියේ.” කියලා මං කිව්වා. සමන් හිනා වුණා. ඒ හිනාව මගේ හිතට කිඳා බැස්සා.
එදා තමයි අපි දෙන්නා කතාබහ කරන්න ගත්තෙ. සමන් මගෙන් මගේ විස්තර ඇහුවා, මගේ පවුල ගැන ඇහුවා. මගේ සීයා ගැන කිව්වම, ඌටත් දුක හිතුනා වගේ මට දැනුනා. ටික දවසක් යනකොට සමන්ගේ කතාවලට මගේ හිත ඇදී ගියා. ඌගේ වචන වල තිබ්බේ අවංකකමක්, පුදුම සහනශීලී බවක්. මං මගේ හිතේ තිබ්බ හැමදේම ඌට කිව්වා. මට පොඩි කාලේ ඉඳන්ම අම්මා නැති අඩුව දැනුන හැටි, සීයා මාව බලාගත්ත හැටි, හැමදේම කිව්වා. ඒ වගේම ඌත් මගේ හිත දිනාගත්තා. ආදරේ කියන දේ මට කොයිතරම් අවශ්‍ය වුණාද කියලා මටම තේරුණේ ඒ දවස්වල.
දවසක් සමන් මට කිව්වා “රුවනි, ඔයා මට කැමතිද?” කියලා. මගේ හිත එදා ගැහෙන්න ගත්තා. මට මුකුත් කියන්න බැරි වුණා. මං බිම බලාගත්තා. සමන් මගේ නිකටෙන් අල්ලලා මගේ මූණ උස්සලා “ඇයි? කියන්නකෝ” කිව්වා. මං හිමීට “ඔව්” කිව්වා. එයා මගේ අත අල්ලා ගත්තා. ඒ ස්පර්ශය මගේ මුළු ඇඟටම විදුලියක් වගේ දිව්වා. ඒ මොහොත මගේ ජීවිතේ සුන්දරම මොහොතක් වුණා. එදා ඉඳන් මගේ ලෝකෙට අලුත් පාටක් එකතු වුණා. හැමදේම ලස්සන වෙලා පෙනුණා.
ඊට පස්සෙ දවසක සමන් මට පොල්වත්තෙ තියෙන පුංචි පැල් කොටේට එන්න කිව්වා. ඒක පොල්වත්තෙ මැදට වෙන්න තියෙන, පොල් කඩන අයට නිදාගන්න හදලා තියෙන පුංචි පැල් කොටයක්. ඒක වටේටම පොල් ගස් වලින් වටවෙලා තිබ්බේ. ඒ පැල් කොටේ වටේටම තහඩු ගහලා තිබ්බේ, පිටින් ඉන්න අයට ඇතුළේ මොකද වෙන්නේ කියලා පේන්නේ නැති වෙන්න. රෑට ඒක අඳුරුයි. ඇතුළට ආලෝකයක් එන්නේ නෑ. ඒ වෙලාව තමයි මගේ ජීවිතේ වෙනස්ම පිටුවක් පෙරළුණේ. මං පුදුම විදිහට බය වුණා. සීයාට හොරෙන් මේ වගේ දෙයක් කරන එක ගැන මට බයක් තිබ්බා. මගේ හිතේ චකිතයක් ඇති වුණා. ඒත් සමන්ව බලන්න තිබ්බ ආසාවට මගේ බය යටපත් වුණා. මං කල්පනා කළා සීයාට හොරෙන් මේ දේ කොහොමද කරන්නේ කියලා. ඒත් ආදරේ කියන දේ පුදුමයිනේ. ඒක හැම බයකුටම වඩා බලවත් වුණා. මගේ හිත පුරාම තිබ්බේ සමන් ගැන විතරයි. එදා රෑ මං නිදාගන්න ගියත් මට නින්ද ගියේ නෑ. හිතේ තිබ්බේ පුදුම නොසන්සුන් බවක්. සමන්ව පැල් කොටේදි හම්බවෙන මොහොත එනකම් මං ඇඟිලි ගැන්නා. ඒක මගේ ජීවිතේට අලුත් අත්දැකීමක් වුණා. අලුත් පරිච්ඡේදයක ආරම්භයක් වුණා.
අපි දෙන්නටම ෆෝන් තිබ්බේ නෑ. ඒ දවස්වල ෆෝන් කියන්නේ අපේ ගම්වල අයට හීනයක් වගේ දෙයක්. ඒ නිසා අපි දෙන්නාටම රෑට හම්බවෙන්න වෙනම සිග්නල් එකක් හදාගන්න වුණා. ඒ සිග්නල් එක තමයි කුරුළු හඬක්. ඒක සාමාන්‍ය කුරුළු හඬක් නෙවෙයි. සමන් පුරුදු වුණා කැහි බිස්සෙකුගේ සද්දයක් වගේ, නමුත් ඊටත් වඩා හීනියට, විශේෂිත විදිහට, තුන් පාරක් පිට පිට සද්දයක් දෙන්න. ඒක අපිට විතරක් තේරෙන රහස් සංඥාවක් වුණා.
හවසට සීයා හොඳටම නිදාගත්තාට පස්සේ, මං හිමින් සීරුවේ මගේ කාමරේ ජනේලය ලඟට ගිහින් එළියට කන් දුන්නා. පොල් වත්ත පැත්තෙන් ඈතින් ඇහෙන ඒ විශේෂිත කුරුළු හඬට මං හිත යොමු කළා. මගේ හිතේ තිබ්බේ පුදුම නොඉවසිල්ලක්. ඒක ඇහෙනකම් මට ඉවසගෙන ඉන්න බැහැ. විනාඩියක් පැයක් වගේ දැනෙනවා. අවට තිබ්බ සද්ද, රෑට හමන සුළඟ, හැමදේම මට බාධාවක් වුණා. ඒත් මගේ කන් දෙක තිබ්බේ ඒ කුරුළු හඬ ලඟ. මගේ හිත ගැහෙන්න ගත්තා. ඒ හඬ ඇහුණාම මට දැනගන්න පුළුවන් සමන් පැල් කොටේට ඇවිත්, මම එනකම් බලන් ඉන්නවා කියලා. මගේ හිතට පුදුම සතුටක් දැනෙනවා. ඒ සතුටත් එක්කම බයකුත් හිතට එනවා.
මං පොල් වත්තට යන්න කලින් ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉන්නවා. සීයා හොඳටම නිදිද කියලා මං හිමීට කාමරේට ගිහින් බලනවා. එයාගේ හුස්ම ගැනීමේ රිද්මය නිරීක්ෂණය කරනවා. එයා ගැඹුරු නින්දක ඉන්නවා දැක්කාම මගේ හිතට පොඩි සැනසීමක් එනවා. ඊට පස්සෙ මං හිමින් සීරුවේ ගෙදර දොර ඇරගෙන එළියට යනවා. මගේ හිත ගැහෙනවා. ඒ හැම පියවරක්ම මට දැනෙන්නේ ජීවිතේ ලොකුම අභියෝගයක් වගේ. රෑට පොල් වත්ත අඳුරුයි. පොල් ගස් අතරින් සඳ එළිය වැටෙනවා. සමහර දවස්වලට අහස කළු කරගෙන වලාකුළු එනවා. එතකොට පොල් වත්ත තවත් අඳුරු වෙනවා. අඳුරු පාරවල් දිගේ මං හිමින් හිමින් ඇවිදගෙන යනවා. මගේ සෙවනැල්ල මට පිටිපස්සෙන් එනවා වගේ දැනෙනවා. පොල් ගස්වල කොළ රෑ සුළඟට හෙලවෙන සද්දෙට මගේ හිත ගැහෙනවා. ඒත් මට බය නෑ. මොකද මං දන්නවා සමන් මා වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා කියලා. මං පොල් ගස් අස්සෙන් හිමින් හිමින් ඇවිදගෙන යනවා. හැම අඩි සද්දයක්ම මට මහා ලොකු ශබ්දයක් වගේ ඇහෙනවා. මොකද සීයාට ඇහේවිද කියලා බයයි. පැල් කොටේ ලඟට යද්දි මගේ හිතේ තිබ්බ බය නැතිවෙලා යනවා. සමන්ගේ උණුසුම මට බලාපොරොත්තුවක් වුණා.
පැල් කොටේට ගියාම සමන් දොර ඇරලා මාව ඇතුළට ගන්නවා. ඌ මාව තුරුල් කරගන්නවා. ඌගේ උණුසුම මගේ ඇඟට දැනෙනකොට මට මුළු ලෝකෙම අමතක වෙනවා. ඒ වෙලාවට මට දැනිලා තියෙන්නේ ආරක්ෂාව. මං ජීවිතේට නොවිඳි සතුටක් ඒ වෙලාවට විඳිනවා. පැල් කොටේ ඇතුළේ තිබ්බ කළුවර අපිට කරදරයක් වුණේ නෑ. ඒ කළුවර අපේ ආදරේ තවත් වැඩි කළා. ඒක අපේ රහස් ලෝකයක් වුණා. පැල් කොටේට ඇතුල් වුණාම, පිටතින් තිබ්බ හැම කරදරයක්ම, බයක්ම මගේ හිතින් නැති වෙලා යනවා. මට දැනෙන්නේ අමුතු නිදහසක්.
අපි දෙන්නට වැඩි වෙලාවක් තිබ්බේ නෑ. මොකද සීයා ඇහැරෙන්න කලින් මට ගෙදර යන්න ඕන නිසා. ඒත් තියෙන ටික වෙලාවෙන් අපි දෙන්නා ආදරේ උපරිමයෙන් වින්දා. ආදරයේ මිහිරි සිපගැනීම් හා වැලඳගැනීම් සිද්ධ වෙනවා. සමන් මගේ නළල සිපගන්නවා, මගේ තොල් සිපගන්නවා, මගේ බෙල්ල සිපගන්නවා. ඌගේ ඒ ස්පර්ශයන් මගේ මුළු ඇඟටම විදුලියක් වගේ දුවනවා. ඒ හැම සිපගැනීමක්ම මගේ හිතට පුදුම සතුටක් ගෙනාවා. මගේ ඇඟ සීතල වෙලා යනවා. මමත් ආදරෙන් සමන්ගේ පපුවට තුරුල් වෙනවා. ඌගේ ඇඟේ සුවඳ මට පිස්සු වට්ටනවා. ඒ සුවඳ මගේ හිතේ හැමදාටම රැඳිලා තියෙනවා. ඌගේ මහත ඇඟ මට පුදුම ආරක්ෂාවක් දුන්නා. ඌගේ පපුවට තුරුල් වෙලා ඉන්නකොට මට මුළු ලෝකෙම අමතක වෙනවා. අපි දෙන්නා එකිනෙකාට මුහුණට මුහුණ බලාගෙන, ඇස්වලින් ආදරේ කියනවා. ඒ හැඟීම වචන වලට පෙරළන්න බැහැ.
අපි දෙන්නා පුංචි පුංචි කතා කියනවා. ඒ දවසේ දවස කොහොම ගෙවුණද, මොනවා වුණාද කියලා කතා කරනවා. සමන් මට එයාගේ හීන ගැන කිව්වා. පොල් කඩලා හම්බ කරන සල්ලි වලින් එයාට පුංචි කඩයක් දාගන්න ඕන කියලා කිව්වා. “රුවනි, මට ඕන ඔයාවත් එක්කගෙන එහේට යන්න, අපි දෙන්නටම අයිති පුංචි ලෝකයක් හදාගන්න” කියලා සමන් කියද්දි මගේ හිත පිරිලා ගියා. ඒක මගේ හිතට ලොකු බලාපොරොත්තුවක් දුන්නා. මමත් මගේ හීන කිව්වා. හොඳ රස්සාවක් හොයාගෙන සීයාට හොඳට සලකන්න ඕන කියලා කිව්වා. ඒ වගේම සමන් එක්ක සතුටින් ජීවත් වෙන්න ඕන කියන හීනේ මගේ හිතේ තදින්ම තිබ්බා. එකිනෙකාගේ අතේ එල්ලිලා, හිස උරහිසේ තියාගෙන අපි බොහෝ වෙලාවක් නිහඬව සිටියා. ඒ නිහඬතාවය තුළ අපේ ආදරේ තව තවත් තහවුරු වුණා. ඒ නිහඬතාවය පිරිලා තිබ්බේ ආදරයෙන්. මං සමන්ට හැමදාම රෑට ගෙදරින් රහසින් ඔතාගෙන යන කෑම කවනවා. අම්මා හදන කෑම සීයා නිදාගත්තම මං ටිකක් අරගෙන හොරෙන්ම ඔතාගෙන යනවා. සමන් ආසාවෙන් ඒ ටික කන හැටි බලන් ඉන්න මං ආසයි. ඌ මගේ අත අල්ලාගෙන, මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්න හැටි දැක්කම මට දැනුනේ මං ලෝකේ ඉන්න වාසනාවන්තම කෙල්ල කියලා. ඒ හැඟීම මගේ හිතට පුදුම සැනසීමක් ගෙනාවා.
මේ රහස් හමුවීම්වලදී අපිට නොයෙකුත් කරදරත් ඇති වුණා. සමහර දවස්වලට රෑට හයියෙන් සුළං හැමුවා. පොල් ගස්වල කොළ හයියෙන් සද්ද කරනවා. ඒ සද්දෙට සීයා ඇහැරෙයිද කියලා පුදුම බයක් දැනුනා. සමහර වෙලාවට අහස ගොරවනවා, අකුණු ගහනවා. එතකොට අපේ හිතේ බය තවත් වැඩි වෙනවා. තවත් දවසක වලසෙක් වත්තට ආවා. ඌගේ හඬට මුළු පොල් වත්තම දෙදරලා ගියා වගේ. ඒ සද්දෙට මං ගැස්සිලා ගියා. සමන් මාව තුරුල් කරගෙන “බය වෙන්න එපා රුවනි, මං ඉන්නවා” කියලා කිව්වා. ඌගේ ඒ කටහඬ මට පුදුම ශක්තියක් දුන්නා. ඌගේ තුරුලට වෙලා ඉන්නකොට මට හැම බයක්ම අමතක වෙනවා. සමහර වෙලාවට බල්ලෝ බුරනවා. ඒ සද්දෙටත් අපි දෙන්නා බය වුණා. “අනේ සමන්, සීයා එයිද දන්නෑ” කියලා මං බයෙන් කිව්වාම, ඌ මගේ ඔලුව අතගාලා “බය වෙන්න එපා රුවනි, මං හැමදේම බලාගන්නම්” කියලා කියනවා. ඒ හැම බයක්ම මැද අපේ ආදරේ තව තවත් තදින් බැඳුණා. මේ කරදර අපිට දැනුණේ අපේ ආදරේට තියෙන අභියෝග වගේ. ඒත් අපි දෙන්නා ඒ හැම අභියෝගයකටම මුහුණ දුන්නා. ඒ හැම කරදරයක්ම අපේ ආදරේ ශක්තිමත් කළා.
මගේ හිතේ තිබ්බ බය හිමීට හිමීට නැති වෙලා ගියා. සමන්ගේ උණුසුම, ඌගේ ආදරේ මට පුදුම ධෛර්යයක් දුන්නා. රෑට පොල්වත්තට යද්දි කලින් තිබ්බ බය දැන් නෑ. මං දන්නවා සමන් මා වෙනුවෙන් පැල් කොටේ බලාගෙන ඉන්නවා කියලා. මගේ ඇස් වලට සමන්ව දැක්කම හැම අඳුරක්ම නැතිවෙලා යනවා වගේ. අපි දෙන්නා හම්බවෙන හැම රෑම, අලුත් අලුත් දේවල් කතා කරනවා. අපේ හීන බෙදාගන්නවා. අනාගතේ ගැන කතා කරනවා. සමන් කිව්වා “රුවනි, අපි දෙන්නා හැමදාටම එකට ඉමු” කියලා. ඒ කතාවට මගේ හිත සතුටින් පිරිලා ගියා. ඒ හමුවීම් අපේ ජීවිතවලට අලුත් අර්ථයක් එකතු කළා. ඒක අපේ ජීවිතේ ලස්සනම කාලය වුණා.
මේ සිද්ධිය දිගින් දිගටම ගියා. හැමදාම රෑට මං සීයාට හොරෙන් පොල්වත්තට යනවා. දවසක් අපි දෙන්නා හම්බවෙලා ඉන්නකොට රුවනි නැති බව සීයා දැනගත්තා. ඒ රට්ටුත් දන්නවා වගේ හැම තැනම කටකතා පැතිරුණා. අපේ ගෙදරට කට්ටිය එන්න ගත්තා, විවිධ ප්‍රශ්න අහන්න ගත්තා. ඒ රෑ මට අද වගේ මතකයි. මං පැල් කොටේ ඉඳන් ගෙදරට ඇතුල් වෙද්දිම සීයා විසිත්ත කාමරේ ලයිට් දාලා වාඩි වෙලා ඉන්නවා දැක්කා. එයාගේ මූණේ තිබ්බේ තරහක් නෙවෙයි, දුකක්. ඒක මගේ හිතට දරාගන්න බැරි වුණා. මගේ හිත ගැහෙන්න ගත්තා. මගේ මුළු ඇඟම සීතල වෙලා ගියා. සීයා ඇහුවා “රුවනි, කොහෙද ගියේ මේ රෑ?” කියලා. එයාගේ කටහඬේ තිබ්බේ වේදනාවක්. මං ඉක්මනින්ම ගෙදර ගිහින් බොරුවක් කිව්වා. “අනේ සීයේ, මට පිපාසයි, වතුර බොන්න එළියට ගියා” කියලා. සීයා ටික වෙලාවක් මා දිහා බලාගෙන හිටියා. එයාගේ ඇස්වල තිබ්බේ පුදුම වේදනාවක්. ඒ බැල්ම මට පුදුම විදිහට වේදනාවක් දුන්නා. මොකද මං සීයාට බොරු කිව්වානේ. එයා මට මොන තරම් ආදරේ කරනවද කියලා මං දන්නවා. සීයා ඒක විශ්වාස කළා, මං එදා බේරුණා. මං එයා දිහා බලාගෙන හිටියේ හරියටම මං බොරුවක් කිව්වේ නෑ වගේ. ඒත් මගේ හිතේ බයක් ඇති වුණා. සීයාට හොරෙන් මේ දේවල් කරන එක ගැන මට දුකකුත් දැනුනා.
අපි දෙන්නා තවත් පරිස්සමෙන් හම්බවෙන්න ගත්තා. අපි හම්බවෙන වෙලාව අඩු කළා. තවත් රහසින් හම්බවුණා. සීයා දකීවි කියලා හිතෙන හැම මොහොතකම මගේ හිතේ බය වැඩි වුණා. ඒත් සමන් එක්ක ගත කරන පුංචි මොහොතකට ඒ හැම බයක්ම නැතිවෙලා යනවා. ඒත් දෙන්නගෙ ආදරේ, හොරෙන් හම්බෙන සීක්‍රට් ආදරේ, හොරෙන්ම ගෙනිච්චා.
අපි දෙන්නගේ ආදරය දවසින් දවස වැඩි වුණා. හැමදාම රෑට පුංචි පැල් කොටේ අපේ ආදර කතාවේ තෝතැන්න වුණා. ඒක අපේ පුංචි ලෝකේ. ඒ ලෝකේදී අපි දෙන්නා හැම බයක්ම අමතක කරලා ආදරේ කළා. ඒ හමුවීම් වලදී දෙන්නා පැල්පතේ තනිවී ආදරේ උණුසුම වින්දා. සමහර වෙලාවට පොල් වත්තේ රෑට සත්තුන්ගේ සද්ද ඇහෙනවා. බකමූණෝ කෑගහනවා. හිවල්ලු හූ කියනවා. රෑ සුළඟ පොල් ගස් අතරින් වේගයෙන් හමා යනවා. අඳුර, ශබ්ද, බය… ඒ හැමදේම අපේ ආදරේ තවත් තහවුරු කළා. ඒත් අපි දෙන්නා ඒ කිසි දෙයක් ගණන් ගත්තේ නෑ. අපේ ලෝකේ අපි දෙන්නා විතරයි. සමන් මට ආදරේ කියපු හැම වතාවකම මගේ හිත පිරිලා ඉතිරිලා ගියා. සමන්ගේ ආදරේ මට අම්මෙක්ගෙන් තාත්තෙක්ගෙන් ලැබෙන්න ඕන ආදරේ සම්පූර්ණ කළා. මගේ හිතේ තිබ්බ පාළුව නැති කරේ සමන්. මං දන්නවා මේක රහසක්. හැබැයි මේ රහස සදාකාලිකවම මගේ හිතේ තියාගන්න මං කැමතියි. මොකද සමන් මගේ ජීවිතේට ආදරේ අරගෙන ආවා. මගේ හිතට සතුට ගෙනාවා. සීයා මට ජීවිතේ දුන්නා වගේම සමන් මට ආදරේ දුන්නා. මේ රහස කවදාහරි එළිවෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බෑ. ඒත් මගේ හිත කියන්නේ මේ ආදරේ කවදාවත් නතර වෙන්නේ නෑ කියලා. මේ පොල්වත්තේ රහස කවදාවත් කාටවත් කියන්න බැරි වුණත්, ඒක මගේ හිතේ හැමදාටම ජීවත් වෙනවා.
කාලය ගෙවී ගියා. සති මාස අවුරුදු බවට පත් වුණා. අපි දෙන්නගේ ආදරේ රහසක් විදිහටම තිබ්බා. ඒත් ඒ රහස අපිට සතුට දුන්නා. අපි දෙන්නා හීන දැක්කා. දවසක අපි දෙන්නා මේ හැම බාධකයක්ම ජයගෙන එකතු වෙයි කියලා. ඒ හීනය අපිට ජීවත් වෙන්න ශක්තියක් වුණා. සමහර වෙලාවට මට හිතුණා මේ රහස සීයාට කියන්න ඕන කියලා. ඒත් ඊට පස්සෙ ඇතිවන ප්‍රශ්න ගැන හිතද්දි මං පසුබට වුණා. අපේ ආදරේ කොයි තරම් ශක්තිමත් වුණත්, සමාජය, සම්ප්‍රදායන් කියන දේවල් අපි දෙන්නටම බාධාවක් වුණා. ඒත් අපි දෙන්නා අධිෂ්ඨාන කරගත්තා, මොන දේ වුණත් මේ ආදරේ අත්හරින්නේ නෑ කියලා. පොල් වත්තේ පැල් කොටේ, රෑට ඇහෙන කුරුළු හඬ, සමන්ගේ උණුසුම, ඒ හැමදේම මගේ ජීවිතේට ලස්සනම මතකයන් එකතු කළා. මේ කතාව මගේ හිතේ හැමදාටම ජීවත් වෙනවා. මේ ආදරේ කවදාවත් මගේ හිතින් මැකී යන්නේ නෑ. ඒක මගේ ආත්මයේම කොටසක් බවට පත් වුණා.
ඉතින් මේ වගේම කතාවකින් අපි ආයේ හම්බෙමු. ලයික් එකකුත් දාගෙනම යන්න යාලුවනේ!
