වහලෙට වැටෙන දහස් ගණන් වැහි බිංදු වල සද්දේ මුළු ගේ පුරාම දෝංකාර දුන්නා. සාමාන්‍යයෙන් වැස්ස කියන්නේ හිතට සැනසීමක් ගෙන දෙන දෙයක් වුණාට, අද මේ රෑ බෝ වෙලා ඇද හැලෙන ධාරාණිපාත වර්ෂාව මගේ හිතට ගෙනාවේ අමුතුම හැගීමක්, පාළුවක්.
වෙලාව රෑ නවයත් පහු වෙලා. ගෙදර සාලේ තියෙන පරණ ඔරලෝසුවේ ටික් ටික් සද්දේ පවා මේ වැහි සද්දේ අස්සෙන් මගේ කනට ඇහුණේ හරියට හදවත ගැහෙන සද්දේ වගේ.
“ම්ම්ම්.. ඔව් අක්කේ… එතන… ඔව් එතන තමයි හරියටම රිදෙන්නේ…”
මගේ මුවින් පිටවුණේ වේදනාවත්, ඒ වේදනාව නිවී යනකොට දැනෙන සැනසීමත් කැටි වුණු කෙඳිරිල්ලක්. මම හිටියේ උඩ තට්ටුවේ කාමරේ ඇඳේ මුණින් අතට හාන්සි වෙලා. දවස පුරාම මේ ලොකු ගෙදර අස්පස් කරලා, දූවිලි පිහදාලා මගේ කොන්දට දැනුනේ කියාගන්න බැරි වේදනාවක්. හරියට කවුරු හරි මගේ කොන්දට මිටියකින් ගහනවා වගේ කැක්කුමක් තිබුණේ.
“දැන් කොහොමද සුදූ…? රිදෙන එක ටිකක් අඩුද?”
නෙහාරා අක්කාගේ කටහඬ හරිම මෘදුයි. එයා මගේ ඇඳ විට්ටමට බර වෙලා, මගේ කොන්දේ අමාරුවට බෙහෙත් ගානවා. එයාගේ ඇඟිලි තුඩු හරිම සියුම්. ඒත් ඒ ඇඟිලි වලට පුළුවන්කම තිබුණා මගේ ඇඟේ තිබුණු මහන්සිය වේදනාව විතරක් නෙවෙයි, හිතේ තිබුණු බරත් දිය කරලා අරින්න. සිද්දාලේප වල සැර සුවඳයි, අක්කාගේ ඇඟෙන් එන ළා පවුඩර් සුවඳයි නිසා මට වේදනාව ඉක්මනින්ම නැතිවෙනවා දැනුනා.
“දැන් ගොඩක් හොඳයි අක්කේ.. ඔයාගේ අත් වලට පුදුම බලයක් තියෙන්නේ. අල්ලපු ගමන් ලෙඩ සනීප වෙනවා..” මම කොට්ටේ අස්සේ මූණ ඔබාගෙනම මිමිණුවා. මට ඕන වුණේ ඒ මොහොත එහෙමම නතර කරගන්න.
“පිස්සු කෙල්ල.. මම මේ බෙහෙත් ගානවා විතරයි.. ඔයා දවසම මහන්සි වුනානේ.. ඉතින් අමාරු නොවී තියෙයිද..” අක්කා හිනාවෙලා මගේ ඔළුව අතගෑවා. “හරි හරි දැන් නැගිටින්න. තව වෙලා මෙහෙම හිටියොත් ඔයාට මේ සීතලට නින්ද යයි.”
මම හිමීට ඇඳෙන් නැගිටලා ඇඳ විට්ටමට හේත්තු වුණා. කාමරේ තිබුණු අඳුරු එළියෙන් මම දැක්කා නෙහාරා අක්කා ඇඳ අයිනේ ඉඳගෙන මගේ දිහා බලන් ඉන්න හැටි. එයාගේ බැල්ම හරිම ආදරණීයයි. ඒ වගේම ඒ බැල්මේ තිබුණා මට තේරුම් ගන්න බැරි ගැඹුරු ශෝකයක්. දවසම වැඩ කරලා අවුල් වුණු කොණ්ඩේ එයාගේ මූණට වැටිලා තිබුණේ හරිම අහිංසක විදියට.
අපේ මේ පුංචි පවුල ගැන විස්තර ටිකක් කියනවා නම්, මේ ලොකු ගෙදර දැන් ඉතුරු වෙලා ඉන්නේ අපි දෙන්නා විතරයි. මම කසාද බැඳලා දැන් අවුරුදු දෙකක් වෙනවා. නෙහාරා අක්කා බැඳලා අවුරුදු හතරයි. අපේ මහත්තයලා දෙන්නම එකම පවුලේ අයියයි මල්ලියයි. දෙන්නම වැඩ කරන්නේ ඉතාලියේ. “ලබන අවුරුද්දේ එනවා, ගෙවල් හදලා ඉවර වෙලා එනවා” කියලා ගියාට එයාලා අන්තිමට ලංකාවට ඇවිත් ගියේ මීට අවුරුද්දකට විතර කලින්.
මුලින් නම් මේ ගෙදර හරිම සතුටු දායක තැනක්. අපේ නැන්දම්මා හිටියා. එයා හරිම සැරයි, ඒ වගේම ආදරෙයි. ඒත් ගිය අවුරුද්දේ එයා හදිසියේම හාට් ඇටෑක් එකකින් නැති වුණා. එදා ඉඳන් මේ ලොකු මාලිගාවක් වගේ ගෙදර, ඝනකම ගල් බිත්ති අතර මමයි අක්කයි තනි වුණා. මේ ගෙදර තියෙන පාළුව කොච්චරද කියනවා නම්, සමහර වෙලාවට අපේම හුස්ම වැටෙන සද්දේ පවා අපිට ඇහෙනවා.
“ඇයි අක්කේ කල්පනා කරන්නේ?” අක්කාගේ ඇස් වල තිබුණු පාළුව දැකලා මම ඇහුවා. අක්කා ගැඹුරු හුස්මක් හෙළුවා.
“නෑ සුදූ.. මම මේ කල්පනා කළේ අපි දෙන්නගේ ඉරණම ගැන. බලපන්, අපි දෙන්නාම තාම තරුණයි. ලස්සනට ඉන්න, ජීවිතේ විඳින්න ඕන කාලේ. ඒත් අපිට වෙලා තියෙන්නේ මේ පාළු ගෙදර බිත්ති වලට කතා කර කර ඉන්න. රෑට නිදාගන්න වෙලා තියෙන්නේ මේ පාළුව බදාගෙන. කාට කියන්නද නංගි මේවා..?”
අක්කා එහෙම කියද්දී එයාගේ කටහඬේ තිබුණු වේදනාව මගේ පපුව පසාරු කරගෙන ගියා. ඒක මට විතරක් නෙවෙයි, අක්කටත් පොදු වේදනාවක්. අපි දෙන්නාම ගෑණු ළමයි විදියට මේ ගෙදර තනිවෙලා. අපි දෙන්නටම දැනෙන හැඟීම්, දැනෙන පාළුව එක වගේ.
“දුක් වෙන්න එපා අක්කේ.. අයියලා ඉක්මනට එයිනේ.. එයාලා මේවා කරන්නේ අපේම අනාගතේ වෙනුවෙන් නේ..” මම අක්කාව සනසන්න හැදුවා. ඒත් ඒ වචන මගේ හිතටවත් සැනසීමක් දුන්නේ නෑ.
“එයි.. එයි.. තව අවුරුද්දකින් දෙකකින් එයි. ඒ එනකොට අපේ මේ තරුණකම මැකිලා ගිහින් තියෙයි නංගි. තමන්ගේ ආදරණීයයන්ගේ රැකවරණයක්, ආදරයක් නැතුව ගැහැණියක් කොච්චර කල් කියලා මෙහෙම ඉන්නද?”
අක්කා ඇඳෙන් නැගිටලා ජනේලය ළඟට ගියා. එළියේ වැස්ස තාම නතර වෙලා නෑ. විදුලි කොටන පාරක් එක්ක මුළු පරිසරයම එක මොහොතකට එළිය වුණා. වීදුරුවෙන් එහා පැත්තේ පේන ඝන අන්ධකාරය දිහා අක්කා බලාගෙන හිටියා.
“යමු.. අපි පහළට යමු. මට බඩගිනියි..” අක්කා හිටපු තැනින් හැරිලා, මූණේ තිබුණු දුක හංගගන්න උත්සාහ කරන ගමන් කිව්වා.
අපි දෙන්නා කුස්සියට ගියා. වෙලාව රෑ දහයත් පහු වෙලා. මේ වෙලාවට උයන්න කම්මැලිකමක් දැනුනත් බඩගින්න ඊට වැඩියි. කුස්සියට ගියාම දැනුන සීතල නිසා මගේ ඇඟම වෙව්ලලා ගියා.
“සුදූ… අපි නූඩ්ල්ස් එකක් හදමුද? මේ වැස්සට රස්නෙට නූඩ්ල්ස් එකක් කන ගමන්… අපි හොඳ උණු කෝපි එකකුත් හදාගමුද?” අක්කා කුස්සියේ කබඩ් එක ඇරලා කෝපි බෝතලේ එළියට ගන්න ගමන් මගෙන් ඇහුවා. “මේ සීතලට නිදාගන්නත් බෑනේ.. උණු කෝපි එකක් බිව්වොත් ඇඟට රස්නයක් එයි.”
රෑ වෙලා කෝපි බොන පුරුද්දක් මට නොතිබුණත්, අද මේ තියෙන අධික සීතලත් එක්ක, අක්කාගේ ඒ යෝජනාවට මම එක පයින් කැමති වුණා.
“හා අක්කේ.. කිරි දාන්නේ නැතුව තදට හදමු.. එතකොට සීතල යයි..” මම හිනාවෙලා කිව්වා.
විනාඩි විස්සක් විතර යනකොට අපි දෙන්නා කෑම මේසෙට වෙලා, දුම් දාන උණු උණු නූඩ්ල්ස් එකක් කන ගමන් කෝපි කෝප්ප දෙකකුත් තියාගෙන කතාවට වැටුනා. උණු කෝපි උගුරක් දෙකක් බොද්දී ඇඟට දැනුන සීතල ගතිය මැකිලා ගිහින් අමුතු උණුහුමක් එන්න ගත්තා. කෝපි සුවඳත් එක්ක අපේ කතාවත් ටික ටික අපේ ජීවිතේ ඇතුළාන්තයටම, අපේ හිතේ යටපත් කරගෙන හිටපු දේවල් ගලාගෙන ගියා.
“දැන් අයියා කතා කළේ නැද්ද අක්කේ?” මම නිහඬතාවය බිඳින්න ඇහුවා.
“කතා කළා බං.. අද හවසත් ගත්තා..” අක්කා කෝපි කෝප්පේ දිහා බලාගෙන ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා. “ඒත් වැඩක් නෑ නංගි.. වීඩියෝ කෝල් එකෙන් මූණ බලන් හිටියා කියලා, ‘කෑවද බිව්වද’ කියලා ඇහුවා කියලා මේ හිතේ තියෙන අමාරුකම් යනවද බං? උඹට තේරෙනවනේ මං කියන දේ?”
අක්කා කෝපි කෝප්පේ අතේ කරකවන ගමන් මගේ දිහා බැලුවේ දිලිසෙන ඇස් වලින්. ඒ ඇස් වල තිබුණේ කඳුළු ද එහෙමත් නැත්නම් කෝපි වල රස්නෙට ඇස් රතු වෙලාද කියලා මට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා. ඒත් ඒ ඇස් වල තිබුණු වේදනාව මම හොඳටම අඳුරනවා.
“ඔව් අක්කේ.. මට තේරෙනවා. මල්ලිත් එහෙමයි. කතා කරනවා, හිනා වෙනවා. ‘ආදරෙයි මැණික’ කියලා කියනවා. ඒත් ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සේ..? ආයෙමත් මම තනි වෙනවා. සමහර දවස් වලට මට පාළුව දරාගන්න බැරුව ඇඬෙනවා. මට හිතෙනවා ඇයි අපි මෙහෙම දුක් විඳින්නේ කියලා. සල්ලි පස්සේ දුවන මේ ජීවිතේ මොකක්ද තේරුම?”
“අනේ මන්දා බං.. මේ මිනිස්සු හම්බකරන්න රට ගියාට අපි මෙහේ වේලෙනවා. මේ ලොකු ගෙවල් දොරවල්, යාන වාහන මොකටද බං හිතේ සතුටක් නැත්නම්? බලපන් මගේ අත්..” අක්කා එයාගේ අත මගේ මූණට ලං කළා. “මේවා ආදරෙන් අල්ලන්නවත්, මම ගැන හොයල බලන්නවත් කෙනෙක් නෑනේ..”
මම අක්කාගේ අත අල්ලගත්තා. එයාගේ අතේ තිබුණු උණුසුම මගේ අත දිගේ හදවතටම දැනුනා. මට හිතුනා අක්කා කොච්චර නම් ආදරයක්, අවධානයක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවද කියලා.
“දුක් වෙන්න එපා අක්කේ.. අපි දෙන්නට අපි ඉන්නවනේ..” මම අක්කාගේ අත මගේ කම්මුලේ තියාගත්තා. “අයියා පව්.. මේ වගේ රත්තරන් වටින කෙනෙක්ව දාලා කොහොම ඉන්නවද මන්දා..”
අක්කා එකපාරටම මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. එයාගේ බැල්ම වෙනදට වඩා වෙනස්. ඒ බැල්මේ තිබුණේ සහෝදරකමට එහා ගිය ලොකු බැඳීමක්, විශ්වාසයක්.
“උඹේ හිත ඊට වඩා ලස්සනයි නංගි.. උඹේ මහත්තයා ඊට වඩා පව්.. මේ වගේ ආදරණීය කෙනෙක්ව දාලා රට ගිහින් ඉන්නේ කොහොමද මන්දා..” අක්කා එහෙම කියලා මගේ අතක් අරගෙන එයාගේ අත් දෙක මැද තියාගෙන තද කරලා ඇල්ලුවා.
මට ලොකු සැනසීමක් දැනුනා. නෑනා කෙනෙක් වුනත් අක්කාගේ ඒ ස්පර්ශය මට මහ අමුතු, ඒත් සුන්දර හැඟීමක් ඇති කළා. ඒක ‘මම තනි නෑ’ කියන හැඟීම තහවුරු කරන ආදරණීය ස්පර්ශයක්. එයාගෙ රැකවරණය මට ඒ වෙලාවෙ හොදින් දැනුනා.
එකපාරටම මුළු පරිසරයම දෙදරවාගෙන ලොකු අකුණක් ගැහුවා. ලයිට් පවා ඩිම් වෙලා ගියා. මම බය වෙලා කෑගහගෙන පුටුවෙන් නැගිට්ටා.
“අක්කේ.. මට අද රෑට මට තනියම කාමරේ ඉන්න බෑ වගේ.. මේ වහින සද්දෙට මට බයයි..” මම හෙමින් මිමිණුවා. ඇත්තටම මට ඕන වුනේ බය නිසාම නෙවෙයි, අක්කා ලඟින් ඉන්න. මේ වෙලාවේ මට ඕන වුණේ කාගේ හරි උණුහුමක් සහ ආරක්ෂාවක්. මේ ගෙදර බිත්ති වල සීතල මට තවත් දරාගන්න බැරි වුණා.
“බය වෙන්න එපා මෝඩියේ.. අද අපි දෙන්නා එකට නිදාගමු. කොහොමත් මටත් තනියම ඉන්න කම්මැලියි. මේ සීතලට තනියම ඉන්න බෑ. අද යමු මගේ කාමරේට.”
අක්කාගේ ඒ වචන ටික මට මහා මෙරක් වගේ වුණා. අපි ලයිට් නිවා දානකොට රෑ 11ත් පහු වෙලා. එළියේ වැස්ස තාම අඩුවක් නෑ. අකුණු ගහන සද්දෙට මුළු ගේම දෙදරනවා. මම අක්කාගේ පස්සෙන් එයාගේ කාමරේට ගියා.
අක්කාගේ කාමරේ හරිම සුවඳයි. අක්කා ආස කරන ලැවෙන්ඩර් සුවඳ මුළු කාමරේම පැතිරිලා තිබුණා. ජනේල වලින් එන හුළඟට රෙද්ද එහා මෙහා වෙනවා. එළියේ අකුණු ගහන එළිය විටින් විට කාමරේට වැටෙනවා.
“ලයිට් දාන්න එපා සුදූ.. ඩිම් ලයිට් එක දාමු. මට ඔලුව රිදෙනවා එළියට..” අක්කා කිව්වා.
කාමරේ යාන්තම් නිල් පාට එළියකින් වැහිලා ගියා. අක්කා ඇඳට ගොඩ වුණා. මමත් හිමීට ඇඳේ අනිත් පැත්තෙන් හාන්සි වුණා. ටික වෙලාවක් අපි දෙන්නා වහලෙට වැටෙන වැහි සද්දෙ අහගෙන සද්ද නැතුව හිටියා. ඒ නිශ්ශබ්දතාවය ඇතුලේ අපි දෙන්නගේ හිත් වල දාහක් දේවල් වැඩ කළා.
“නිදිද?” අක්කා අඳුරේම ඇහුවා.
“නෑ..”
“මට නින්ද යන්නෙ නෑ බං.. ඇඟට හරිම සීතලයි..”
“මටත් එහෙමයි අක්කේ.. රෙද්ද පොරව ගත්තට රස්නයක් නෑ..”
“එහෙනම් මෙහාට වරෙන්.. අපි දෙන්නා ලං වෙලා නිදාගමු. එතකොට සීතල අඩු වෙයි..”
මගේ හිතට ලොකු සහනයක් දැනුනා. මම හිමීට අක්කා පැත්තට ලං වුණා. අක්කා මට පොරවනය එළලා මාව එයාගේ පැත්තට ලං කරගත්තා. දැන් අපි දෙන්නා ඉන්නේ එකිනෙකාට තුරුල් වෙලා සහෝදරියෝ වගේ. අක්කාගේ උණුහුම මගේ ඇඟට දැනෙද්දී මට දැනුනේ ගෙදරක ඉන්නවා වගේ ආරක්ෂාවක්. මගේ ඔලුව තිබුණේ අක්කාගේ උරහිස උඩ.
“දැන් හරි නේද..? බය වෙන්න එපා මම ඉන්නවනේ..” අක්කා මගේ ඔලුව අතගාන ගමන් කිව්වා. එයා මගේ කොණ්ඩේ අතරින් ඇඟිලි යවලා මගේ ඔලුව ආදරෙන් අතගෑවා.
එයා මාව ආදරෙන් බදාගත්තා. ඒ සිනිඳු බව, ඒ සුවඳ මට හොදින් දැනුනා. තමන්ගේ ආදරණීයයන් නැති අඩුව, ආදරය පිරුණු සහෝදරියක්ගේ උණුහුමෙන් පිරිමහගන්න පුළුවන් කියලා මට හිතුනේ එදා.
“අක්කේ.. මට අමුතුයි වගේ.. අපි මෙහෙම ඉන්න එක..” මම අක්කාගේ උරහිසට වාරු වෙලා ඇහුවා.
“මොකද අමුතු? නිකන් ඉඳහන් බං.. අපි ගෑණුනේ.. අපිට අපි විතරයි ඉන්නේ.. මේ වෙලාවට කාගෙන් උණුහුමක් හොයන්නද? අයියලා එනකන් අපි මැරිලා යයි මේ පාළුව එක්ක.. අපි වැරදි දෙයක් කරනවා නෙවෙයිනේ.. අපි අපේ දුක බෙදාගන්නවා විතරයි..” අක්කා මගේ කනට කොඳුරලා කිව්වා.
අක්කා එහෙම කියලා එයාගේ අතින් මගේ පිට අතගාන්න ගත්තා. ඒ ස්පර්ශයේ තිබුණේ ලොකු ආදරයක්, සෙනෙහසක් සහ ආරක්ෂාවක්. මට දැනුනේ මම පොඩි ළමයෙක් වගේ අක්කාගේ තුරුලට රිංගා ගන්නවා වගේ හැඟීමක්. මේ තරම් කාලයක් තිස්සේ හිතේ හිර කරගෙන හිටපු බර සැහැල්ලු වෙනවා වගේ මට දැනුනා.
“උඹ දන්නවද සුදූ.. සමහර දවස් වලට මම හිතනවා උඹ පිරිමියෙක් වුනා නම් කියලා..” අක්කා හෙමින් කිව්වා.
මම ගැස්සිලා අක්කා දිහා බැලුවා. ඒ වෙලාවේ එළියේ ගැහුව අකුණු එළියට අක්කාගේ ඇස් දිලිසෙනවා මම දැක්කා. ඒ ඇස් වල තිබ්බේ වචන වලින් විස්තර කරන්න බැරි තරම් ගැඹුරු සහෝදර බැඳීමක්.
“ඇයි අක්කේ එහෙම කිව්වේ?”
“එහෙනම් මම උඹව කසාද බැඳගන්නවා.. එතකොට මට මෙහෙම දුක් විඳින්න ඕන නෑනේ.. උඹ මාව කවදාවත් දාලා යන්නේ නෑනේ..” අක්කා හිනාවෙලා කිව්වා. ඒ හිනාව අස්සේ ලොකු දුකක් හංගගෙන ඉන්න බව මට තේරුණා.
ඒ විහිළුවට මටත් හිනා ගියා. ඒත් ඒ වචන අස්සේ තිබ්බේ ලොකු ඇත්තක්. අපි දෙන්නා අතර තිබ්බේ වචන වලින් කියන්න බැරි යාලුකමක් බැඳීමක්. අපි දෙන්නා එකිනෙකාගේ පාළුව, තනිකම හොඳටම අඳුරනවා.
“මටත් එහෙම හිතුනා අක්කේ.. අයියා නැති අඩුව මට දැනෙන්නෙ නෑ ඔයා ළඟ ඉන්නකොට. ඔයා හරිම ශෝක්..”
මම නිකමට වගේ අක්කාගේ අත තදින් අල්ලගත්තා. අක්කා මාව තවත් තදින් එයාගේ ඇඟට තුරුල් කරගත්තා.
“සුදූ… මට පොරොන්දු වෙයන්..” ටික වෙලාවකට පස්සේ අක්කා ආයෙත් කතා කළා.
“මොකක්ද අක්කේ?”
“කවදාවත් මාව දාලා යන්නෙ නෑ කියලා. අයියලා ආවත්, අපි දෙන්නා අතර තියෙන මේ බැඳීම වෙනස් කරන්නෙ නෑ කියලා. මට දැන් උඹ නැතුව ඉන්න බැරි වෙයි කියලා බයයි. මොකද උබ විතරයි මට දැන් ඉන්නෙ. උඹ විතරයි මගේ දුක දන්නේ.”
“මම පොරොන්දු වෙනවා අක්කේ.. මම කවදාවත් ඔයාව තනි කරන්නේ නෑ.. මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි.. ඔයා තමයි මටත් දැන් මන් ලග ඉන්න එකම කෙනා.”
අක්කා මොකුත් නොකිය මගේ නළල එයාගේ නළලට තියලා තද කරගත්තා. අපේ හුස්ම වැටෙන සද්දේ විතරයි ඇහුනේ. වැස්ස ටික ටික අඩු වේගෙන ගියත්, අපි දෙන්නා අතර තිබ්බ උණුහුම එන්න එන්නම වැඩි වුණා.
අපි මුළු රැයක් එහෙම තුරුල් වෙලා හිටියා. අක්කාගේ හදවත ගැහෙන සද්දේ මට ලාලිතයක් වගේ ඇහුණා. නින්ද ගියේ කොයි වෙලාවේද කියලා මට මතක නෑ. ඒත් මට මතක එකම දේ, ඒ රෑ මට දැනුන ආරක්ෂාව සහ සතුට. කාත් කවුරුවත් නැති වුනත්, අවංක ආදරය සහ උණුහුම විඳින්න පුළුවන් කියලා මම ඉගෙන ගත්තේ එදා.
පහුවදා උදේ නැගිටිද්දිත් අක්කා හිටියේ මගේ අතක් අල්ලගෙන හොඳටම නිදි. ජනේලෙන් එන ළා හිරු එළිය එයාගේ මූණට වැටිලා තිබුණා. ඊයේ රෑ තිබුණු කුණාටුව පහව ගිහින් අලුත් දවසක් උදා වෙලා. එයා දිහා බලන් ඉද්දි මට ලොකු ආදරයක්, ගෞරවයක් හිතුනා. මේ ලොකු ගෙදර, අපේ පාළුව මකාගන්න අපි හොයාගත්ත මේ විසඳුම කාටවත් තේරුම් ගන්න බැරි වෙයි. ඒත් ඒක අපිට මහා මෙරක් වගේ වටිනවා.
අපි දෙන්නා නෑනලා දෙන්නෙක් වුනාට, දැන් අපි ඊට වඩා ගොඩක් ලඟයි. අපේ සිතුවිලි අපේ හිත් පවා දැන් එකිනෙකාට ආගන්තුක නෑ. ඒ වැහිබර රාත්‍රිය අපිව අලුත් සහෝදර බැදීමක ලෝකයකට අරගෙන ගියා. කුතුහලය පිරුණු, හැඟීම්බර, ඒත් කාටවත් නොකියන අපේම ලෝකයකට. ඒ ලෝකේ රජවරු නැති වුණාට, අපි දෙන්නා රැජිනියෝ වෙලා හිටියා.
