පාළුව මකන්නත් එක්ක තමයි මම තීරණය කළේ අපේ ගෙදර උඩ තට්ටුවේ කාමර දෙකක් රෙන්ට් එකට දෙන්න.
ඔන්න ඔතනින් තමයි කතාව පටන් ගන්නේ.
දවසක් මම ගාඩ්න් එකේ ඉන්නකොට තරුණ ළමයි දෙන්නෙක් ආවා බෝඩිම බලන්න. එක්කෙනෙක් කසුන්, අනිත් කෙනා මලිත්. දෙන්නම කොළඹ ඉඳන් මෙහෙ හොටෙල් මැනේජ්මන්ට් කෝස් එකක් කරන්න ආපු අවුරුදු විසි තුනක විතර කොල්ලෝ දෙන්නෙක්. කසුන් ටිකක් දඟකාර පාටයි, උසයි, හොඳට ඇඟපත තියෙනවා. මලිත් ටිකක් අහිංසක පාටයි, හැබැයි හරිම ආකර්ෂණීය ඇස් දෙකක් එයාට තිබුණා.
මුලින්ම ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වෙද්දීම කසුන් මගේ දිහා බලපු විදිහ මට තාම මතකයි. මම එදා ඇඳගෙන හිටියේ ගෙදරට අඳින කොට කලිසම් කෑල්ලකුයි, ඇඟටම හිරවුණු ටී ෂර්ට් එකකුයි. මගේ කොණ්ඩේ එහෙම්මම කඩලා දාලා තිබුණේ. කොල්ලෝ දෙන්නා මාව දැක්ක ගමන් පොඩ්ඩක් ගැස්සිලා වගේ ගියා. සාමාන්‍යයෙන් බෝඩිමක ඇන්ටි කෙනෙක් කිව්වම එයාලා බලාපොරොත්තු වෙන්න ඇත්තේ වයසක කෙනෙක් වෙන්න ඇති.
“මි… ඇන්ටී… අපි මේ ඇඩ් එක දැකලා ආවේ,” කසුන් ටිකක් ගොත ගගා වගේ කිව්වා. එයාගේ ඇස් මගේ මූණ වගේම ඇඟ පුරාමත් දුවනවා කියලා මට තේරුණා. මට ඒක අමුතු සතුටක් ගෙනාවා කිව්වොත් මම හරි. මොකද හුඟ කාලෙකින් පිරිමියෙක්ගේ ඒ වගේ බැල්මක් මට ලැබිලා තිබුණේ නෑනේ.
“ආ… එන්න එන්න… මම තමයි ටානියා. ඇන්ටි කියන්න එපා අනේ, අක්කා කියන්න,” මම හිනාවෙලා කිව්වා. මම එහෙම කිව්වම දෙන්නගේ මූණේ හිනාවක් ඇදුණා.
මම එයාලට උඩ තට්ටුව පෙන්නන්න එක්කන් ගියා. පඩිපෙළ නගිනකොට මම ඉස්සරහින් ගියේ. මට දැනෙනවා පිටිපස්සෙන් එන කොල්ලෝ දෙන්නගේ ඇස් මගේ දිහාටම යොමු වෙලා තියෙන බව. මම ඕනකමින්ම ටිකක් ඉඟටිය පද්දලා තමයි පඩිපෙළ නැග්ගේ. ගැහැණු අපි කැමතියිනේ අපි දිහා කවුරුහරි ආසාවෙන් බලනවට. ඒක මගේ හිතේ තිබුණ පොඩි දඟකාරකමක්.
කොහොම හරි දෙන්නා බෝඩිමට ආවා. සතියක් දෙකක් යනකොට අපි තුන්දෙනා හොඳට ෆිට් වුණා. මම උදේට එයාලට තේ හදලා දෙනවා. සමහරදාට රෑට කෑම හදන්නෙත් මම. කසුන් නිතරම වගේ මට විහිළු කරනවා.
“ටානියා අක්කේ, ඔයා නම් මාරයි ඈ… අපේ කැම්පස් එකේ කෙල්ලොන්ටවත් නෑ ඔයාට තියෙන ලස්සන,” කසුන් දවසක් කුස්සියේදී මම පොල් ගගා ඉන්නකොට ලඟට ඇවිත් කිව්වා.
මම හිනාවෙලා එයාලා දිහා බැලුවා. “ඔයාලට ඉතින් විහිළු නේද? මේ වයසක අපේ මොන ලස්සනක්ද?”
“අපෝ නෑ… ඔයා වයසයි කියනවා නම් අපි තාම ඉපදිලාවත් නෑ,” මලිත් හෙමින් සැරේ කිව්වා. මලිත් වැඩි කතා බහක් නැති වුණාට එයා වචනයක් කිව්වොත් කියන්නේ හරිම හැඟීම්බර විදිහට. එයා මගේ දිහා බලන විදිහ හරිම ගැඹුරුයි. නිකන් මගේ ආත්මය ඇතුළටම එබිලා බලනවා වගේ.
ඔහොම ඉන්නකොට තමයි ඒ වැහිබර දවස උදා වුණේ. එදා උදේ ඉඳන්ම නුවරඑළියට හෝ ගාලා වැස්ස. හවස වෙනකොටත් වැස්ස පාව්වේ නෑ. මුළු පරිසරයම අඳුරුයි, සීතලයි. මම හවස හතරට විතර හොඳ උණු කෝපි එකක් හදාගෙන සාලෙට ආවා. එතකොටම වගේ ලයිට් ගියා. මේ පැත්තේ වැස්සට නිතරම ලයිට් යනවා.
ගෙදරම කළුවර වුණා. එළියෙන් එන අකුණු එළියෙන් විතරයි පාර පේන්නේ. මම ඉටිපන්දම් දෙකක් පත්තු කරගෙන සාලේ ටීපෝ එක උඩින් තිබ්බා. ඒ එළියෙන් මුළු සාලෙම රත්තරන් පාටට දිලිසෙනවා වගේ පෙනුණේ. මම සෝෆා එකේ වාඩි වෙලා කෝපි එක බොනකොට උඩ තට්ටුවේ ඉඳන් කසුනුයි මලිතුයි පහළට බැහැගෙන ආවා.
“අක්කේ… ලයිට් ගියා නේද? මාර සීතලයිනේ අද,” කසුන් කියගෙනම ඇවිත් මම හිටපු සෝෆා එකේ අනිත් කෙළවරින් වාඩි වුණා. මලිත් ඇවිත් කාපට් එක උඩින් වාඩි වුණේ මගේ කකුල් දෙක ලඟින්ම වගේ.
ඉටිපන්දම් එළියට එයාලගේ මූණු හරිම අද්භූත වගේම ආකර්ෂණීය විදිහට පෙනුණා. කසුන් නාගෙන ඇවිත් හිටියේ. එයාගේ තෙත කොණ්ඩෙන් වතුර බිංදු වැටෙනවා. මලිත් එයාගේ ෂර්ට් එකේ උඩ බොත්තම් දෙක ගලවගෙන හිටියේ.
“ඔව් අනේ… අද නම් පුදුම වැස්සක්. හස්බන්ඩ් කතා කළා, එහේ රස්නෙලු. මට ඉතින් මෙහේ තනියම සීතලේ ගැහි ගැහි ඉන්න වෙලා,” මම නිකන් විහිළුවට වගේ කිව්වා.
කසුන් මගේ දිහා බලලා කට කොනකින් හිනා වුණා. “ඉතින් අපි ඉන්නවනේ අක්කේ… තනියම ඉන්න ඕනේ නෑනේ.”
ඒ වචනවල තිබුණේ සාමාන්‍ය අර්ථයක් නෙවෙයි කියලා මට තේරුණා. මගේ හිත වේගයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. මේ වෙලාවේ පරිසරය, ඒ අඳුර, සීතල, සහ මේ තරුණ කොල්ලෝ දෙන්නගේ ඇසුර මාව වෙනස්ම ලෝකෙකට අරන් යමින් තිබුණේ.
“ඔයාලා හිටියට වැඩක් නෑනේ… තාම පොඩි ළමයිනේ,” මම අභියෝගාත්මක බැල්මක් දාගෙන කිව්වා. මට ඕනේ වුණා එයාලව පොඩ්ඩක් අවුස්සන්න.
මලිත් එකපාරටම ඔළුව උස්සලා මගේ දිහා බැලුවා. එයාගේ ඇස් ඉටිපන්දම් එළියට දිලිසෙනවා. “අපි පොඩිද නැද්ද කියලා අක්කා දන්නේ නෑනේ…” එයා හරිම බැරෑරුම් හඬින් කිව්වා. ඒ කටහඬේ තිබුණ පිරිමිකම මගේ ඇඟ හිරිවට්ටලා ගියා.
කසුන් හිනාවෙලා එයාගේ අත සෝෆා එකේ ඇන්ද දිගේ දිග ඇරියා. එයාගේ අත මගේ කරට පිටිපස්සෙන් තිබුණේ. ගෑවී නොගෑවී වගේ. “ටානියා අක්කේ… ඔයා මාර සුවඳයිනේ. මොකක්ද ගාන පර්ෆියුම් එක? අර පඩිපෙළ නගිනකොට එන සුවඳට මට සමහර වෙලාවට පිස්සු හැදෙනවා.”
මම පාවිච්චි කළේ හරිම සැර, ඒ වගේම කාමුක හැඟීම් අවුස්සන විදියේ මිල අධික සෙන්ට් වර්ගයක්. ඒක එයාලට දැනිලා තියෙනවා කියලා දැනගත්තම මට ඇති වුණේ ජයග්‍රාහී හැඟීමක්.
“ඒක රහසක්… පිරිමි ළමයි දැනගන්න ඕන දේවල් නෙවෙයි,” මම හිනාවෙලා කෝපි එක තොල ගෑවා.
එළියේ වැස්ස තව තවත් තද වුණා. හුළඟට ජනෙල් රෙදි ටික එහාට මෙහාට වැනෙනවා. හරියට අපේ හිත් වල ඇතිවෙමින් යන කුණාටුව වගේමයි. මලිත් හිටියේ මගේ කකුල් දිහා බලාගෙන. මම ඇඳගෙන හිටියේ දණහිසට ටිකක් උඩින් තියෙන ගවුමක්. සීතල හින්දා මම ශෝල් එකක් දාගෙන හිටියට මගේ කකුල් නිරාවරණය වෙලා තිබුණේ.
“අක්කේ…” මලිත් කතා කළා. “ඔයාට බය නැද්ද මෙහෙම තනියම ඉන්න? මම කිව්වේ… අපි වගේ කොල්ලෝ දෙන්නෙක් ගෙදර තියාගෙන, හස්බන්ඩ් රට ඉන්නකොට… ඔයාට බය හිතෙන්නේ නැද්ද?”
ඒ ප්‍රශ්නය කෙලින්ම මගේ හිතට වැදුණා. මම කෝපි කෝප්පේ පැත්තකින් තිබ්බා.
“මම මොකටද බය වෙන්නේ? ඔයාලා මට කරදරයක් කරන්නේ නෑ කියලා මම දන්නවා,” මම කිව්වේ හිතේ තිබුණ දෙගිඩියාව හංගගෙන.
“හ්ම්… අපි කරදරයක් කරන්නේ නෑ තමයි. ඒත්… සමහර වෙලාවට හිත් පාලනය කරගන්න අමාරුයිනේ අක්කේ,” කසුන් එහෙම කියලා ටිකක් මගේ පැත්තට නැඹුරු වුණා. දැන් එයාගේ මූණ තිබුණේ මගේ මූණට හුඟක් ලඟින්. එයාගේ හුස්ම මගේ මූණට වදිනවා මට දැනුණා. මගේ හදවත ඩග් ඩග් ගාලා ගැහෙනවා. මේ මොහොතේ මොනවා වෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා.
මම කසුන්ගේ ඇස් දිහා කෙලින්ම බැලුවා. ඒ ඇස්වල තිබුණේ කවදාවත් නොදැකපු ආසාවක්. “ඔයාලා මොකද මේ අද අමුතු විදිහට කතා කරන්නේ?” මම ඇහුවා. මගේ කටහඬත් ටිකක් වෙවුලනවා වගේ මටම දැනුණා.
“අමුතු නෑ අක්කේ… අපි ආපු දවසේ ඉඳන් කියන්න හිටපු දේවල් මේ,” මලිත් පහළ ඉඳන් නැගිටලා සෝෆා එකේ මගේ අනිත් පැත්තෙන් වාඩි වුණා. දැන් මම මැදි වෙලා. වම් පැත්තේ කසුන්, දකුණු පැත්තේ මලිත්. ඉස්සරහ ඉටිපන්දම් එළිය විතරයි.
මේ තත්වය භයානකයි වගේම, පුදුමාකාර ත්‍රාසජනක හැඟීමක් මට දුන්නා. මම දැනගෙන හිටියා මේ සීමාව පනින්න හොඳ වෙලාවක් නෙවෙයි කියලා. ඒත් මගේ හිතේ යටපත් වෙලා තිබුණ ගැහැණු ආශාවන් මේ තරුණ ඇස් ඉස්සරහ දියවෙලා යන්න පටන් අරන් තිබුණේ.
“ඔයාලා දන්නවද… මම පොෂ් වුණාට, සල්ලි තිබුණට… මම හරිම පාළුවෙන් ඉන්නේ,” මම නොදැනුවත්වම මගේ හිතේ තිබුණ දුක එළියට දැම්මා. “ලස්සන ඇඳුම් ඇන්දට, මේකප් දැම්මට… මාව අගය කරන්න, මට ආදරේ කරන්න කෙනෙක් මගේ ලඟ නෑ.”
කසුන් මගේ අතින් අල්ල ගත්තා. එයාගේ අත රළුයි, ඒත් උණුසුම්. “අපි ඉන්නවනේ අක්කේ… ඔයාට අපිව පේන්නේ නැත්තේ ඇයි?”
මම කසුන්ගේ අත දිහා බැලුවා. ඊටපස්සේ මලිත්ගේ මූණ දිහා බැලුවා. මලිත් එයාගේ අතින් මගේ කොණ්ඩ රොදක් කනට පිටිපස්සට කළා. ඒ ස්පර්ශය කරන්ට් එකක් වැදුණා වගේ මගේ ඇඟ පුරාම දිව්වා.
“මේක වැරදියි ළමයි…” මම මිමිණුවා. ඒත් මම එතනින් නැගිටලා යන්න උත්සාහ කළේ නෑ. මට ඕන වුණා ඒ වෙලාවේ ඒ උණුසුම විඳින්න.
“ආදරේට වැරදි නෑ අක්කේ… ඔයාට දැනෙන දේට ඉඩ දෙන්න,” කසුන් මගේ කනට කරලා හෙමින් කිව්වා.
අපි තුන්දෙනාම විනාඩි කීපයක් නිශ්ශබ්දව හිටියා. ඇහෙන්නේ වැහි සද්දේ විතරයි. ඒ නිශ්ශබ්දතාවය වචන දාහකට වඩා දේවල් කිව්වා. මට තේරුණා මේ වැස්ස අද රෑ නතර වෙන්නේ නෑ කියලා. ඒ වගේම අද රෑ මේ බංගලාවේ සිද්ධ වෙන දේවල් අපේ හිත්වලින් කවදාවත් මැකෙන එකකුත් නෑ කියලා.
මම ගැඹුරු හුස්මක් අරගෙන සෝෆා එකේ පිටිපස්සට හේත්තු වුණා. “හරි… අපි බලමුකෝ ඔයාලට කොච්චර දුර යන්න පුළුවන්ද කියලා…” මම අභියෝගාත්මක හිනාවක් දැම්මා.
ඒ මොහොතේ ඉටිපන්දම් එළිය හුළඟට නිවිලා ගියා. මුළු සාලෙම ඝන අන්ධකාරයේ ගිලුනා. ඊළඟට සිද්ධ වුණේ මොකක්ද කියලා මම කියන්න ඕනේ නෑනේ. අඳුර කියන්නේ රහස් හංගගන්න හරිම දක්ෂ යාළුවෙක්. ඒත් එක දෙයක් කියන්නම්… එදා රෑ වැස්ස වගේම, මගේ ජීවිතේටත් ලොකු කුණාටුවක් ආවා. ඒක මගේ හිතේ තිබුණ පාළුව හෝදලා දාලා, අලුත්, නුපුරුදු, ඒත් හරිම මිහිරි හැඟීම් ගොඩක් ඉතුරු කළා.
උදේ පාන්දර වැස්ස පාව්වට පස්සේ ඉර එළිය වැටෙනකොට, මම ආයේ පරණ ටානියාම නෙවෙයි කියලා මට තේරුණා. කසුනුයි මලිතුයි දිහා බලනකොට මට ඇති වුණේ ලැජ්ජාවක් එක්ක මුසු වුණ ආදරණීය හැඟීමක්. අපි අතරේ තිබුණ ගෙවල් අයිතිකාරිය සහ බෝඩිම්කාරයෝ කියන පවුර එදා රෑ වැස්සට දියවෙලා ගිහින් තිබුණා.
දැන් ඉතින් ඔයාලා හිතාගන්න එදා රෑ මොනවා වෙන්න ඇද්ද කියලා. සමහර කතා වචනවලින් කියනවට වඩා, හිතින් මවාගන්නකොට තමයි ලස්සන…
